Laatst kreeg ik uit mijn netwerk weer eens zo´n mailtje. ´Jezus als homo: stop de film!'. Of ik mijn naam maar op een lijst wilde zetten en het mailtje wilde doorsturen. Reden: er komt een film uit, 'Corpus Christi' genaamd, die Jezus en de discipelen als feestende homo's neerzet en de judaskus een hele andere lading geeft. Tja. Enig onderzoek leerde mij dat er wel een dergelijk toneelstuk bestaat, dat in begin deze eeuw veel gedoe heeft gegeven in o.a. Duitsland, maar ik vond geen bewijs dat er zo'n film uitkomt. Zal wel weer een hoax zijn dat mailtje.

Weg maar met dat mailtje. Maar toch. Waarom toch al die homofobie in de kerk? Ik heb Jezus in films als hippie gezien, als superster, als neger, als hoerenloper.... maar als homo, dat is voor velen toch al te kras. Ik word er steeds verdrietiger van. En als ik als hetero er verdrietig van word, hoe moet het dan wel niet met mijn homoseksuele geloofsgenoten zijn gesteld?

De vergelijking is in deze tijd wel heel gemakkelijk, maar wel voor de hand liggend. Wat krijgen we toch weer veel te horen de laatste tijd over grootschalig en structureel kindermisbruik onder geestelijken. Dat noem ik pas pervers en godgeklaagd, in de letterlijke zin des woords. Ik ga me er niet achter verschuilen dat het in de katholieke kerk heeft plaatsgevonden, die priesters schijnen in dezelfde God te geloven als ik.

Ik zucht en kijk maar weer eens boven onze bank. Daar hangt een replica van 'Cantique des cantiques', een serie van Marc Chagall. Een man en en vrouw in een innige omhelzing, zwevend boven Jeruzalem. 'Lied der Liederen', het Hooglied. Staat in het Oude Testament, een lofzang op de liefde. Chagall sierde de voorkant van onze trouwliturgie, tijdens onze trouwdienst lazen mijn vrouw en ik beurtelings uit uit Hooglied voor. Ik weet dat ik me er bij sommige mensen hier niet geliefd mee zal maken door de Bijbel te citeren, maar lieve mensen het is zo mooi, en er zijn momenteel wel meer mensen met de lente in het hoofd:

Sta op, vriendin,

Mooi meisje, kom!

Veel liefde toegewenst.