De boze blijdschap

Er zijn verschillende manieren om je door het leven te slaan. Morgen zal ik weer bozig, teleurgesteld en moe zijn. Nu schrijf ik dit. Vraag me niet waarom.

Ik ben opgevoed met het idee dat ik niet goed ben zoals ik ben, dat ik slecht ben. En dat ik me daardoor beter moet voelen. En dat ben ik ook gaan geloven. Dat is soms lastig. Niet alleen voor mij. Een mens moet compenseren, zo gaat dat.

We leerden vroeger op de zondagschool van alles. En ook dit versje met de woorden, misschien een beetje vrij vertaald: "Ik stond in mijn leven op een kruispunt, waar de Heiland stond. Satan stond er ook bij en zei kom jij maar hier, ik zal je leven wel eens even vullen met plezier. Maar ik zei nee, in Jezus naam, zie eens wat hij deed voor mij. Mijn zonden zijn vergeven, wil nu met Jezus leven, prijs God hij maakte plaats voor mij".

Het is heel gek, het valt me altijd weer op, dat ik bang word als ik blij ben. Alsof de duivel dan op de loer ligt. Alsof ik niet blij mag zijn. Alsof daar alleen maar narigheid van komt. Plezier is slecht.

Een tijdje terug kreeg ik, van mijn lieve vriendin Marije, een kaartje gestuurd. Waarin ze me bedankte voor een uitnodiging, dat ze het fijn had gevonden ons te zien. Dat ze me werkse wenste met alle drukte. In de kantlijn had ze geschreven: "Er is geen weg naar blijdschap, blijdschap is de weg" Boeddha

Het is vreemd, het maalt al weken door mijn kop. En nu is het net, of gister het kwartje een beetje gevallen is. Ik voelde en realiseerde me, op een bepaalde manier, heel duidelijk, wat voor groot geschenk het leven voor mij kan zijn. Dat ik er ben, dat ik er zijn mag. Ik keek als een baby naar mijn handen, ik zag met grote vreugde dat ze bewogen, hoe ze bewogen, mijn vingers mijn duimen, en dat ze deden wat ik graag wilde. En zo ging het maar door, de hele dag, alsof het leven me omarmde en ik het leven.

Het water kwam zo prachtig uit de kraan, mijn fiets was een wonder en dat ik niet omviel. Ik kon mijn moeder bellen door de lucht. We hadden eten. Ik heb zo heerlijk gezwommen. Er werd naar me gelachen.

En nu zit ik hier me te beseffen, hoe goed ik het heb, met al die schatten om me heen. En ik hoop zo, dat wie zich kloten voelt, het vermogen vindt om overeind te komen, als dat kan, en de kracht heeft en vindt om door te gaan.

Het is tijdelijk, het gaat verdomde snel, sterkte en kracht bij narigheid en verdriet, en liefs veel liefs, Jan