Het is zaterdagnacht, ben om kwart voor 2 opgestaan, leef een beetje op een eiland. Kijk bij email, bovenaan eentje van de Lawei, Iris Kroes heeft gewonnen. Jasses, en ik moet werken en nu zit mijn hoofd vol Iris Kroes en het individu en het collectief.

En nu moet ik dit opschrijven. Er gebeurt van alles, als je wint krijg je vrienden, rijen dik, echte vrienden, zoals Henny Vrienten zong. Wat is mijn motivatie om dit te schrijven, moet Iris'roem nu afstralen op mij. Ik weet het niet maar heb wel wantrouwen over mijn motieven, maar betekent dat dan, dat ik niet mag meegenieten, misschien zelfs trots zijn dat ik in Drachten woon, dat ik nooit met Iris heb gesproken maar haar wel eens echt heb gezien? Ach weet ik veel.

Wat is het toch geweldig, hoe mensen kunnen zijn, hoe een groep en een individu op elkaar kunnen werken, wat is het heerlijk, gedeelde werklust motivatie en blijdschap. Wat schitterend als een eenling de nek uitsteekt, het aandurft om te worden weggehoond en dan tenslotte met trots wordt gedragen.

En of all places, dan kom je uit Drachten. Dat kan toch bijna niet waar zijn, je komt uit Drachten en je breekt landelijk door. Er kijken miljoenen naar je en je redt het, je valt niet flauw, je lichaam weigert niet, je mobiliseert alle kracht die je in je hebt en je redt het.

Het is een beetje sneu voor die andere drie misschien maar ik ben er hartstikke blij om, voor Iris en haar familie en vrienden maar ook voor mij want ik woon in Drachten.

Maar ga ik nu ook nog wat zeggen, ja dat ga ik hartstikke doen. Lieve mensen, bijt je niet vast in je twijfel en kwaadheid, gebruik die energie om iets moois te gaan doen en geef gas.(het gaat hier niet over auto's:), steun en stimuleer elkaar, het wordt prachtig.

Iris Kroes,beste vriendin van me, dank je met hele grote dank, voor je moed en je doorzettingsvermogen en deze prachtige reden tot blijdschap.

Problemen gaan regelmatig als volgt, je neemt een klein probleem, je maakt het ongelofelijk  groot,

vaak lossen problemen, door de tijd (heb geduld lieve vrienden, koester elkaar)  vanzelf op

en dan is er weer een levensgroot probleem opgelost

Als een kip niet meer wil leggen

als een koe het melken weigert

als de aardappel niet meer groeit

als een brood zich niet meer laat bakken

dat is crisis.

Jemig jonges, toe nou toch even

voor het geld dat je aan 1 liter benzine uitgeeft

koop je een brood en een liter melk, met gemak, soms wel 5 kg aardappels

En als straks het gas op is, als straks het water

hier over de dijken slaat,

dan gaan we mijnenvelden ruimen

we irrigeren een stuk woestijn

en dan gaan we daar heen.

We stoppen een aardappel in de grond

en dan groeien er 10 nieuwe aan,

als je 'm even met rust laat.

En dan gaan we rustig

terwijl de boel wat groeit,

een beetje schoffelen en zo,

een beetje op bezoek als iemand gammel is.

Vooral rustig blijven,

beetje wandelen met een parasolletje

beetje zwetsen hoe mooi het wordt

en veel free huggen.

Dat komt allemaal wel goed,

gewoon, beetje gek doen,

doen wat je niet laten kan

en laten wat je niet doen kan

dat komt allemaal wel goed

Heb net met mijn broer Sietze naar Buitenhof gekeken. Dat vinden we een fijn, en een wat minder schreeuwerig programma. Er is voor de gasten wat meer tijd, zodat ze elkaar, ook wel eens uit laten praten. Dat vind ik prettig, vrijheid van meningsuiting.

Wouter Bos sprak over de gezondheidszorg, Alexander Pechtold over Europa. Ik vind het lastig om hier weer te geven, in verkorte vorm, wat er nu precies gezegd werd. In verlengde vorm trouwens ook, misschien speelt luiheid me parten.

Hoe dan ook, wat me het meeste opviel, was dat Pechtold prachtig sprak, over de geschiedenis, over voordelen, en vooroordelen,over samenwerking binnen Europa op bv  gebied van ontwikkelingshulp.

En dat je dan, met 27 landen samen, een vuist kon maken, hier hadden we graag een uitgestoken hand gehoord, ik dacht ik zeg ook even wat.

Groeten, liefs, sok praat, Jan

Wat goed is schijnt snel te komen en wie geloof heeft die haast zich niet. Ik wil graag dat u weet, u bent zeer welkom met de open middagen in de werkplaats. Vooral voor wie nog nooit geweest is, is hier en daar, nog wel wat te zien.

Ik werk, sinds zo'n beetje september 2010, aan een beeld dat , zo het leven wil, voor het eerst gepresenteerd zal gaan worden tijdens het Oerol-festival juni 2012. Het duurt nogal voordat het klaar is, en ik hoop met grote hoop op mei 2012.

Het beeld gaat, zoals het nu lijkt," Wachten op hoog water " heten. Het zal proberen de uitwisseling te bevorderen tussen nogal veel en nogal weinig.

Het beeld is een installatie en bestaat oa uit twee vrouwen, je kunt ze bij de hand nemen. De vrouwen worden zo'n beetje 4.50 mtr hoog.

De eerste vrouw is nog lang niet klaar, ik ben met de tweede vrouw, nu bij de voeten begonnen, en ik hoop, in de lieve vrede, dat het allemaal een beetje gaat lukken. (Duim voor mij)

Hoe dan ook, ik maak maak op, voor een, voor mij, nogal ongelofelijke krachtsinspanning. Als het ware een beklimming, voor mij een joekel van een berg.

Dat de totstandkoming zoveel tijd nodig heeft gehad en heeft, komt door meerdere factoren. Natuurlijk de omvang en de grootte van de beelden, maar ook het overschatten van mezelf. wat misschien, wel weer een beetje goed is, anders begon je er niet aan. Het zit in de keuze van het materiaal,arbeidsintensief, ik las bijzonder graag, maar, het is ook geboren uit noodzaak, ik kan niet eerst iets in bv gips maken en daarna in brons laten gieten,dat zou zo 100.000 gaan kosten, daar is domweg geen geld voor.

Dan nog niet te spreken, over het vasthouden van concentratie, en de motivatie (u heeft misschien al moeite om dit hele stukje te lezen, als ik het zeggen mag),en het is nog al een grote spanningsboog, of hoe zal ik het zeggen? En ik ben niet altijd even makkelijk, ook niet in de omgang met mezelf.

Overigens doe ik, als de kop goed staat, en de belangstelling oprecht, gedichten of liedjes op verzoek tijdens de open dagen. Na dit kunstroute-weekend probeer ik me terug te trekken,af te sluiten, volledig te wijden aan de totstandkoming van "Wachten op hoog water". Wel nog beschikbaar voor echte noodgevallen, schriftelijke steunbetuigingen, aankopen of financiele adviezen :)

Wat nog te zeggen, als er vragen zijn, of opmerkingen hoor ik ze graag, zowel live als op deze blog. Ik kan het niet laten om dank uit naar Dr.J.Hofstra die mij de ruimte geeft om dit beeld te maken en mij steunt waar mogelijk.  Liefs aan ieder, zie evt voor meer info:  www.janketelaar.nl  www.kunstroutesmallingerland.nl

Waarom kon ik niet één keer een beminnelijke heldhaftige fabelachtige jeugd beleven, waard om op gouden bladen beschreven te worden,- niet voor mij weggelegd! Door welke misdaad, welke dwaling heb ik mijn tegenwoordige zwakheid verdiend? Gij die voorgeeft dat dieren van verdriet snikken, zieken wanhopen en doden door dromen gekweld worden, waarom probeert gij niet woorden te vinden voor mijn ondergang en slaap?

Zelf ben ik evenmin in staat mij te uiten als de bedelaar met zijn eeuwige Pater en Ave Maria.

Ik kan niet meer spreken!

Toch geloof ik vandaag dat ik aan de betrekkingen met mijn hel een einde gemaakt heb. Het was wel degelijk de hel; de oude waarvan de poorten door de zoon des mensen geopend werden.

In de zelfde woestijn en in dezelfde nacht ontwaken mijn ogen telkens weer om naar de zilveren ster te zien, telkens weer zonder dat de Koningen des Levens, de drie Wijzen uit het oosten, het hart, de ziel en de geest, de minste ontroering tonen.

Wanneer gaan wij over zandvlakten en bergen op weg om de geboorte van de nieuwe arbeid te begroeten, de nieuwe wijsheid, de vlucht van de tirannen en duivelen en de dood van het bijgeloof, op weg om -als de eersten!- Kerstmis op aarde te vieren!

Het gezang van de hemelen, de optocht van de volkeren!

Slaven, laten wij het leven niet vervloeken!

Arthur Rimbaud/ vertaling Adriaan Morrien

Conserven worden in blik bewaard.

Het gladde film-lint. Paramount-Journaal

Een sprong van twaalf verdiepingen. Manoeuvres.

Een echt Chinezenlijk. Het front. Tanks. Staal.

En hup- nu ijshockey. Berlijn-Chicago

een base-ball-keeper, een ruitjes-masker op.

Een koningin begraven, 't hof in rouw.

'Romani', brult van 't Capitool een zot.

Een ijsbeer die met girls danst in Alaska.

Jack Dupon sprong over vijf vaten wijn.

Een heel gezin- de meid zelfs- met gasmaskers.

Een jongen van drie jaar met een karabijn.

Een nieuwe pantserkruiser loopt van stapel

We zien in zee een schip met koffie legen.

Wordt later ooit dit beeld nog eens vertoond,

Dan vraag ik te bedenken: ik was tegen

Antoni Slonimski/ vert. T. Eekman

Stel, je zit nogal naakt in een kooi, je krijgt wel wat te eten en een kleine ijzerzaag, is het zagen dan veel werk?

Of een put, je krijgt wel wat te eten en een puntbeitel en hamer, is het hakken van treden naar boven dan veel werk?

Of een onbewoond eiland, je hebt wel wat te eten, is het vermeerderen van bomen om een vlot om een vlot te bouwen dan veel werk?

Of je bent ergens waar je niet begrijpt, je hebt wel wat te eten, is je verstaanbaarbaar maken dan veel werk?

Is het maken van een beeld veel werk

Neem mij.

Ik kleed mij uit,

geen man geen vrouw

geen dood geen leven

jij en ik.

Ik zal gezeglijk zijn,

een dier,

spinnen

luisteren

een kwispelende hond

een zuigend lam

of als een hengst.

Een lustig bos

een zwoele voorjaarsdag.

Als warm gewillig vlees

maar niet in staat

en ingehoudend hijgend.

Je zult tot leven moeten wekken.

Daarna zal ik een beetje sterven

vrees ik.

De boze blijdschap

Er zijn verschillende manieren om je door het leven te slaan. Morgen zal ik weer bozig, teleurgesteld en moe zijn. Nu schrijf ik dit. Vraag me niet waarom.

Ik ben opgevoed met het idee dat ik niet goed ben zoals ik ben, dat ik slecht ben. En dat ik me daardoor beter moet voelen. En dat ben ik ook gaan geloven. Dat is soms lastig. Niet alleen voor mij. Een mens moet compenseren, zo gaat dat.

We leerden vroeger op de zondagschool van alles. En ook dit versje met de woorden, misschien een beetje vrij vertaald: "Ik stond in mijn leven op een kruispunt, waar de Heiland stond. Satan stond er ook bij en zei kom jij maar hier, ik zal je leven wel eens even vullen met plezier. Maar ik zei nee, in Jezus naam, zie eens wat hij deed voor mij. Mijn zonden zijn vergeven, wil nu met Jezus leven, prijs God hij maakte plaats voor mij".

Het is heel gek, het valt me altijd weer op, dat ik bang word als ik blij ben. Alsof de duivel dan op de loer ligt. Alsof ik niet blij mag zijn. Alsof daar alleen maar narigheid van komt. Plezier is slecht.

Een tijdje terug kreeg ik, van mijn lieve vriendin Marije, een kaartje gestuurd. Waarin ze me bedankte voor een uitnodiging, dat ze het fijn had gevonden ons te zien. Dat ze me werkse wenste met alle drukte. In de kantlijn had ze geschreven: "Er is geen weg naar blijdschap, blijdschap is de weg" Boeddha

Het is vreemd, het maalt al weken door mijn kop. En nu is het net, of gister het kwartje een beetje gevallen is. Ik voelde en realiseerde me, op een bepaalde manier, heel duidelijk, wat voor groot geschenk het leven voor mij kan zijn. Dat ik er ben, dat ik er zijn mag. Ik keek als een baby naar mijn handen, ik zag met grote vreugde dat ze bewogen, hoe ze bewogen, mijn vingers mijn duimen, en dat ze deden wat ik graag wilde. En zo ging het maar door, de hele dag, alsof het leven me omarmde en ik het leven.

Het water kwam zo prachtig uit de kraan, mijn fiets was een wonder en dat ik niet omviel. Ik kon mijn moeder bellen door de lucht. We hadden eten. Ik heb zo heerlijk gezwommen. Er werd naar me gelachen.

En nu zit ik hier me te beseffen, hoe goed ik het heb, met al die schatten om me heen. En ik hoop zo, dat wie zich kloten voelt, het vermogen vindt om overeind te komen, als dat kan, en de kracht heeft en vindt om door te gaan.

Het is tijdelijk, het gaat verdomde snel, sterkte en kracht bij narigheid en verdriet, en liefs veel liefs, Jan

Meneer

Ja jongen

Meneer, wat doen die blaadjes

Die bewegen jongen

Waarom doen ze dat

Dat doet de wind

Maar waarom doet de wind dat

Nou, als ergens weinig lucht is, dan gaat de wind daar heen

Is dat ook zo met eten

Nee jongen, met eten is dat niet

Ik bin altyd wat ûnwennich west

wit net goed wêr troch as wêr nei

mar dat is feroare

want as ik no ûnwennich bin

dan is dat fan dy

As wy tegearre binne makket it my net út

wêr ik bin as wêr ik hinne gean

dêrom woe'k mar sizze

sjoch ik wit wol

in minsk moat libje kinne sûnder dy

Ik wol mar sizze

as ik by dy bin asto by my bist

makket it my net ùt wêr ik bin as wêr ik hinne gean

wat ik jou as krei as wat ik moat as mei

dêrom bin ik wat ûnwennich

dêrom bin ik wat ûnwennich

fan dy

fan dy

Er komt een dag dat men niet langer zegt: Mijn God

Tijd van volstrekte loutering,

tijd dat men niet meer zegt: Geliefde,omdat de liefde nutteloos is gebleken.

En de ogen schreien niet en de handen weven slechts het harde werk

en het hart is dor.

Vergeefs kloppen de vrouwen aan uw deur: gij zult niet openen, gij zijt alleen gebleven en uw lamp is uit, maar in het donker lichten uw ogen kolossaal.

Gij zijt alleen maar zekerheid, kunt niet meer lijden en niets verwacht gij van uw vrienden.

Wat geeft het, ouderdom, wat is dat , ouderdom?

Uw schouders torsen de wereld en zij weegt niet meer dan een kinderhand.

Oorlog, hongersnood, discussies in gebouwen bewijzen slechts dat het leven verder gaat,

dat nog niet iedereen zich heeft bevrijd.

Er zijn er die het schouwspel te barbaars vinden (de fijngevoeligen) en liever zouden sterven.

Er is een tijd gekomen dat het zinloos is te sterven

Er is een tijd gekomen dat het leven een bevel is.

Alleen het leven, zonder boerenbedrog.

Carlos Drummond de Andrade / vertaling M. de Jong

Er komt een nacht dat je harde slagen op de deur zult horen.

En het zullen mensen zijn die kwamen met hun waarlijke gezicht.

Je zult opendoen, alsof je het verwachtte, alsof je geen kind was.

Zij komen binnen en het zijn allen: vijanden en vreemden en vrienden.

Vergeefs probeer je te vinden een spoor van berouw op de gezichten.

Je zoekt niet meer.

want voor zij spreken heb je het begrepen.....

Dan doe je kalm je jasje uit om het hun te geven, je doet je hemdje uit om het hun te geven.

Ze hoeven geen moeite te doen:

Jij wijst hun de weg om te nemen te nemen te nemen.

Hun blijft geen enkele twijfel dat ze niet alles genomen hebben.

Niets is er over.

En eens zullen ze ophouden en zullen ze voldaan weggaan

en op dat ogenblik zul jij weer huilen

Renos Apostolidys/ vert. M.blijstra-van der Meulen

Vandaag is het zondag

Voor de eerste maal, vandaag

hebben ze me losgelaten naar de zon

en ik heb

voor de eerste keer in mijn leven

de hemel bekeken zonder bewegen

verbaasd dat hij zo ver van mij was

dat hij zo blauw

dat hij zo wijd was.

Ik heb me op de grond gezet

gans eerbiedwaardig

en rug aan rug heb ik me aan een witte muur gekleefd.

Ik kom er op dit ogenblik niet toe

mij in de golven van de zee te storten.

Er is geen strijd dit ogenblik.

Er is geen vrijheid en geen vrouw.

Aarde, zon en ik.

een gelukkig man ben ik.

Nazim Hikmet/ vertaling Paul Snoek

Man 50 jaar

Getrainde kauw- en rukspieren

Zoekt zin van leven

Het mag ook rust zijn

Of blijdschap

En het hoeft niet elke dag

Van tijd tot tijd

Een beetje

Genoeg om door te gaan

Gisteren heb ik met een

prachtige oude vlam gesproken

ik had nog bijna niets gezegd

toen ze me zei

dat het vanuit een goed hart kwam

dat het welgemeend was

en dat ze, als ik het niet erg vond

het liefste meteen de diepte in ging.

En ik keek voorzichtig,

naar haar heerlijke decollete,

waaronder zich haar goede hart bevond

En ik dacht van grijp me, grijp me

neem me met je mee

maar dat is natuurlijk niet de bedoeling

als mensen getrouwd zijn

Je roofde alle sterren die boven mijn hart stonden

Mijn gedachten verwarren zich ik moet dansen

Altijd doe je wat mij op doet zien om mij te vermoeien

Ik kan de avond niet meer over de heggen dragen

In de spiegel der beken vind ik mijn beeld niet meer

De aartsengel heb je zijn zwevende ogen ontstolen

Maar ik nip aan het zoet van hun blauwte

Mijn hart gaat langzaam onder in ik weet niet waarin-

Misschien wel in jouw hand

Overal tast zij diep in mijn weefsels

Elske Lasker-Schuler/ vert. Ad den Besten

Ik Ben Gong

In het lied van mijn gramschap is een ei

En in dat ei zijn mijn moeder en vader en kinderen,

En in dat al is vreugde en verdriet gemengd en leven.

grote stormen die mij bijstand gaven,

Zomerzon die mij gedwarsboomd heeft,

Er is haat in mij, sterk en van oude datum,

En wat de schoonheid aangaat ziet men later wel.

Ik ben inderdaad hard geworden slechts door schilfers;

Als men eens wist hoe mollig ik welbeschouwd bleef

Ik ben gong en watten en sneeuwig lied,

Ik zeg dit en ik ben er zeker van.

>Henry Michaux/ vert. Koos Schuur<

Je rijdt door de straat, je vindt een handdoek of een muts of weet ik veel, je zoekt een hekje of een paaltje of een struikig boompje om het in, of aan te hangen, maar je ziet niet altijd iets geschikst, zou dat ook anders kunnen?

Je bent iets verloren of hebt iets gevonden, je hebt een boodschap of een vraag aan een bepaalde buurt of straat, ga je dan huis aan huis, langs met a4tjes, denk je laat maar? Je zoekt misschien een soort medelingenkast zoals op een camping ofzo, maar is die er?

Zou het misschien makkelijk of handig zijn, als er in de straat een tastbaar communicatiepunt zou komen, misschien ook nog met zitplaats,misschien iets met zonnepaneel, misschien aan een lantaarnpaal of weet je veel?

En hoe moet dat er dan uit gaan zien?

In samenwerking met Museum Dr8888 organiseert de Potzenmaker een landelijke ontwerpwedstrijd.

De inzendingen, zo het leven wil, zullen in 2012 worden tentoongesteld in Museum Dr8888 en op het plein tussen Museum en Bibliotheek.

a.s. Juli is het eerste overleg, zoals het nu lijkt gaan de eerste aankondigingen in september naar kunstacademies en de landelijke grote kranten.

reacties op- en aanmerkingen zijn zeer welkom, en dat ik u groet