Geplaatst: Donderdag 10 mei 2012 - 33 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Het speelt al langer, in de maatschappij en op DWJM in een uitvergrote vorm. Elke uiting met een commercieel karakter is per definitie fout. Heb je een groot bedrijf of run je een eenmanszaak? het maakt niet uit. Reclame maken of jezelf profileren is note done zo lijkt het wel. Ik zit ook niet te wachten op allemaal reclame booschappen maar de afkeer voor alles wat bezig is met het verdienen van een boterham buiten de geijkte paden om valt me wel op.

Ik red mij prima op mijn eigen manier maar soms erger ik mij wel. Ik zie mensen iets posten en dan die reacties. Dit is Spam, dit is reclame, dit is weet ik veel wat. Schande! Wie vind dat eigenlijk schande? Mensen met een baan die de verantwoordelijkheid voor het netwerken en reclame maken veilig hebben neergelegd bij hun baas? Dat is makkelijk, als je baas niet aan de weg timmert heb jij ook geen baan.

Wat mij nog het meeste ergert aan een aantal botte reacties is de denigrerende toon. Ik ben consument en heb macht lijken ze te zeggen. Ik mis de gedachte dat er achter elk bedrijf of onderneming een mens schuilt. Op lokaal niveau geld dat zeker. Wat maakt het nu uit of je een uitkering krijgt, in loondienst bent of je geld verdient met een eigen bedrijf, winkel of e.a. dienst? We zijn allemaal mensen toch? De roep om gelijkwaardigheid lijkt wel eens eenrichtingsverkeer te zijn. Ik zie de verschillen niet zo.  Waarom dan toch dan dat afkammen van mensen die op hun eigen manier proberen om een boterham te verdienen? (Tip voor ondernemers: Laat je menselijke kans zien en verschuil je niet achter een logo of reclame boodschap).

Tuurlijk is het de verantwoordelijkheid van de ondernemer zelf om hier goed mee om te gaan. Soms denk ik ook wel eens “sukkel!”  als ik een onhandig geformuleerde reclame blog lees. Maar aan de andere kant is dat niet eerlijk. Ik heb het ook maar geleerd om dit spelletje goed te spelen. Wel ben ik tijden geleden gestopt met het spelen van dit spelletje. Ik ben meer dan mijn bedrijf maar het is wel een belangrijk onderdeel van wie ik ben. Dus ik praat daar vrij over of helemaal niet. Geen zin meer in dat wikken en wegen. In dat afhaken ben ik niet de enige. De vraag is of dat erg is. Misschien ontstaat er wel een mooi DWJM forum vrij van ondernemers en bedrijven. Misschien missen we daardoor juist heel veel. Een ieder zal daar zo zijn eigen mening over hebben..

Maar goed anno 2012 kun je niet meer om de sociale media heen. Goed omgaan met de sociale media is leren door vallen en opstaan. Een lange zoektocht met veel valkuilen. Je leert gaande weg wat wel of niet kan. Goed om gaan met die weerstand is belangrijk. Het is leren te laveren naar wat nog net wel kan en oppassen dat je niet iets post wat net niet kan. Wat me intrigeert is de vraag waar die weerstand eigenlijk vandaan komt. Nederland als handelsland lijkt wel te verworden tot het land van de lange tenen. Waarom zijn we niet trots op de bedrijven in onze regio? Wat is er mis gegaan en wat zouden de ondernemers moeten doen om dat negatieve beeld weer een beetje bij te stellen?

Helemaal niks doen aan om jezelf in de picture te werken is niet verstandig als ondernemer. Want in volledige anonimiteit je zaak opbouwen lukt vaak niet. Je zult jezelf moeten zien te profileren. Personal Branding noemen ze dat met een mooi woord. De markt staat aan alle kanten onder druk en dus probeer je als ondernemer om op tal van manieren dat beetje werk wat er nog is van de markt te halen. Passief wachten bij de telefoon past daar niet bij. Dat botst met de reclame moeheid bij de consument. Een hele opgave om daar dus goed mee om te leren gaan. Er ontstaat dan ook een nieuw vak. Tal van bedrijven richten zich nu op het slim inzetten van de sociale media. Big business!

Dit is niet mijn sterkste blog maar ben wel ff wat frustratie kwijt. Ben ook wel nieuwsgierig naar de reacties. Voor vragen over een nieuwe dakkapel verwijs ik u graag door naar de Husdokter.

Geplaatst: Donderdag 12 april 2012 - 10 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Persbericht:

Lionsclub Livius Drachten steunt Stichting Sterk Meidenwerk Drachten

De president van Lionsclub Livius Drachten, Douwe Offringa, heeft op dinsdag 10 april 2012 een cheque van € 1000,- overhandigd aan Gepke Blaauw van Stichting Sterk Meidenwerk Drachten. Dit bedrag is door de Lionsclub bijeengehaald met het organiseren van de "20 van Drachten", een jaarlijks hardloopevenement dat op 2 oktober 2011 is gehouden.

Lionsclub Livius steunt Stichting Sterk Meidenwerk Drachten omdat deze stichting zich, met uitsluitend vrijwilligers, inzet om meiden tussen de 11 en 18 jaar een sociaal maatschappelijke basis te bieden. De meiden wordt een veilige plek geboden waar ze zich op hun gemak voelen. Op speelse en persoonlijke wijze wordt gewerkt aan onder andere weerbaarheid, talent ontwikkeling en gedrag. Ook wordt de meiden geleerd hoe ze kunnen omgaan met zaken als drugs, alcohol, pesten en grensoverschrijdend gedrag.

alt

De spin-off van de activiteiten van Stichting Sterk Meidenwerk Drachten is groot en er zijn plannen voor uitbreiding van de activiteiten en doelgroepen. Hiervoor moet echter een businessplan opgesteld worden. De Lionsclub Livius heeft zich opgeworpen om Gepke Blaauw en haar stichting niet alleen financieel te ondersteunen, maar ook te helpen bij het maken van een doordacht en uitvoerbaar businessplan voor de toekomst.

 Op de foto:

Gepke Blaauw van SSMWD ontvangt de cheque uit handen van Douwe Offringa

Geplaatst: Donderdag 17 november 2011 - 7 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Op dinsdagavond 29 november is er weer een informatieavond voor ondernemers die de afgelopen 5 jaar een eigen bedrijf zijn gestart. Zij zoeken naar middelen om hun producten en diensten in de markt te zetten. Ik volg het verder niet maar er schijnt iets aan de hand te zijn. Crisis noemen velen het. Opeens is het helemaal hot om na te denken over wat die andere kant nu eigenlijk wil i.p.v. Dat je alleen maar bezig bent met wat jijzelf wilt. Zo'n crisis is echt niet alleen maar slecht.

Het eerste deel van de avond is erg informatief. Auke Algra van de Kamer van koophandel kent het klappen van de zweep en heeft een prachtige presentatie in elkaar gedraaid over het opzetten van een goed marketingplan. Baal daar een beetje van want ik moet namelijk na hem. Dat is natuurlijk niet eerlijk want ik sta niet wekelijks voor een groep mensen. Dus de lat ligt weer hoog.

Maar ik heb besloten om mij het er makkelijk van af te maken deze keer. Zo kijk ik er althans zelf tegenaan. Veel mensen noemen het moedig om heel open en bloot jezelf zo te laten zien. Maar ik weet echter niet beter en kan mij maar slecht verschuilen achter een gladde facade van gemaakt succes. Als ik dat kon had ik daar waarschijnlijk wel voor gekozen. Zo mooi ben ik namelijk ook weer niet.

Maar goed ik ga iets doen waar ik echt vreselijk de pest aan heb. De hele avond over mijzelf praten. Ik moet mij een narcistisch maatpak aanmeten want dat is eigenlijk wat de mensen echt willen horen ben ik bang. Mooi al die theorie en marketingplannen maar hoe pak je het nu echt aan? Ik laat dat dus gewoon maar eens zien. Hoe heb ik bepaalde opdrachten verkregen? Hoe presenteer ik mij naar buiten toe? Hoe zet ik de sociale media in? Wat doe ik allemaal wel en niet om mijzelf en mijn bedrijf te profileren? Maar ook waar ben ik op mijn bek gegaan? Wat waren mijn leermomenten?

Om echt een goede “netwerker” te worden denk ik dat je er voor moet zorgen dat je een “mooi” mens wordt. Mooi in de zin van. Tja wat eigenlijk? Nou ja iemand waar mensen graag mee om gaan volgens mij. Dan gaat het allemaal min of meer vanzelf. Dat is niet makkelijk. Ik zoek zelf al 42 jaar en kom er beetje bij beetje achter dat het een zoektocht is die nooit stopt. Maar er over nadenken loont een klein beetje, het er naar handelen echter vele malen meer. Je kwetsbaar op durven stellen is eng maar wordt toch vaak gewaardeerd. Eigenlijk weten we het allemaal heel goed met wat voor soort mensen we het liefst omgaan.

Dat daarbij bepaalde angsten en vooroordelen overwonnen moeten worden lijkt me duidelijk. Dus ook daar zal ik zekers bij stil staan. En als je van jezelf niet zo assertief bent dan kun je dat juist heel mooi inzetten om jezelf heel integer in de schijnwerpers te werken. Het is best hard werken om een baken in zee te zijn. Met een paar simpele tips ben je er niet. Ook dat is een belangrijke boodschap verklap ik maar alvast. Nou dat was denk ik wel zo'n beetje mijn insteek. Maar goed het is pas over twee weken dus het kan nog alle kanten op :) Wil je er bij zijn? Schrijf je in via de website van de beleefbibiotheek.

www.beleefbibliotheek.nl/activiteit/activiteit.php

Geplaatst: Maandag 4 juli 2011 - 2 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Herman Van Veen: Blauwe Plekken

Als een hond heb ik staan janken
naar de sikkel van de maan
om de hemel te bedanken
dat je mij hebt weggedaan

Nee, ik bleef niet voor jouw deur staan
deze stad is groot genoeg
bij een hond komt het op de geur aan
en het ruikt lekker in de kroeg

Nee, ik wroet niet in de aarde
ik ga niet tot op het bot
nu ben jij de doodverklaarde
ik leef weer, als een jonge god

Ik heb overal
blauwe plekken van jou

Zoals jij mij naar mijn hok zond!
zoals jij tekeer kon gaan!
jij, die altijd wel een stok vond
om een hond verrot te slaan!

Ja, nu komen de verhalen
ik breng jou in diskrediet
terwijl ik drink uit zilveren schalen
een ander vrouwtje hoef ik niet

Nee, ik wroet niet in de aarde
ik ga niet tot op het bot
nu ben jij de doodverklaarde
ik leef weer, als een jonge god

Ik heb overal
blauwe plekken van jou

 

Nu niet meer zo van toepassing maar ik blijf het een erg mooi liedje vinden. En een goede tekst ook.

 

 

Geplaatst: Donderdag 28 april 2011 - 10 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Ik laat mezelf nooit zo uit over de projecten in Dachten die wel of niet doorgaan. Niet zozeer omdat ik toevallig een tekenbureau heb en daardoor voorzichtig zou moeten zijn met het ingooien van mijn eigen glazen. Maar omdat ik domweg geen oplossing kan bieden. Ik zal proberen uit te leggen hoe ik aankijk tegen deze problematiek.

Het werkelijke probleem zit hem volgens mij al een paar niveaus hoger. Eigenlijk in het basisprincipe van onze economie. Nederland kan alleen blijven draaien met een economische groei. Het liefst 5% of meer. 1,5% is echt te weinig. Ik kon dit als kind al niet bevatten en snap er nog steeds geen reet van. Hoe is het mogelijk dat we niet in staat zijn om een economie te creëren die geen groei door maakt? De enige natuurlijke vorm die uitgaat van een continu groeiproces is kanker. Denk dat hierin al heel veel ellende besloten ligt.

Paar niveaus lager dan. Voordat ik wat ga roepen over het Raadhuisplein project wil ik eerst even wat algemene kennis delen. Onze woningwet stamt uit 1904. Daarvoor groeien onze steden organisch, wat inhoud dat de vlek van bebouwing zich langzaam uitbreide zonder een vooraf besproken vorm of richting. Het komt zoals het komt. Leuke kronkelstraatjes met veel sfeer maar ook achterbuurten en sloppenwijken ontstonden op deze manier.

De overheid is regels gaan opstellen om de gezondheid van mensen te verbeteren. Klinkt nobel, en dat was het deels ook. Maar het was vooral ook eigen belang. Als een arme sloeber in een soppenwijk de pest kreeg dan kon deze het overdragen op de rijkere mensen die woonden in prachtige huizen aan de mooiste straten van de stad. Dat wilde je als stadsbestuur natuurlijk niet. Dus deze problematiek werd aangepakt en het pakket van maatregelen die ze destijds bedachten is de onderlegger van ons huidige bouwbesluit. Onze wetgeving en ook onze stedenbouw is dus een kleine 100 jaar oud. Een erg jong vak dus. Er zijn veel fouten gemaakt waar weer van geleerd is. En zo is het tot op de dag van vandaag nog volop in ontwikkeling.

Het was dus de overheid die ontwikkelde en plannen bedacht. Deze verantwoordelijkheid bleven zij dragen tot halverwege de jaren 80. Gemeenten hadden enorm veel kennis en expertise in eigen huis. Op de loonlijst stonden bouwkundigen, architecten, stedenbouwkundigen, opzichters enz. Soms werden architecten ingehuurd om stedenbouwkundige plannen voor de gemeente te bedenken. Berlage is het bekendste voorbeeld. De projecten die de gemeentes zelf ontwikkelden werden vervolgens uitgevoerd door bouwers. Er werd gekeken hoe met het beste om kon gaan met de groei die de stad doormaakte. Welke functies de stad echt nodig had en welke ingrepen zouden bijdragen aan de leefbaarheid van de stad.

Maar goed toen kwam de dereguleringsgolf. De overheid moest flink bezuinigen en besloot steeds vaker om de ontwikkeling van stedelijke gebieden over te laten aan marktpartijen. Deze zouden veel beter weten hoe je zulke grootschalige projecten moest ontwikkelen. De projectontwikkelaar nam de taak van de overheid over en de kennis bij de gemeenten zelf verdween. Zo is onze huidige situatie ontstaan waarbij tal van projecten worden ontwikkelend door projectontwikkelaars en niet meer door de gemeenten zelf.   

Daar hebben we trouwens als burger zelf voor gekozen destijds. Ik zou echt niet weten hoe je dit ooit weer terug zou kunnen draaien. Ik heb me wel altijd afgevraagd of dit nu wel zo’n goede keuze is geweest. Marktpartijen doen wat ze moeten doen. Winst maken. Daar is niks mis mee. Ze hebben verplichtingen aan hun medewerkers, aandeelhouders of zichzelf. Maar of je deze partijen nu verantwoordelijk moet laten zijn voor de ontwikkeling van onze dorpen en steden? Je ziet nu dezelfde problemen ontstaan als bij het openbaar vervoer. Alles wordt ingezet op de winstgevendheid en het oorspronkelijke doel, mensen mobiel maken, wordt uit het oog verloren. Dus worden er tal van onrendabele diensten geschrapt. Wij als burger merken dit dan weer doordat we niet overal meer even makkelijk kunnen komen. Draai het maar eens terug. Dat gaat dus niet meer.

Bij bouwprojecten zie je vaak in m² bebouwing het winstmodel weer terug. Er wordt gezocht naar een vorm die winst oplevert en dat is ook logisch. Waarom zou je voor niks al die risico’s gaan dragen? Te dure oplossingen worden versimpeld. Functies die niet genoeg opleveren worden ingeruild voor bebouwing die wel genoeg oplevert. Zo wordt er vaak voorbij gegaan aan de basisvraag. Welke ingrepen zijn nu echt nodig voor de stad of het dorp? Dat is ook niet de verantwoordelijkheid van de projectontwikkelaar, die moet immers zijn winstmodel in stand zien te houden.

Deze verschillende belangen kunnen de kwaliteit van het dorp of de stad onder druk zetten. Bijkomend probleem in Nederland is nog dat gemeenten hun inkomsten deels halen uit de verkoop van gronden. Ook dat speelt mee in de totale afhankelijkheid van ons land van de economische groei. Geen groei betekend geen grondverkoop en dus minder te besteden als gemeente. Een systeem waar ik ook mijn vraagtekens bij heb en geen oplossing voor heb.

Dat brengt me dan bij de projecten in Drachten. Je ziet dat de projectontwikkelaars het initiatief nemen en dus beslissen wat er gaat gebeuren. Natuurlijk kun je als gemeente aangeven wat je graag zou zien en kun je jouw eisen stellen. Maar de verantwoordelijkheid ligt bij de projectontwikkelaar. Dat gaat goed zolang we maar een economische groei hebben. In tijden van minder economische groei stokt het systeem. Logisch omdat het gewoon geen goed systeem is.

Ik heb geen oplossing voor deze problematiek. Ik zie het als een gegeven waar we het nu eenmaal mee te doen hebben. Als je het zou willen oplossen dan denk ik dat je bij het begin moet beginnen. Een economie ontwerpen die kan draaien zonder groei. Nog beter, een economie ontwerpen die kan omgaan met krimp.

 

 

Geplaatst: Dinsdag 12 april 2011 - 6 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

vannavond (woensdagavond 13 april) is er in de brede school de Wiken een brainstormsessie over het onderwerp Cradle to Cradle. De bijeenkomst begint om 19.30uur.

Het is een vervolg op de kennismakingsbijeenkomst over dit onderwerp welke is gehouden op 31 maart. Hieruit is en groep mensen ontstaan die graag iets concreets willen gaan doen met dit mooie onderwerp in Drachten. Wat we precies gaan doen wordt dus morgenavond duidelijk.

Doel van de avond is om vrij te brainstormen over de mogelijkheden die C2C bied voor Drachten en omstreken. We beginnen erg vrij waarbij elk idee goed genoeg is om op te schrijven. Kritiek en beren op de weg gaan we vermijden. We willen niet dat er een sfeer ontstaat waarbij mensen niks meer durven te zeggen. Iemand die wel kritiek geeft krijgt de opdracht om ook twee positieve dingen te benoemen van het ingebrachte idee.

alt

Daarna gaan we alle ideeën bij langs en proberen we te komen tot enkele heldere vondsten waar we vervolgens mee aan de slag zouden kunnen gaan. Dan is het moment aangebroken om ook de geopperde ideeën kritisch onder de loep te nemen. Maar eerst vrij denken dus!

Mocht u hieraan mee willen doen dan kan dat. Het staat een ieder vrij om aan te schuiven. Ook als u nog niet helemaal bekend bent met het onderwerp. Mocht het onderwerp voor u helemaal nieuw zijn bekijk dan eens de uitzending van  VPRO’s Tegenlicht “Afval is voedsel”. Hieronder treft u een link aan naar deze boeiende documentaire.

Mocht u nog vragen hebben stel ze dan hier of stuur mij even een berichtje. Lijkt me leuk om u morgenavond te mogen ontvangen!

Afval = Voedsel deel 1: tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2006-2007/afval-is-voedsel-deel-1.html

Geplaatst: Zaterdag 9 april 2011 - 10 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Ik maak me er even makkelijk vanaf want heb momenteel geen tijd om te bloggen. Gisteravond een prachtig concert meegemaakt van Roger Waters in het Gelderedome. Een concert waaraan ik nog vaak terug zal gaan denken. En waarvan de waarde ervan alleen maar gaat toenemen in de toekomst. Dat is meestal zo met de concerten van Pink Floyd, Roger Waters solo of David Gilmour solo. Deze show gaat ook stijgen tot mythische proporties is mijn verwachting.

alt

Het geluid was ronduit goed, de visuele aspecten boven verwachting en de booschap was onomwonden heftig. Roger Waters geeft ons allemaal een enorme schop onder onze dikke vette kont. Ben je een politiek wereldleider dan kom je er helemaal slecht vanaf.  Zeker als je oorlog voert om je doelen te bereiken.

Ik heb een mooie recensie gevonden op Internet. Het legt goed uit waarover "The Wall" eigenlijk gaat. Waarom het zo'n uniek conceptalbum is. En veel mooie foto's en een filmpje.

Voor de Floyd fans een must om nog even na te lezen:

www.muziek.nl/page/magazinedetail/Concertverslagen/19439/Concertverslag:-Roger-Waters---The-Wall-Live#lastcomments

 

"Everything will be alright, just consume"

Roger Waters

Geplaatst: Zaterdag 26 maart 2011 - 5 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Ergens weten we het allemaal wel. De hoeveelheid grondstoffen en de hoeveelheid fossiele brandstoffen die wij er nu per dag doorheen draaien is niet vol te houden op de lange termijn. Eigenlijk doen we het nog maar een eeuw verkeerd. Voor die tijd hadden we niet echt een afval probleem. We produceerden voornamelijk biologisch afbreekbaar afval. De steden waren vervuild met stro en paardenpoep. Vandaar ook dat we zo weinig terug vinden bij opgravingen. Een keer een stukje gebakken steen wat ooit een kruik is geweest, een oude munt of een vuursteen. Dat is het vaak wel. Sinds de industriële revolutie en de ontdekking van de fossiele brandstoffen zijn we in een rap tempo bezig gegaan met het uitputten van onze aarde.

Nu laten we tonnen afval achter dat niet of maar zeer lastig vergaat. Plastics en chemische materialen zijn moeilijk afbreekbaar. We hebben er wel iets op bedacht om de vuilnisbergen niet al te groot te laten worden. Vuilverbrandingsinstallaties. Een kort door de bocht oplossing die er voor zorgt dat kostbare grondstoffen voor eeuwig verloren gaan.

alt

De Amerikaanse architect William McDonough wilde een school bouwen van materialen die geschikt zijn voor hergebruik en zonder gevaarlijke chemische stoffen.  Hij vroeg aan alle leveranciers lijsten op met de ingrediënten van hun producten. Deze werden hem onthouden. Hij kreeg alleen te horen: “ Onze producten voldoen aan alle wettelijk normen en zijn dus niet schadelijk”. Niet genoeg voor William McDonough en hij zocht contact met de Duitse chemicus Michael Braungart om hem te helpen bij zijn zoek toch naar materialen die vrij zouden zijn van gevaarlijke chemicaliën. De twee raakten aan de praat en ze filosofeerden over een wereld die geen afval zou produceren. Gebasseerd op de werkwijze van de natuur. Ze bedachten een productiewijze waarbij de kringlopen gesloten zouden zijn. Waarbij grondstoffen niet in kwaliteit achteruit gaan en geschikt blijven voor hergebruik. Ze noemden hun denkwijze Cradle to Cradle (C2C). Van wieg tot wieg vrij vertaald.

Ze legden hun visie vast in het boekwerk "Cradle-to-Cradle: Remaking the Way We Make Things"dat uit kwam in 2002 en in 2006 zond het VPRO programma Tegenlicht een documentaire uit over dit onderwerp. “Afval is voedsel” was de naam van deze uitzending en deze sloeg in als een bom. Sindsdien zijn er tal van initiatieven genomen om Cradle to Cradle toe te gaan passen.

Groenlinks Smallingerland heeft het C2C gedachtegoed nu ook in de armen gesloten en zij hebben besloten om er actief mee aan de slag te gaan. Los van hun partijprogramma en los van hun eigen politieke belangen. Gewoon omdat ze het belangrijk vinden om er aandacht aan te besteden. Ik raakte er over in discussie met Lucienne Meinsma van Groenlinks en zij vroeg mij of ik niet een avond langs zou willen komen om er iets over te vertellen. Dat doe ik natuurlijk graag want het onderwerp ligt mij nauw aan het hart. Aanstaande donderdagavond is het dan zover. Het is een informatieavond geworden waarbij ik de C2C principes zal uitleggen en aan de hand van aansprekende voorbeelden laat zien welke resultaten er reeds geboekt zijn.

Iedereen met belangstelling voor dit onderwerp is van harte welkom op donderdagavond 31 maart vanaf 20.15 uur in wijkcentrum de Wiken aan de  Middelwijk 2 te Drachten. De toegang is gratis, wel dient u zich op te geven. Dat kan door een e-mail te verzenden naar  info@glsml.nl

Doel van de bijeenkomst is om samen met u concreet tot actie over te gaan.  Wat kunnen we nu doen om het afvalprobleem op te lossen? Graag willen we samen met u een concreet Cradle to Cradle project starten in Smallingerland. Ik zie er naar uit! U komt toch ook?

Vanmiddag staat Groenlinks trouwens onder het carollion. Ze delen informatie uit over dit onderwerp en u kunt zich ook daar opgeven voor de informatieavond.

Geplaatst: Zaterdag 26 maart 2011 - 5 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Eigenlijk te moe om een blog te schrijven. Maar ook te moe om al te slapen. Het was een heftige week. Een absurde week. Ruim drie maanden zijn Tymo en ik bezig geweest met het organiseren van de tweede editie van het Drachtster Ondernemersplein. We hadden een en ander te verbeteren ten opzichte van vorig jaar. Veel kritiek gehad over zaken die bij de vorige editie mis waren gegaan. Het concept was briljant maar de uitvoering ervan was nog onzeker en niet helder genoeg. Afstand houden is ons mislukt. Het verhaal ligt zo dicht bij ons dat we het ons wel wat te persoonlijk aantrokken denk ik. Nou ja de valkuil van passie en gedrevenheid denk ik.

alt

Als de zwakke punten zo hard aan het licht komen weet je wel waar je aan moet werken. Dat hebben we dan ook gedaan. Het succes van deze editie heeft mij overvallen (Tymo ook denk ik). Je hoopt erop, je gaat ervoor. Maar het is dan toch raar als het allemaal zo positief uitpakt. Het gevaar is dat het dan ineens een ego ding wordt wat met je aan de haal gaat. Ook dat is weer niet de bedoeling. Dus vandaar dat we nu gaan zoeken om het concept breder te laten dragen door meer ondernemers uit onze regio. We willen af van een product dat is bedacht door Tymo en mij. Het moet een product worden van ondernemend Drachten.

De reacties zijn overweldigend positief. Via Linkedin en Twitter kwamen de positieve reacties binnen rollen. En nu voor het eerst komen er initiatieven van andere ondernemers om er vervolg aan te gaan geven. Tymo en ik zijn daar erg blij mee. Dus daar gaan we zeker wat mee doen.  Ik heb nu heel sterk het gevoel dat we volgend jaar een erg kort acquisitie traject zullen hebben. Mensen zullen zich gaan aanmelden om mee te mogen doen in dit unieke concept. Het concept staat gewoon als een huis, mensen hebben het gezien. Een idee is erg lastig te verkopen als het succes ervan zich alleen nog in je hoofd afspeelt. Nu is het tastbaar voor iedereen.

 De deelnemers van dit jaar zijn zo enthousiast dat het gros weer mee wil gaan doen. Die paar die misschien niet meer mee gaan volgens jaar worden aangevuld met relaties van de enthousiaste groep zo is mijn inschatting nu.

Dat maakt dat we onze tijd volgend jaar meer kunnen gaan richten op de uitvoering en veel minder op de verkoop van de plekken. Dat lijkt me heerlijk! Opsterland is ook erg enthousiast over de nauwe samenwerking dus ook op dat vlak kunnen we volgend jaar veel meer bereiken. Straks gaan we e.a. evalueren en dan gaat het denk ik nog meer één geheel worden. Tenminste ik hoop dat het die kant op gaat. Versterken wat goed ging en oppassen dat het niet te groot gaat worden lijken mij de uitdaging. Deze sfeer werkt tot een bepaalde schaal denk ik. Ons niet laten verleiden om het plein al te veel te gaan vergroten. Meer is niet altijd beter.

Heeft het je al concreet opdrachten opgeleverd? Is een vraag die ik nu al zo’n 5 keer heb gekregen na woensdag. Nee zo werkt dat niet. Ik verkoop geen taarten. Geen snelle producten die iedereen wel even komt afnemen. Wel heb ik mijn netwerk weer een boest gegeven. Vele goede gesprekken gehad. Eindelijk weer even bij gepraat met Rein de Valk en tal van mensen weer even gesproken. Dat gaat in de toekomst zeker zijn vruchten afwerpen. Ondernemen is voor mij ook dingen doen op gevoel. Slecht meetbaar maar ergens voel je toch wel aan dat je ze moet doen. Gelukkig is ook niet alles meetbaar. Zodra het meetbaat wordt verlies ik mijn intresse en ga ik weer wat anders doen. Meetbaarheid is mooi maar soms ook wel weer wat saai.

Geplaatst: Vrijdag 4 maart 2011 - 14 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Ik leef nog! Maar ben met zoveel verschillende zaken bezig dat ik aan bloggen op DWJM niet echt meer toekom. Maar DWJM heeft nog steeds een warm plekje bij dus vanavond er toch maar weer eens even voor gaan zitten.

De studie gaat lekker en qua werk mag ik niet klagen. Werk nu aan de nieuwbouw voor Ventura te Bolsward. Dat gaat een zeer duurzaam project worden. Gelukkig heeft de opdrachtgever ook ambities die kant op dus dat geeft mij de ruimte om met nieuw dingen te komen.

Waar ik ook erg actief mee ben is het hele Cradle to Cradle (C2C) gebeuren. Ik wordt steeds vaker gevraagd om  iets te komen vertellen over C2C. Moest daar wel even aan wennen want ik zie mezelf niet als een expert op dat gebied. Maar ik verspreid het gedachten goed graag dus aanstaande dinsdagavond geef ik een presentatie bij de Lions en op 31 maart ben ik uitgenodigd om er bij GroenLinks iets over te komen vertellen. Zij hebben daar echt hele leuke plannen mee waarover ik later meer zal gaan vertellen.

Een ander leuk spoor is een hele technische. Op dit moment worden grote houten constructies gemaakt van op elkaar gelijmde balkjes. Dit noemen we dan een gelamineerde ligger. Het probleem hierbij is de lijm. Deze is erg chemisch en giftig en daarmee staat het een gesloten kringloop in de weg. Het laat zich niet biologisch afbreken en bij verbranden geeft het giftige dampen af waar je niet vrolijk van wordt. Ik zit hier al een jaar op te broeden maar lijk nu eindelijk een oplossing gevonden te hebben.

Er is nu een onderzoekstraject opgestart en er is subsidie aangevraagd. Op dit moment is er een constructeur mee aan het rekenen geslagen. Als het allemaal lukt dan hebben we echt een heel mooi product in handen. Een oplossing waar de bouw al jaren naar zoekt. Ook dat is natuurlijk erg leuk om aan te werken. Ik vind het heerlijk om mij in dat soort materie stuk te bijten. Een combinatie van techniek en creativiteit.

Ergens in mei gaan we naar een 4 daagse training over C2C die gegeven wordt door de EPEA. De waakhond die gaat over de certificering van het C2C gedachtegoed. Dan heb ik eindelijk een status daarin en kan ik het wat beter communiceren naar buiten toe. Dan hoef ik niet keer op keer die vervelende auteursrechten te schenden.

Ergens tussendoor moest er nog een DWJM plein uit de pen geperst worden en was het toch weer een hele klus om het allemaal voor elkaar te krijgen. Maar gelukkig is het allemaal weer gelukt. 17 maart ontmoeten we elkaar allemaal in de Lawei voor een gezamenlijke lunch. De laatste loodjes en dan gaan we er van genieten straks in maart. Mocht iemand nog vrijkaarten willen hebben mail me dan even.

Dus de komende maanden is het nog even aanpoten. Na mei is de studie aan de kant, het plein voorbij en dan heb ik vast weer wat meer tijd om hier mee te babbelen. Goed weekend allen! ga nog even verder met mijn maquette, dan een biertje en plat.

Geplaatst: Zaterdag 5 februari 2011 - 9 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Soms wordt je geconfronteerd met begrippen waar je niks mee kunt. Individuele herkenbaarheid is zo’n begrip waar ik niks mee kon. Ik kwam het vorig jaar voor het eerst tegen toen we bezig waren met het organiseren van het Drachtster Ondernemersplein op  de zakenbeurs in Leeuwarden. Wij bleken over het begrip “Individuele herkenbaarheid” niet goed nagedacht te hebben. Het was ook achteraf ons grootste kritiekpunt, naast de totale mislukking van de lampenkappen.

Ik heb er veel over nagedacht. Wat je er mee zou kunnen doen met dat begrip ‘Individuele herkenbaarheid”.  Hoe onderscheid je jezelf van een groep? Door een contrast te maken volgens mij.  Dat kan op vele manieren. Iets wat afwijkt van de rest valt gewoon op. 10 mooie meiden in een oranje jurkjes tussen een massa lelijke uitgezakte stomdronken supporters vallen op. Het Drachtster Ondernemersplein maakt een duidelijk contrast met de overige 769 deelnemende standhouders door een duidelijke groepspresentatie waarbij heel sober is omgegaan met de inzet van reclame-uitingen.

Het is dus een groepsprestatie waarbij het individuele belang op de tweede plaats is gekomen. Dat is niet iets menselijks. In de dierenwereld is dit de normaalste zaak van de wereld om het belang van de groep boven het eigenbelang te plaatsen zodat je er uiteindelijk persoonlijk ook beter van wordt. Voor mensen is dit een hele lastige opgave. Wij hebben het geduld blijkbaar niet om eerst te investeren in de groep zodat op een  later moment de vruchten geplukt kunnen worden.  Wij mensen willen ons het liefst direct helemaal volvreten.

Dat blijkt ook nu wel weer met de organisatie van de tweede editie van ons plein. Een aantal deelnemers van vorig jaar haakten af vanwege de “Individuele herkenbaarheid” die wij dus niet voldoende blijken te bieden. Tja hoe val je op in een team met allemaal hetzelfde shirt? Door je loopje? Door je prestaties op het veld? Of moet je de aandacht zien te vangen met reclame uitingen? Voor je het weet ben je een groep van 25 schreeuwende ondernemers die allemaal druk in de weer zijn met hun eigen individuele herkenbaarheid waardoor het contrast met de overige 769 deelnemers is verdwenen. Dan schreeuw je weer vanuit een volledige anonimiteit. Lastige punt dus, ik kwam daar niet echt uit.

Afgelopen donderdag moest ik een presentatie houden in de Hopper tijdens de maandelijkse KlinkedIn. Een soort zakenborrel, ( het is net werken). Afijn ik had besloten om het begrip Individuele herkenbaarheid maar eens aan de kaak te stellen. Ik had een groot reclamebord van mijn eigen bedrijf mee naar de hopper genomen. Dat bord heeft eerst een half uur vreselijk in de weg gestaan. Ik zeulde het ding de hele kroeg door en dat resulteerde in menig verbaasde blik. Alfred kondigde me aan en ik heb een soort van presentatie gehouden over ons nieuwste product. De zogenaamde “Individuele herkenbaarheids banier”.

De eerste twee minuten van mijn presentatie keek iedereen eigenlijk alleen maar verbaasd. Sommigen hadden oprecht medelijden met mij. Ik stond me echt vreselijk aan te stellen en was enorm onhandig aan het stuntelen met dat grote reclamebord. Stootte de microfoon bijna om, hield het bord op de kop, verschool mij erachter kortom het kwam nogal chaotisch over. Ondertussen vertelde ik mijn verhaal over de individuele herkenbaarheid en wat we daar als oplossing voor hadden bedacht: "De draagbare individuele herkenbaarheids banier". Ofwel de mensen een groot reclamebord mee laten zeulen met de daarop de boodschappen waarvan zijzelf het idee hebben dat anderen daar op zitten te wachten.

Toen ik vertelde dat je het bord ook heel goed kon gebruiken om een gesprek te interrumperen door het eenvoudig weg tussen de twee gesprekspartners in te schuiven zag ik één voor één de kwartjes vallen en kwamen er glimlachjes op de monden. Ik hoop nu dus bevrijd te zijn van dat akelige begrip “individuele herkenbaarheid”. Maar dat zal vast wel van niet.

Ik heb me prima vermaakt in ieder geval. Wat ikzelf het leukste vond om te horen na mijn kleine act was dat eigenlijk niemand mij kon vertellen welke reclame boodschap er op dat grote reclamebord van mij stond vermeld. Het was toch een banier van 80cm bij 175cm. Niet klein dus. Dus wat heel veel ondernemers graag willen, breed uitpakken met reclame uitingen,  werkt niet eens. Dat gaf me weer energie om vast te blijven houden aan ons concept. Het gaat om de menselijke interactie en niet om de reclameboodschappen. Gelukkig maar.

 

 

Geplaatst: Vrijdag 14 januari 2011 - 20 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Ik weet nog precies de route die ik destijds fietste. Van de Leppa naar de Folgeren. Het was een warme zomeravond. Het kan ook winter geweest zijn maar zo staat het in mijn geheugen gegrift. Dat schijnt nogal eens mis te gaan met dat griffen. Ik weet nog dat ik de oprit opreed en zag dat mijn onverwachte bezoek aan mijn vriend wel niet goed uit zou komen. Er was een verjaardag zo te zien maar ik belde toch aan. Waarom weet ik eigenlijk niet meer, maar ik belde aan. Ik had makkelijk ongezien mijn fiets om kunnen keren en weer weg kunnen rijden. Maar ik wilde toch echt even aanbellen. Alleen even gedag zeggen en laten weten dat ik de moeite had genomen om even langs te komen. We maakten te weinig tijd voor elkaar vrij.

Mijn vriend zijn moeder deed open en ik zei luchtig “Ik zie dat jullie een feestje hebben dus ik ga wel weer” Die rust die ze uitstraalde. Ze zei “Mark we hebben geen feestje, mijn man is vanmiddag overleden kom binnen fijn dat je er bent”

Ik was 16 en daar sta je dan. Wat een onhandige opening. Maar het was me al vergeven. Niet dat er iets te vergeven viel maar daar maak je jezelf dan toch druk over. Ik beleefde een van mijn mooiste avonden in mijn leven. Veel gelachen en veel verdriet gezien.  Een mooi leermoment waar je de rest van je leven wat mee kan. Het vormt je. Het hoort erbij. Dat soort praat zou Jan zeggen denk ik.

De begrafenis was emotioneel. 49 jaar is veel te vroeg om heen te gaan. Ik zie nog hoe de oudste zoon zijn hand op de kist legt en zegt  “tot ziens pa” Dan die muziek. Max van Paolo Conte.  Het sneed dwars door mijn ziel. Nog kan ik die plaat maar slecht horen. Ik zie die blank houten kist en die van verdriet verscheurde zoon.  Telkens weer die woorden en telkens weer die hand die de kist aanraakt. Vanavond draaide wij die LP. Het nummer kwam voorbij en ik moest dit even van me af schrijven.

Woensdag is mijn jongste broer vader geworden trouwens. Een jongetje. Ze noemen hem Max. Ik ben blij voor ze. Oprecht.

Geplaatst: Zaterdag 8 januari 2011 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Dit is nu het tweede jaar dat Tymo en ik het Drachtster Ondernemersplein gaan organiseren. Een aantal ondernemers doen voor de tweede keer mee en een aantal doen niet meer mee. Zo gaan die dingen. We merken dat het gezien wordt als een product dat we verkopen. Eigenlijk is dat helemaal niet wat we voor ogen hadden toen we er vorig jaar aan begonnen. Het is niet onze core-business maar we vonden het een uitdaging om het allemaal voor elkaar te boxen. Maar wat willen we er nu eigenlijk mee bereiken?

We willen gewoon gezamenlijk met een stel ondernemers uit de regio Drachten ons presenteren op de bedrijvencontactdagen. Het gezamenlijk inkopen van de beursvloer levert korting op en de gemeente Drachten | Smallingerland draagt een behoorlijk deel bij in de kosten. Voor hetzelfde geld heb je nu dus veel meer exposer dan wanneer je op eigen gelegenheid gaat en alles alleen moet organiseren.

We hopen dat hieruit een hechte ploeg gaat ontstaan die elkaar ook buiten het plein om beter wil leren kennen. Dat is vorig jaar gewoon niet gelukt. We hebben een hoop tijd en energie gestoken in dit project en daarna moesten we onze aandacht weer richten op onze eigenlijke werkzaamheden. Tymo runt een reclamestudio en ben druk met mijn bouwkundig ontwerpbureau en mijn studie aan de academie van Bouwkunst. Het is er bij gebleven en dan is een jaar zomaar weer om. Wel jammer achteraf dus daarom proberen we het dit jaar wel voor elkaar te krijgen.

alt


Het zou prachtig zijn als er een vaste groep mensen ontstaat die het initiatief omarmt en mee wil denken en doen met het plein. Dat het een gezamenlijk project wordt van een hechte groep ondernemers. Gezamenlijk nadenken over wat er goed ging en wat er volgende jaar beter moet. Gezamenlijk op zoek naar partijen die ook mee willen doen. Dat hoeven we de acquisitie niet meer uit te besteden en dat scheelt weer een hoop geld.

Wij zoeken dus ondernemers die graag mee willen denken en vooral doen. Dan zouden we ook buiten het plein om bijeenkomsten kunnen organiseren om te werken aan de onderlinge banden binnen de groep. Het doel is dus om de samenwerking van verschillende bedrijven in onze regio te versterken. En de buitenwereld laten zien dat we hier elkaar weten te vinden. Dat Drachten | Smallingerland bol staat van leuke en innovatieve bedrijven.

Voor de komende editie is alles al geregeld. Maar voor volgend jaar zouden we graag zien dat er meer bedrijven mee gaan denken en doen met ons. Lijkt u dit wat? Laat het ons dan weten.

Geplaatst: Vrijdag 31 december 2010 - 1 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Zoals Jurgen aangaf is er eigenlijk niks aan de hand op oudejaarsavond. Toch is het voor mij ook altijd een periode van reflectie en plannen maken. Dat heeft niet zozeer met 31december/1 januari te maken. Maar gewoon met het feit dat ik even een korte periode tot stilstand kom. In de bouw betekent einde december het einde van de wereld. Alles moet dus voor die datum klaar zijn en bij de gemeente liggen. Mocht men over een paar duizend jaar een opgraving doen en ontdekken waarom het in de jaarwisseling van 2010 toch zo vreselijk mis is gegaan dan moeten natuurlijk wel de keurig ingevulde bouwaanvraagstukken als eerste gevonden worden. Dat is gewoon belangrijk.

Maar goed reflectie dus.  En vaag wat ideeën uitstippelen voor het komende jaar. Zakelijk wordt het gewoon weer spannend dus daar hoef ik niet zolang bij stil te staan. De onzekerheid blijft nog even. Dat is ook weer een vorm van zekerheid. Privé ben ik blij dat ik in 2010 eindelijk de moed heb gevonden om aan iets te beginnen wat ik doodeng vond om te gaan doen. De architectuur studie. Rein de Valk gaf met het laatste zetje wat ik nog nodig had. Dus bij deze nog bedankt Rein. Mijn horizon is opeens 30 jaar opgeschoven. Ik heb wel zo’n beetje in beeld waar ik me bezig wil gaan houden in ieder geval. Ik heb een nieuwe afslag gevonden die er spannend en uitdagend genoeg uitziet om er vol voor te gaan. Dat is een lekker gevoel.

Naast de studie zijn er een paar zaken waar ik me nog mee bezig wil houden. Ik heb dat bewust erg beperkt i.v.m. mijn studie. Het leven is keuzes maken tenslotte. Het Drachtsterondernemersplein komt er weer dus daar ga ik de komende maanden weer mee aan de slag. Verder blijf Ik lid van de Lions Livius in Drachten. Dat is een hele leuke club om bij te mogen horen.  In 2011 hoop ik daar wat meer over te vertellen. Veel mensen hebben toch het beeld van de Lions dat het een elitair clubje is wat zich al sigarenrokend volvreet en als excuus een schijntje afdraagt aan e.a. goed doel. Zo zit het toch niet helemaal. Dus in 2011 zal ik wat meer gaan vertellen over wat de Lions allemaal doen in en rondom Drachten. Ik moet nog even nadenken over de vorm. Want de Lions is vooral ook een vriendenclub van mensen die hetzelfde meemaken als ieder mens. Successen, uitdagingen, kansen maar ook problemen, zorgen ziektes, frustraties enz. enz.  Dus persoonlijke gesprekken over privé zaken zal ik niet gaan bloggen. Maar ik wil wel wat meer openheid geven over onze club. Wat we doen en waar we ons voor inzetten.  Ik vind dat nog wel lastig want voor je het weet wordt je weer beticht van zelfverheerlijking. Dingen zijn zo snel negatief uit te leggen. Maar goed daar vind ik wel een vorm voor.

Om alvast iets te vertellen over de Lions. De Lions gaat in 2011 voor de derde keer het hardloopevenement “De 20 van Drachten” organiseren. De opbrengsten van deze run komen ten goede aan de stichting Livius. Die stichting kent nu nog niemand en dat zal ook moeten veranderen in 2011. Deze stichting Livius vind dat goede doelen dichtbij mogen zijn en maakt zich dus hard voor lokale kleinschalige doelen.  Je moet dan denken aan projecten zoals Gepke die van de grond probeert te krijgen met haar Sweetbabes. Dat vinden wij als Lions prachtige initiatieven van mensen die zich belangeloos willen inzetten voor anderen.  Dus mocht u vergelijkbare projecten weten van dappere mensen die iets van de grond proberen te krijgen maar net nergens voor in aanmerking komen laat het ons dan weten. Je mag het mij mailen dan zorg ik dat het terecht komt bij de goede doelencommissie van de stichting Livius.

Eigenlijk verandert er voor mij dus niks in 2011. Maar toch goed om er zo af en toe even bij stil te staan. Waar ben ik allemaal mee bezig? Waar blijf ik energie in stoppen en waarin niet meer? Zo denk ik nog wel even door vandaag. Zo eerst oliebollen bakken. We maken veel te veel dus wie trekt heeft in een bolletje kom vooral langs. De Hoge Bomen 4. Daar waar die hond op de bank ligt te trillen. In deze laatste blog van 2010 wens ik iedereen alvast een fantastisch nieuwjaar! Voorzichtig met vuurwerk...

 

 

 

 

 

Geplaatst: Woensdag 22 december 2010 - 9 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Beste wel nieuw en zeker voor bedrijven is het een lastig iets. Het dwingt je om achter het logo van je bedrijf vandaan te komen en dat was toch best wel een veilige plek. Er is veel over geschreven, vooral onzin van mensen die daar dan weer hun werk van gemaakt hebben. Jezelf onderscheiden is belangrijker dan daadwerkelijk iets bieden. Welkom in het jaar 2010. Het positief inzetten van de sociale media leer je vooral door het veel te doen. Met  veel vallen en opstaan uiteraard.

De meeste ondernemers beginnen min of meer op eenzelfde manier. Een advertentie plaatsen en dan de reacties maar afwachten. Vaak sneue reacties en dan begint het kraken in de hersens. Waarom slaat het niet aan? Vanwaar die weerstand? Ik heb toch een hartstikke leuk bedrijf? Veel mensen haken af na deze eerste teleurstelling. Jammer want juist nu is het zo belangrijk om door te gaan. Te leren van je ervaringen.

Bij sociale media draait het allemaal om het persoonlijke. Wie ben je en wat houd je bezig als mens? Er is vrij weinig tot geen belangstelling voor je reclame boodschappen. Die vallen zelfs verkeerd. Maar wat kun je dan wel doen om toch in de picture te komen? Gewoon vertellen wie je bent, wat je drijft en schrijf over je passie. Dat vinden mensen wel leuk om te lezen. De mensen leren je kennen en gaandeweg krijgen ze echt wel mee dat je werkzaam bent bij een bedrijf, zelfstandig ondernemer bent  en een heel leuk winkeltje runt of wat dan ook. Meer is het niet. Betaal dus niet teveel voor goeroe praat en bespaar je de moeite om seminars af te lopen die gaan over dit onderwerp. Klim in de pen en leer wat het je allemaal kan brengen. Maar vooral hoe leuk of dat het is.

En nu de andere kant. Ik hou het algemeen, dit is geen aanval op wie dan ook. Nu we dit weten is het dan mogelijk dat we hier iets meer open voor gaan staan? Dat we wat meer begrip hebben voor die eerste onzekere stappen van ondernemers? Niet reageren is beter dan het afkappen en frustreren van zo’n eerste stap. Als we het leuk vinden dat de site groeit en er zich meer mensen gaan aanmelden dat is het belangrijk dat we de toon positief houden met z’n allen. Nu het zo’n klein groepje is kunnen we die afspraken eenvoudig maken. Als de toon er eenmaal is dan nemen anderen dat vanzelf over.

DWJM kan wel wat nieuw bloed gebruiken naar mijn idee. Dus laten we met z’n allen een open en gastvrije houding aannemen. Naar iedereen. Dus ook naar ondernemers die nog niet zo handig zijn met de sociale media.  Benieuwd naar jullie reacties.

Geplaatst: Vrijdag 17 december 2010 - 27 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Het was hard werken het afgelopen half jaar. Veel dingen aan me voorbij moeten laten gaan. Zo ook DWJM. Het enige uitstapje dat ik me gepermitteerd heb de afgelopen weken was die van gastdocent. Anderhalf uur praten over honden terwijl je thuis eentje hebt zitten die wel wat meer actie zou willen zien. Maar goed vandaag was dus de eindpresentatie van het afgelopen half jaar. Het belangrijkste voor mij om te ontdekken was of ik het wel of niet in mij zou hebben. Beschikt Mark Maas over voldoende kwaliteiten om architect te worden? Hard schreeuwen is iets anders dan het ook echt zelf geloven. Het antwoord blijkt ja te zijn. Of eigenlijk JA!! Ik gebruik niet graag hoofdletters en uitroeptekens maar het is nu even niet anders.

Dat je op je 41e nog blij kunt zijn met een cijfer had ik een jaar geleden ook niet kunnen bedenken. Maar goed ik heb een acht gekregen voor het belangrijkste atelier.  De docenten waren onder de indruk van hetgeen ik allemaal heb laten zien het afgelopen halfjaar. Het bange mannetje in mij wil er nog niet helemaal aan. Wanneer val ik toch door de mand? Ik ben toch gewoon die techneut met teveel noten op zijn zang? De ingenieur met te hoge ambities? Ik mag dat gaan loslaten. Die stress kwijt zijn lijkt me heerlijk. Het land nog niet dus ik hoop dat het gaat komen deze kerstvakantie.

Volgende week staat in het teken van puinruimen en brandjes blussen. Mijn klanten zijn minder te spreken over mijn ambities. Nu ga ik mij eerst even voorstellen aan Renée. Samen een plan maken hoe we de komende weken al die mensen gaan opzoeken die het even zonder mij hebben moeten stellen. Gelukkig hebben ze allemaal begrip. Ik ben ze daar dankbaar voor.

 

Geplaatst: Woensdag 24 november 2010 - 7 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Het Drachtster Ondernemersplein gaat weer door! Er komt een sterk verbeterde editie op de bedrijven contactdagen op 22 en 23 maart 2011 in Leeuwarden.  Een veel gehoorde klacht vorig jaar was de individuele herkenbaarheid. En ja die lampenkappen. Echt vreselijk. Daar hebben we dit jaar dus veel  meer aandacht aan besteed. De tafeltjes waren gewoon leuk en komen dus weer terug maar dan voorzien van een vierkante lampenkap 400mm in het vierkant en 800mm hoog. Fullcolor bedrukt met logo en afbeeldingen door een bedrijf dat daar kundig in is.

alt

We hebben een evaluatie gehouden en veel punten van kritiek zijn opgelost. Zo gaan we dit jaar met 3 tafels minder om zo iets meer bewegingsruimte te creëren op het plein zelf. En er komt veel meer verlichting want  alle tafeltjes worden vanaf boven aangelicht met een spot. Het plein oogde vorige jaar toch wel wat donker. Verder wordt het plein wat moderner en strakker vormgegeven dan vorig jaar.  Die groene vloerbedekking was ook niet echt toppie. Dit jaar gaan we waarschijnlijk voor wit met antraciet. De kappen brengen de kleur er wel in. Ook komt er dit jaar een garderobe voor de deelnemende bedrijven.  Al met al een veel sterker concept dus dan vorig jaar.

De grootste verbetering betreft voor mij persoonlijk de nauwere samenwerking met onze buurgemeente Opsterland. Het wordt nu veel meer vormgegeven als één groot plein. We hebben echt gezamenlijk om de tafel gezeten om te zoeken naar verbeteringen die echt hout snijden. Het plein is nu echt één geheel, maar liefst  17x20m! In het hart komt een gemeenschappelijk stijlvol ingericht terras waarop de ondernemers uit beiden gemeenten elkaar kunnen treffen. Concreet betekend dit dat een deelnemer straks op een twee keer zo groot plein komt te staan met maar liefst 50 deelnemers. Dat is pas netwerken. Al komt er verder geen hond op het plein dan is het bij voorbaat al succesvol. Echt leuk om daar aan mee te mogen werken.

Afgelopen dinsdag heb ik het ontwerp afgerond en deze week maakt Studio Tymo een mooie flyer en gaan we ondernemend Drachten weer benaderen om deel te nemen.  Het wordt niet zo'n zware dobber als vorig jaar. Veel deelnemers doen gewoon weer mee dus we hoeven eigenlijk nog maar een paar deelnemers te vinden. Daarbij hebben we nu beeldmateriaal van vorig jaar wat nu eenmaal veel meer tot de verbeelding spreekt dan koude computer plaatjes. Veel ondernemers hebben het plein gezien en een aantal hebben zoiets van “Shit ik heb wat gemist!”. Dus die verkoop gaat dit jaar vele malen makkelijker.

Dit jaar wordt het nog veel drukker dan vorig jaar schat ik zo in. Mede omdat op het gemeenschappelijke terras meer activiteiten georganiseerd gaan worden.. Ik zie er weer naar uit in ieder geval. En ik hoop weer op veel DWJMérs. Gezellig!

Wilt u er dit jaar bij zijn? Reageer dan snel. Want op = op

reserveringen lopen via Studio Tymo, voor meer informatie kunt u bellen met Herman Pultrum telefoon 0512-842 231

Geplaatst: Zaterdag 20 november 2010 - 12 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

Door de opmerking van Frank bedenk ik me dat we als praktijkgroep helemaal nog niet hebben aangeven wat onze plannen zijn op maatschappelijk vlak. Dit is een niet onbelangrijk onderdeel. Het zou wel eens een hele belangrijke motor kunnen zijn.

Er moet veel opgeknapt worden aan de praktijkschool. Dat kost veel geld. We dachten dit mede te doen door er langdurig werkelozen bij te betrekken. Mensen die graag  een vak willen leren. Die mee willen draaien in een team van mensen en sociaal en maatschappelijk hun steentje willen bijdragen. Of die alleen maar behoefte hebben aan een duidelijke dagindeling met structuur en overzicht. En waardering willen voor wat ze kunnen. En die graag met hun handen willen werken. Nou ja de redenen kunnen van alles zijn.

Je zou dan een bedrijf of iemand moeten hebben die deze taak op zich wil nemen. Die het leuk vind om mensen iets bij te brengen. Er bestaan genoeg van dit soort projecten. Waar mensen aan het werk zijn in een voor hun prettige omgeving. Ze halen daar heel veel steun en voldoening uit. En werken binnen een groep gelijkgestemden maakt het voor hun makkelijker om over hun situatie te praten. Als zoiets opgezet zou kunnen worden dan is dat natuurlijk prachtig. Vast nog veel haken en ogen. Maar daar zijn ook weer mensen voor die ons daarbij kunnen helpen. Gelukkig hebben we Petra in de groep die over dat soort zaken erg veel verstand heeft.

Doordat het bedrijfsleven nauw betrokken is bij het hele verhaal ontstaan er vanzelf werkervaringplekken.  Mensen kunnen meedraaien en zo hun zelf ontwikkelen. Het zou bijvoorbeeld prachtig zijn als er een soort onderhoudsteam ontstaat die het gebouw kan onderhouden. iemand draait dan een tijdje mee in zo'n team en leert een bepaald vak. Dan is het de bedoeling dat diegene op den duur ergens een baan vind. Dan komt er weer een plaatsje vrij voor iemand anders. Een gezonde doorstroming. Verder zou je dit onderhoudsteam ook kunnen gaan inzetten voor al die mensen die het financieel erg moeilijk hebben. Soms zijn families al heel erg geholpen als er een schutting wordt geplaatst, de lekkende kraan eindelijk eens wordt gemaakt of de woonkamer wordt voorzien van een fris sausje.

alt

In de praktijkschool kan en soort reparatiedienst opgezet gaan worden. Mensen leren een vak en alle en mensen die het financieel moeilijk hebben kunnen daar gratis of voor heel weinig gebruik van maken. Hetzelfde wat nu ook in de kringloopwinkels gebeurd. Dat is altijd wel oppassen want voor je het weet heb je oneerlijke concurrentie. Maar daar zijn vast afspraken over te maken. Beetje het voedeselbank principe. Dus het gebeurd op de praktijkschool of helemaal niet. Dat soort situaties.

Kortom we zitten vol met ideeën. We staan open voor nog veel meer ideeën. Dus tips en suggesties zijn van harte welkom. Op de website www.cultureeldrachten.nl vind je meer informatie over onze plannen. Ook vind je daar e-mailadressen van de werkgroep. Dus u kunt ons altijd mailen.

Geplaatst: Donderdag 18 november 2010 - 16 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

De plannen van onze werkgroep praktijkschool om iets te gaan doen met de oude ambachtschool aan de Burgemeester Wuitenweg liggen voorlopig even stil Het Liudger kruipt eerst in de praktijkschool. Dus de komende 2 a 3 jaar kunnen we er niet echt mee verder lijkt het. Tegen die tijd hebben we waarschijnlijk 3x of 4x  een landelijke verkiezing achter de rug, hebben we vast over de 100 splinterpartijen en is cultureel Nederland misschien alleen nog te vinden op Wikipedia. Wat klinkt dat allemaal nog ver weg. Het is dichterbij dan u denk.

alt

Wel jammer dat het nu stil ligt want we hadden mooie bedoelingen met de oude praktijkschool. Er werd vaak geroepen dat we het gebouw vol wilden stoppen met kunstenaars maar dat was maar een deel van onze gedachten.  Een gebouw volstoppen met kunstenaars klinkt heel origineel maar een groter cliché is er niet. Het is al vaak gedaan en even vaak is het op een fiasco uitgedraaid. Financieel is het praktisch nooit rendabel te krijgen. Je zult dus meer moeten doen dan alleen maar kunstenaars verzamelen. Daar hadden we al tal van ideeën bij om het wel rendabel te krijgen. Met alleen maar kunstenaars kom je er niet in ieder geval.

Alleen maar kunstenaars is ook niet zo interessant trouwens. Die vinden elkaar toch wel. Het gaat erom dat ze gemixt worden met de rest van de maatschappij. Wij dachten aan creatieve innovatie kleine bedrijven. Verder aan een nauwe samenwerking met het onderwijs en de Kamer van koophandel. Om zo een kruisbestuiving te krijgen van creativiteit, zakelijk inzicht en nieuwe frisse kennis. Studenten helpen de kunstenaars met hun marketing, boekhouding en andere zakelijke beslommeringen. De studenten zelf doen een schat aan ervaring op en kunnen gebruik maken van tal van faciliteiten. De KvK deelt kennis uit en de bedrijven worden geprikkeld door de andere kijk op zaken van de kunstenaars. Aan de koffietafel krijg je dan de meest interessante gesprekken. Lijkt me een heerlijke omgeving om in te verkeren. Hoe noem je zoiets? Misschien wel een kenniscampus.

En bij kunstenaars dachten we niet alleen aan mensen met een schilderskwast achter het oor. Muziek, film theater alles past binnen onze ideeën en alles past in de praktijkschool. Een samenwerking met de Meldij wellicht? Een poppodium voor jonge bands? Een oefenruimte voor de plaatselijke fanfare? Er zijn zoveel mogelijkheden. Ook hier geld dat we zoveel mogelijk verbindingen willen leggen met zoveel mogelijk verschillende diciplines die je hebt binnen de creatieve sector.

Het leuke was ook dat de kantine ingericht zou gaan worden als expositieruimte die openbaar toegankelijk zou moeten worden.  Een galerie waar je dus ook kunst zou moeten kunnen gaan kopen. De burger kan dan eenvoudig in contact komen met tal van bedrijven, studenten en kunstenaars. Op die manier verwachten we veel kunstenaars zakelijk een zetje in de goede richting te kunnen geven.  De praktijkschool zou dus het bruisend hart van Drachten kunnen gaan worden. Toegankelijk voor iedereen. Met een zuigende werking die de grenzen van Friesland makkelijk kan overschreiden.

Misschien zelfs wel de landsgrenzen. Bijvoorbeeld workshops van internationale kunstenaars. Waarom niet? Het is de faciliteren. Zo'n naam moet groeien. Het zou natuurlijk prachtig zijn als kunstenaars vanuit de hele wereld zover kunt krijgen om eens een project te komen doen in de praktijkschool. Kwestie van contacten leggen. Te groot gedacht? Misschien wel. Maar je mag er nu alvast wel over dromen. En veel kunstenaars vinden het leuk en inspirerend om op verschillende locaties te werken. Dus zo raar is die gedachte niet.

De praktijkschool leent zich daar prima voor. Het gebouw zelf wilden we met minimale middelen opknappen. Maatregelen met een maximaal effect. Het energieverbruik terug dringen was daarbij een van de grootste uitdagingen. Ideeën zat en het gebouw is inmiddels volledig 3D in kaart gebracht. Verder een stapel schetsen van concepten om energie te gaan winnen uit het nu zo inefficiënt gebouw. Van de zwakte hadden we een kracht gemaakt. Glazen serres die warmte winnen bijvoorbeeld. Die hoeven we niet te bouwen want een groot deel van het gebouw bestaat uit grote puien met enkel glas op het zuiden. Ideaal.

Bert Middel wil dus een kenniscampus. Ik ben benieuwd wat hij daar precies mee bedoeld. En of het de moeite waard is om daar in een breder verband eens over te brainstormen of dat ook zou kunnen in de praktijkschool. Dan zetten we Drachten ook direct op de kaart als het gaat om herbestemming van bestaande gebouwen. We kunnen natuurlijk wachten totdat het Liudger er weer uit is. Maar eigenlijk zou het mooi zijn om nu hard aan de slag te gaan. De tijd gebruiken om ideeën verder vorm te geven. Wanneer gaan we even om tafel Bert?

De werkgroep praktijkschoolbestaat uit:

  • André Janssen
  • Petra kramer
  • Marco van Kleef
  • Renée Barbilion
  • Mark Maas

www.cultureeldrachten.nl 

 

Geplaatst: Maandag 15 november 2010 - 12 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

In de discussie die ik heb aangezwengeld in de poll van Gerrit schreef ik het volgende:

“Bij gebouwen wordt het voor mij makkelijker omdat er dan een soort programma van eisen ligt waaraan je e.a. kan toetsen. Zijn de uitgangspunten helder vertaald in het ontwerp? Wat draagt de materialisering van het ontwerp daaraan bij? Waar gaat het mis? Wat is de kwaliteit van de ruimte? Hoe gaat het om met de zon? Hoe zit het met de installatietechniek? Is het een fris en luchtig gebouw of ruikt het er muf en is het veel te warm? enz. Een kunstenaar is toch meer vrij. Ik vind het altijd zo knap dat een kunstenaar eigenlijk vanuit het niets werkt. Ik heb juist het liefst zoveel mogelijk randvoorwaarden, beperkingen, regels en wensen. Hoe meer randvoorwaarden en problemen er maar zijn hoe beter. Het kan me wat dat betreft niet complex genoeg zijn. Vanuit die complexiteit vol met tegenstrijdig heden ontstaan er bij mij oplossingen. Lekker roeren in die soep en kijken wat er zo allemaal boven komt borrelen. Niet alles is even bruikbaar. Soms moet je lang roeren en soms komt de oplossing direct boven drijven. “

Voor mijn studie moet ik omschrijven wat mijn visie is op architectuur. Ik vind dit een lastige opgave. Wanneer vind ik een gebouw goed? Waarom keur ik iets af? Hierboven omschrijf ik eigenlijk precies wat voor mij belangrijk is. Zonder dat ik het zelf doorhad omschreef ik de criteria waarmee ik gebouwen beoordeel. Mijn kritiek is vaak dat ik vind dat er niet voldoende geroerd is in de soep. Dat kun je zien aan de gebouwen. De architect is veel te vroeg gestopt met roeren. Roert soms helemaal niet. Dan is een gebouw domweg een optelsom of rangschikking van oplossingen voor verschillende problemen. Vaak bijten ze elkaar of zitten ze elkaar in de weg. Logisch in elkaar grijpen doet het ook niet altijd.  Of er zijn bewust of onbewust ingrediënten weggelaten. Bepaalde problemen zijn niet of maar gedeeltelijk opgelost.  

De mooiste gebouwen vind ik de gebouwen waarin zeer zorgvuldig en grondig is geroerd in de soep. Waarbij er geen enkel ingrediënt ontbreekt die van belang is voor een gebalanceerde soep.  Waarbij elk ingrediënt op smaak is gebracht. Maar dat niet alleen. Als de architect er in is geslaagd om los te komen van de soep. Alles heeft opgelost en een extra laag of dimensie heeft toegevoegd dan praat ik over toparchitectuur. Als het een fijn gebouw is geworden om in te leven of te werken. Waar lucht en licht diep door kan dringen in het gebouw. Het is helemaal prachtig als een gebouw bewust omgaat met de kostbare grondstoffen die we hebben. En als het gebouw in staat is om te voorzien in zijn eigen energiebehoefte. Of nog liever de natuur helpt met het reinigen van de lucht, aarde en water. Zodat het gebouw een positieve invloed heeft op zijn omgeving in plaats van dat het een aanslag is op het milieu.

 Ik ben er nog niet helemaal maar ik begin er grip op te krijgen. Mede dankzij een kunstopbject ben ik aan het denken gezet. Dit drachten wil je meemaken!


« vorige pagina  |  resultaten 1-20 van 23  |  volgende pagina »