Middelbaar onderwijs

Het mooiste meisje van de klas
Verschikt onwennig bij haar schouder
Een bandje van haar bustehouder;
Ze draagt dat rare ding maar pas.

De meester, achter brillenglas
Ziet toe, ontroerd, en denkt: Wat zou d’r
Gebeuren als zij tien jaar ouder
En ik eens tien jaar jonger was?

Ach, hij vergeet hoe hij verdorde
En hoe haar leven net begint.
In stilte wordt door hem bemind
De schone vrouw, die zij zal worden.

Dan praat ze wat, het lieve kind
En streng roept hij haar tot de orde.

Driek van Wissen is dood. Dichter, taalpurist, oud-dichter des vaderlands en vooral.... mijn oud-leraar Nederlands. Driek van Wissen stierf in Istanbul (wat moest hij daar dan ook?) aan een hersenbloeding. Pats boem weg.  Hij heeft nog vijf jaar van zijn lerarenpensioen mogen genieten. Want ondanks al zijn dichtbundels en andere nevenactiviteiten, is hij altijd les blijven geven aan het Aletta Jacobs in Hoogezand.

Van 1986 tot 1988 was hij mijn leraar Nederlands. Hij is degene die mij de liefde voor de Nederlandse taal heeft bijgebracht. Hij is gek genoeg ook degene die mij ervan heeft weerhouden om Nederlands te gaan studeren, "want een mooie vrouw wordt er ook niet altijd leuker op als je haar beter leert kennen". Het fijne aan Driek vond ik dat hij aan de ene kant een hele vormvaste dichter was die ons ook liet meegenieten met de dwingelanderij van rederijkerskamers en dergelijke, aan de andere kant had hij ook een grote belangstelling voor zogenaamde 'massacultuur'. Driek liet ons net zo gemakkelijk Mariken van Nimweghen lezen als de western- en doktersromannetjes. "Tenslotte bepaal ik niet wat literatuur is, dat doe je zelf maar". Behandelden we bij literatuurgeschiedenis de Arthurlegende? Dan smeet Driek er gewoon drie lessen 'Monty Python and the Holy Grail' tegenaan. Die film heb ik sindsdien nooit meer kunnen zien zonder aan Driek te denken.

Driek liet ons vooral ook zelf schrijven, waarbij je extra punten kon verdienen als je voordracht ook nog eens deugde. Applaus van Driek van Wissen vond ik een heel mooi compliment, ook al deed hij het bij iedereen die zijn stuk durfde voor te dragen. Dat wilde niet iedereen, want niet iedereen was fan van Driek. Velen vonden hem maar een vieze oude man, wiens gulp te vaak openstond en van wie de spuug uit zijn baard droop als hij gedichten voordroeg. Maar dat kon mij niet zoveel schelen. Ik heb nog nooit iemand zo goed gedichten horen voordragen als Driek van Wissen. Hij sprak de woorden uit alsof het persoonlijke vrienden van hem waren, bij elk gedicht kreeg ik het gevoel alsof hij het zelf geschreven had. Zijn eigen werk vond ik amusant, bij vlagen briljant en soms ronduit vervelend. Hij heeft bij leven veel kritiek te verduren gehad, maar dat deed hem zichtbaar plezier. Hij zou een Sinterklaasdichter zijn, een rijmelaartje uit het noorden die zichzelf tot Dichter des Vaderlands had gelobbyd. Het deed hem niet zoveel, hij wilde gewoon gedichten schrijven, elke dag.

Uiteindelijk ben ik toch leraar Nederlands geworden. En ik prijs mezelf gelukkig dat ik Driek van Wissen twee jaar geleden nog heb mogen interviewen, bij ons op school. Hij was daar omdat Omroep Brabant graag een interview met hem wilde, en Driek wilde niet zo ver van huis (nogmaals: wat deed je in Istanbul Driek?). Driek verzocht mij om het vooral kort te houden, "want je leerlingen moeten het ook leuk vinden natuurlijk". Ik vroeg hem ondere andere of hij iets had met nieuwe dichtvormen als rap. Hij verbaasde me: hij gruwde er namelijk van. "Als je iets op rijm doet, moet het ook echt rijmen. Rap is vaak klankrijm, en alles mag, alles kan. Ik houd toch liever van vormvaste gedichten". Toen ik mijn leerlingen vroeg of ze zich konden voorstellen dat deze man een grote inspiratiebron voor mij was geweest, waren ze zo eerlijk als jongeren tussen 16 en 20 jaar maar zijn kunnen. "Nee, maar we konden het wel aan jou merken. Je boog bijna voor hem". Enfin, ik ben blij dat ik Driek toch nog heb kunnen spreken, en hem heb kunnen bedanken voor de leukste lessen Nederlands die je je kunt voorstellen.

Zelf ben ik geen dichter, dus verder kan ik niets meer zeggen dan: bedankt Driek. Goede reis.