Het is zaterdagnacht, ben om kwart voor 2 opgestaan, leef een beetje op een eiland. Kijk bij email, bovenaan eentje van de Lawei, Iris Kroes heeft gewonnen. Jasses, en ik moet werken en nu zit mijn hoofd vol Iris Kroes en het individu en het collectief.

En nu moet ik dit opschrijven. Er gebeurt van alles, als je wint krijg je vrienden, rijen dik, echte vrienden, zoals Henny Vrienten zong. Wat is mijn motivatie om dit te schrijven, moet Iris'roem nu afstralen op mij. Ik weet het niet maar heb wel wantrouwen over mijn motieven, maar betekent dat dan, dat ik niet mag meegenieten, misschien zelfs trots zijn dat ik in Drachten woon, dat ik nooit met Iris heb gesproken maar haar wel eens echt heb gezien? Ach weet ik veel.

Wat is het toch geweldig, hoe mensen kunnen zijn, hoe een groep en een individu op elkaar kunnen werken, wat is het heerlijk, gedeelde werklust motivatie en blijdschap. Wat schitterend als een eenling de nek uitsteekt, het aandurft om te worden weggehoond en dan tenslotte met trots wordt gedragen.

En of all places, dan kom je uit Drachten. Dat kan toch bijna niet waar zijn, je komt uit Drachten en je breekt landelijk door. Er kijken miljoenen naar je en je redt het, je valt niet flauw, je lichaam weigert niet, je mobiliseert alle kracht die je in je hebt en je redt het.

Het is een beetje sneu voor die andere drie misschien maar ik ben er hartstikke blij om, voor Iris en haar familie en vrienden maar ook voor mij want ik woon in Drachten.

Maar ga ik nu ook nog wat zeggen, ja dat ga ik hartstikke doen. Lieve mensen, bijt je niet vast in je twijfel en kwaadheid, gebruik die energie om iets moois te gaan doen en geef gas.(het gaat hier niet over auto's:), steun en stimuleer elkaar, het wordt prachtig.

Iris Kroes,beste vriendin van me, dank je met hele grote dank, voor je moed en je doorzettingsvermogen en deze prachtige reden tot blijdschap.

Morgen gaat er werk  voor een tentoonstelling naar het museum voor figuratieve beeldhouwkunst in Bremen.

Het lijkt nog maar net geleden dat men mij als halve zool te woord stond, of dat nu wel of niet terecht was. En nu zit ik hier zo blij. Ik ben 13 jaar nuchter nu, en zo bevrijd omdat ik niet meer onder invloed hoef te zijn om me draaglijk te voelen.  Het museum heeft gebeld ,of ze een hotel voor me moeten boeken, omdat de opening op zondagochtend is, en met reizen misschien wat lastig. Nu gaan mijn vrouw Wilma en ik, al op zaterdag heen, zo het leven wil.  Ik kan niet zeggen hoe dat voor me voelt.

Het is niet altijd feest. Het komt me niet aanwaaien, er moet wel wat voor gebeuren maar het is zo geweldig om langzaam het gevoel te krijgen dat soms gebeurt wat ik graag wil. Dat ik het soms een beetje in de hand heb.

Ook ben ik dankbaar hoe ik hier in Drachten weer opgenomen ben, over de vriendelijkheid die ik ondervind en heb ondervonden. Als je het zien kunt zijn er zo veel aardige mensen.

Er is zo veel verdriet en zoveel onvrede en ik zou zo graag iets zinnigs zeggen nu, in elk geval, als je leven je niet bevalt, prop je dan niet vol met gif, en ga wat doen waar je blij van lijkt te worden. Het is vaak tijdelijk en het is niet snel te laat.

Ik wens u allen geluk en liefde en vrede op uw pad