Mooi hoogtepuntje voor onze opleiding gisteren: Alexander Bakker mocht uit mijn handen het eerste diploma Journalistiek en Fotografie ontvangen en mag zich daarmee de eerste MBO-journalist van Nederland noemen. Hij werd door onder anderen Bart Brouwers, hoofdredacteur van Sp!ts, toegesproken. De krant van Brouwers is één van de grootste van Nederland. Het feit dat die krant gratis is zal daar toe hebben bijgedragen. Reden waarom Sp!ts en Brouwers door de ‘serieuze’ journalistiek met argusogen bekeken wordt. Het pleit voor Brouwers dat hij zich niet door die grote jongens in medialand laat wegzetten, integendeel. Waar hij komt probeert hij de hoofdredacteuren, uitgevers en journalisten wakker te schudden.  De term ‘journalist’ is al bijna achterhaald, zou sprak hij bij ons. ‘Informatiemakelaar’ is misschien een betere term. Het aloude beeld van de tegen een deadline knokkende schrijver is zeker al achterhaald, de journalist van nu heeft constant een deadline en schrijft, fotografeert, filmt en twittert erop los. Dat laatste bewees hij overigens door tijdens diplomering zo’n tien tweets te schrijven op zijn eigen twitteraccount (http://twitter.com/brewbart). Overigens riep hij het journaille ook op om eindelijk eens de ‘social media’ zoals hyves, facebook en natuurlijk DWJM (die toevoeging is overigens van mij)serieus te nemen. We hebben niet alleen een feestje gevierd, maar ook weer veel om over na te denken…

En je hoeft er de deur niet eens voor uit! Ook dit jaar doet lokale omroep Smelne FM verslag van de Wampexmarathon. Een team van zo´n 20 vrijwilligers staat klaar om van vrijdag 20 november 18.00 uur tot zaterdag 21 november 8.00 uur 14 uur live-radio te maken. Met muziek, interviews met deelnemers, verslag vanuit de startlocatie De Waring en aandacht voor het thuisfront. Dit jaar doet zelfs een team van verslaggevers actief mee aan de Wampex! 

Wampexradio is bestemd voor deelnemers, thuisblijvers en alle andere geïnteresseerden. Vorig jaar al was de Wampexuitzending een van de best beluisterde uitzendingen van Smelne FM, dit jaar hopen we nog meer luisteraars te trekken. Iedereen kan namelijk actief meedoen aan de uitzending. Zo is het mogelijk om ons tijdens de uitzending te bellen om via de radio deelnemers een hart onder de riem te steken. Dat is ook mogelijk via e-mail en zelfs SMS.  Er is ook een Wampextwitter: www.twitter.com/wampex. 

De Wampex is een spectaculaire surivivaltocht van 40 kilometer die door de deelnemers te voet en door het water wordt afgelegd. Diverse gemeenten kennen een eigen Wampex, maar die van Smallingerland is berucht vanwege zwaarte en geliefd vanwege de sfeer.  Jammer voor het publiek dat het zich in de nachtelijke uren afspeelt… vandaar dat Smelne FM iets van de Wampex-sfeer bij de luisteraar thuis probeert te brengen. Deze nacht zal ook een aantal gasten voorbij komen, zo heeft wethouder Nieske Ketelaar haar komst in de studio al aangekondigd. Zij komt tussen 12 en 2 uur 's nachts. Tussen 2 en 4 is de studio dan voor zangduo Pieter en Iris, die alvast warmdraaien voor de Fryske Music Night. En misschien hebben we zelfs nog een verrassing voor de Simmerdeisfans...

Luisteren dus, vrijdag vanaf 18 uur. Jolanda Booi trapt af met haar 'Radiolanda' tot 20 uur en wordt daarna keihard de studio uitgeschopt om verslag te doen vanuit het veld. Erik, Roelof, Conrad, Marnix en Roselien nemen het daarna in de studio over, tot 8 uur zaterdagochtend.

Steekwoorden: live, spektakel, afzien, humor, luisterplezier. 106.5 ether, 96.1 kabel, www.smelnefm.nl wereldwijd. Stuur ons vooral een berichtje via SMS: FM (bericht) naar 3010. Beleef het mee!

Absolute topvoorstelling in de Lawei, afgelopen vrijdag, van Theatergroep Max (www.tgmax.nl). "Help!" : vijf jongens uit Liverpool beginnen in de jaren 60 een bandje en krijgen te maken met jaloezie, hysterische fans, roem en verraad. Meer hoef ik niet uit te leggen toch? Behalve dan dat het hier om een jeugd-, nee, familievoorstelling ging. De kinderen dus maar meekrijgen vrijdagavond. De jongen (9)? Bij het horen van 'Liverpool' veerde hij even op, aangezien zijn leven momenteel slechts uit voetbal bestaat. Zodra hij hoorde dat Dirk Kuijt toch echt niet meedeed, haakte hij af. Het meisje (8)? Ach, als ze papa hiermee blij kon maken.... maar die bietels, die waren er al in 1970 mee opgehouden. "Toen was jij nog niet eens geboren pap!" Ja lieffie, dat is een van de grootste frustraties van je vader. Nooit bewust de Beatles meegemaakt. Jacques Brel overigens ook niet, maar dat is een ander verhaal.

De voorstelling? Genieten. Goed geacteerd, en vooral de muziek was in orde natuurlijk. En dat die muziek echt tijdloos is, merkte ik naast me. Dochterlief zat te genieten, mee te swingen en moest bijna huilen bij de a-capellaversie van 'She loves you'. Voor de volwassenen was het vaak een feest der herkenning ("acht dagen per week, daar zit misschien wel een liedje in"). Nancy, de kokette fan van het eerste uur. John, de coole gast. Paul, het showmannetje. George, de enthousiaste verteller. En Pete, die zo graag de baas wil zijn maar plaats moet maken. "Ringo was ook een betere drummer dan Pete" zei mijn dochter heel beslist.

En zo heb ik dus het hele weekend Beatlessongs in mijn hoofd. Voor het slapen gaan moest ik een refrein voor mijn dochter zingen, en dat heb ik met alle liefde van de wereld gedaan:

Help me if you can I’m feeling down
And I do appreciate you being ‘round
Help me get my feet back on the ground
Won’t you please, please help me?

De raadsleden buigen zich vandaag over de begroting, daarom klinkt Smelne Podium vanavond iets anders.

- Te gast: Rienk Vroegop van de de Sociaal Liberale Volkspartij, de nieuwe politieke partij in Smallingerland. Vanavond presenteert deze partij haar programma.

- De programmering van de Lawei

- Een terugblik op de raadsvergadering van 3 november

- Aandacht voor de politieke actualiteit en het laatste nieuws vanuit de raadszaal.

Vanavond tussen 19 en 20 uur, 92.1 FM (kabel), 106.5 FM (ether) of www.smelnefm.nl.

Tussen de drukte door lees ik deze week ´Adam en Evelyn´ van Ingo Schulze, een liefdesgeschiedenis ten tijde van de val van de Muur. Toevallig heette mijn DDR-vriendinnetje in 1988 ook Evelyn. Ik leerde haar kennen tijdens een jongerenreis van onze kerk naar de DDR. Ik leerde mijn vrouw overigens ook kennen tijdens deze reis, maar die zat aan de Nederlandse kant. Ik ben in de zomers van 1988 en 1989 in Oost-Duitsland geweest. De reizen hebben een diepe indruk op me achtergelaten. Het gedoe aan de grens, de lange rijen voor de winkels, ´s avond stiekem zwemmen tussen de zoeklichten in de Oostzee... Je kunt je er bijna niets meer bij voorstellen.

Wat nog de diepste indruk op me heeft achtergelaten, was de angst in de ogen van mijn leeftijdsgenoten van die tijd. We hebben het over 16, 17-jarige pubers met dezelfde opvattingen, ideeën en gevoelsleven als wij... alleen konden zij er niet vrijuit over praten. Weliswaar mocht er binnen de kerken in de DDR wat meer -die daarom ook een niet te onderschatten rol hebben gespeeld in de ontmanteling van het regime, maar dat is een ander verhaal-, maar deze jongeren spraken toch met de rem erop, dat kon je aan alles merken. Vaak overdonderden wij ze ook wel door als halve sinterklazen aan te komen met bananen, chocolade en andere goederen die voor ons zo gewoon, maar voor de DDR-burgers ongekende weelde waren.

In 1989, tijdens de terugreis uit een vakantiehuis dat -zo bleek later- door een Stasi-informant werd gerund, hoorden we op de radio het bericht van een groep DDR-burgers dat de West-Duitse ambassade in Praag was binnengevlucht. Het bleek de opmaat voor de latere val van de Muur op 9 november 1989, en de uiteindelijke val van het communisme in geheel Oost-Europa. "Voor de Europese geschiedschrijving hoef je dezer dagen alleen nog maar het Journaal te volgen", sprak mijn docent Europese Geschiedenis. Ik moest vooral denken aan Evelyn en haar vrienden: hoe zou het hun vergaan? Ik belde haar een paar keer, dat was nog een hele onderneming in die dagen. Ze vertelde dat het een spannende, onzekere maar ook hele fijne tijd was, waarin ze vrijwel elk weekend familiebezoek in West-Duitsland bracht. In Rostock, Dresden en waar dan ook zaten de kerken overvol en "Wir sind das Volk" klonk overal. Evi was opgetogen en opimistisch. "Volgend jaar komen we eindelijk bij jullie op bezoek, let maar op!"

Evelyn kwam inderdaad bij ons, zomer 1990. Ik weet nog hoe ingespannen wij op het perron stonden om haar groep op te wachten. Hoe zouden ze het hier vinden? Wat moesten we gaan laten zien? Hoe kapitalisch waren onze vrienden geworden? Het gaat te ver om het hele verhaal hier uit de doeken te doen, maar we hebben een prachtig weekend met elkaar beleefd waarin we eindelijk in alle vrijheid met elkaar konden praten, zingen en feestvieren. Evelyn heeft later nog even in West-Duitsland gewoond, om later toch weer naar het dorpje in de buurt van Rostock terug te keren. De laatste jaren heb ik het contact met haar verloren, zo gaat dat soms in het leven. Maar ieder jaar, zo rond deze tijd, keert ze terug in mijn herinnering.

De laatste jaren keerde er iets van 'Ostalgie' in de voormalige DDR terug. De weemoed naar de DDR-tijd met de Trabantjes, de staatsbedrijven, de lange rijen... Hoe begrijpelijk dat ook wellicht is, ik heb er altijd moeite mee gehad. Films als 'Goodbye Lenin' en "Berlin is in Germany', ik kan er niet naar kijken. Ik moet dan iedere keer weer denken aan de cultuur van de angst en de vernedering van een heel volk, een paar honderd kilometer verderop... Ik ga morgen 20 jaar val van de Muur stilletjes vieren, voor mij verbonden aan één van mijn eerste liefdes.

Vanavond vergadert de gemeenteraad. De raadsvergadering wordt sinds een tijdje integraal tussen 19.30 en 22.00 uur live uitgezonden op Smelne FM. Smelne Podium probeert vanavond iets nieuws: tussen 19.00 en 19.30 zenden wij ook uit vanuit het gemeentehuis. Helaas nog wel met een telefoonverbinding, dat wel. Maar dat kan ook spannend klinken. In he half uurtje voorafgaande aan de vergadering proberen wij deze te duiden middels het doornemen van de agenda, het politieke nieuws van de afgelopen week (en dat was er deze keer in ruime mate) en korte gesprekken met raadsleden. Luisteren dus, want een half uurtje is zomaar voorbij.... Feedback is overigens welkom, wij doen het voor het eerst.

Vandaag is een mooie dag om het eens over de toon van commentaar te hebben.

Vorige week werd ik overvallen door DWJM-scepsis en schreef er een blog over. De toon van het blog, die meer als column was bedoeld, viel niet bij iedereen goed. Zo'n 500 keer gelezen, 48 reacties: mijn docent taalbeheersing zal tevreden zijn. Niet dat het me daarom te doen was, overigens. De reacties, zowel op het forum als privé, varieerden nogal. Sommigen vonden het blog briljant, anderen beschuldigden me van vooringenomenheid en hypocrisie. Kan allemaal kloppen. Mooi vond ik wel dat veel mensen 'eerst heel goed na hadden moeten denken' voor ze reageerden.

Wees gerust, dit is geen poging om mijn woorden van vorige week terug te nemen. Ik zou wel graag de achtergrond willen schetsen. Wat mij nog het meest opvalt aan DWJM is dat het behoorlijk nivellerend werkt. Op het digitale dorpsplein vinden burgemeesters, wethouders, raadsleden en dorpsbewoners elkaar opvallend snel. Dat is aan de ene kant heel positief, we vinden allemaal dat de kloof tussen politiek en burger kleiner moet worden. Dat daarbij het risico bestaat dat er campagne gevoerd wordt, moeten we dan maar voor lief nemen. Een politicus wordt er nou eenmaal niet voor betaald om zijn mond te houden. Wat me wel bezighoudt, is dat de zaken op DWJM al snel gesimplificeerd worden. Politiek is vaak een ingewikkeld en langdurig proces, een raadsvergadering is niet altijd spannend. Dat blijkt maar weer uit de opkomst bij raads- en commissievergaderingen. Zelf volg ik de politiek in Smallingerland nog niet zo lang actief, maar er valt me wel een aantal dingen op. Smallingerland is erg ambitieus, in Raad en College werken voorzover ik het kan beoordelen kundige, integere mensen, maar ik vind niet dat ze heel kritisch gevolgd worden. Heeft waarschijnlijk ook alles te maken met de prioriteiten van de regionale media (en de tekortkomingen van de  lokale media). Wanneer DWJM dan het enige podium voor mensen is waarin ze de politiek volgen en maatschappelijk geactiveerd worden, vind ik dat wat eenzijdig. Want hoewel vanuit de gemeente gezegd wordt dat wíj, de burgers, DWJM vormen, wordt het natuurlijk wel gefaciliteerd vanuit de Smallingerlandse politiek.

Het voorbeeld van de Ambachtsschool gebruikte ik om mijn punt duidelijk te maken: het kan nog zo leuk zijn, je kunt er hier nog zo enthousiast van raken, de politieke praktijk is vaak weerbarstiger dan je denkt. En voor je het weet is er weer een groep mensen hevig teleurgesteld in de politiek. En natuurlijk had ik het mijn voorbeeld over een raadslid die in de gemeenteraad heel anders klinkt dan op dit forum over Petra Kramer. Dat is voor haar niet nieuw, ik heb haar daar binnen en buiten mijn uitzendingen op gewezen en ze doet daar zelf ook niet moeilijk over. Ik heb ook niet het idee dat Petra zich door mijn blog gekwetst voelde.

Houd ik nog van DWJM? Natuurlijk, ik maak er net zo goed gebruik van als politici, ondernemers en studenten. Dat maakt mij net zo opportunistisch (of niet) als zij. Maar enige zelfreflectie is mij ook niet vreemd. En nu maar kijken hoeveel reacties dit blog oplevert...