PIXIES @ HMH, 13-10-2009

Strak staart Santiago de zaal in terwijl hij met zijn gitaarriffjes tussen het superstrakke spel van zijn bandleden zweeft. Want zo is het, 'retestrak' met 1 malloot die zich er niks van aan trekt :P.

Ik ben dinsdag na school amper 5 minuten thuis geweest. En waar ik normaal vermoeid en sloom thuis kwam, was het gister anders. Ik ging naar de Pixies!

Eerst er wel even komen (Hhmmm, hadden we maar zo'n handige rij-instructrice :P).Voor de HMH even gauw een ciabatta-broodje naar binnen schuiven, en dan gauw naar binnen. Ik heb er vanmorgen nog even goed over nagedacht, want toen had ik er niet aan gedacht, maar het was eigenlijk een best lekker broodje xD.

kwart 7 zaten mijn vader en ik tegen de voorste hekken (ja, u leest het goed, de voorste! :P) wat te drinken en om 8 uur zou 'het' beginnen. 'Het' was nog redelijk afwijkend van wat ik eronder verstond, want eerst stond er nog een bandje in het voorprogramma; Dinosaur pile up. Best een aardig bandje maar helaas voor hen wou het publiek Pixies horen en was het weinig enthousiast. Hier de myspace van de jongens: www.myspace.com/dinosaurpileup.

Na Dinosaur Pile Up nog 20 minuten alles weghalen en vervolgens alles weer neerzetten en toen nog 10 minuten wachten op de band. Eerst kwam er een kort introfilmpje, waar het over ging is mij, eerlijk gezegd, een raadsel, maar de opluchting was groot toen de 'helden' het podium opkwamen. Want zo werden ze ontvangen, als helden.

Het hele Doolittle album werd gespeeld en sommige B-side nummers. Maar natuurlijk kon ook Kim Deal's Gigantic niet missen; mijn broertje zijn favoriet. Black Francis heeft nog steeds de krijserige stem in zijn nummers en Santiago is nog steeds even geniaal en laat zijn gitaar 'zingen' zoals geen ander dat kan.

Elk nieuw nummer dacht ik hetzelfde: 'Geweldig, dit is een van de beste', maar achteraf leek het mij een beetje raar dat alle nummers die ze speelden bij de besten hoorden. Het was hetzelfde als anders maar toch ijzersterk. Roelof had een recensie gevonden die van te voren al was geschreven: 'Vlijmscherpe gitaren en witte rook'. En ja hoor, de hele zaal voelde hem al aankomen toen het podium zich met witte rook vulde; 'Into The White'. Geweldig!

De mooiste moment waren voormij de luttele seconden nadat Black Francis 'Hey' was begonnen: www.youtube.com/watch
en toen de hele zaal 'and if the devil is 6, then god is 7' meejoelde bij het nummer 'Monkeys Gone to Heaven'. Maar ik blijf er bij dat hun beste nummers 'Mr. Grieves' en 'Crackity Jones' zijn.

Leuk ook de mensen die alles filmen en thuis pas zien wat ze nu eigenlijk gemist hebben :P

Een geweldig cadeau en een dag om niet te vergeten.