De school gaat uit en hoewel er gen vuiltje aan de lucht is, staat er een file van auto's om de kinderen op te halen.

Net als ik de straat oversteek zie ik een van de kinderen afval weggoien voordat hij wil instappen. Ik vraag of hij dat misschien wil opruimen. Niet begrijpend kijkt hij me aan. Ik pak zijn afval op, geef het terug met het verzoek het in een afvalbak te gooien.

Oma (of moeder, ik had mijn bril niet op) neemt het afval van het kind over en gooit het weer op straat.

Ze schreeuwt me nog na of ik soms van de politie ben.

Nee, ik ben verbijsterd.

 Ene Prof. Dr. E. Worrell roept op de volgende petitie te tekenen/versturen: "Een echte held kiest statiegeld". 
Deze Ernst Worrell zit, voor zijn baan, in het overleg met
plasticfabrikanten en plasticgrootverbruikers omtrent de inzameling en
recycling van plastic: Nedvang.

Tekenen jullie ook? Of misschien heb je dat al ergens gedaan...
Je kunt tekenen op http://echteheld.nl/petitie

Je snapt wel dat het begrip "held" van die plastic inzamelbakken 
komt: plastic hero's.

Supermarktketens zijn tegen de statiegeldregeling, maar Aldi is als 
eerste om en kiest om milieuredenen/duurzaamheid voor statiegeld. Een mooie poging om het plastic uit het milieu proberen te houden. Nu "verdwijnt" er zoveel plastic in het milieu dat vogels die stukjes plastic voor voedsel aanzien, niet meer voldoende echt voedsel binnen krijgen. Daardoor verhongeren ze als het war e met een volle maag. Het plastic verdwijnt namelijk niet meer uit hun maag.  

 Gaat niet direct over Drachten, maar ik vind het te mooi om niet te delen. 

Open brief overlevende aan Breivik

( Ivar Ostebo overleefde op Utoya, maar verloor veel vrienden. Hij schreef een indrukwekkende open brief aan de dader van de aanslag. Ostebo kon zich tijdens de moordende raid van Breivik verbergen tussen de rotsen op het strand. Vijf goede vrienden van de jongeman kwamen om.)

 dinsdag 2 augustus 2011

 Geachte Anders Behring Breivik,

Veel van de vrienden die ik ontmoette op Utoya zijn gedood en u bent de dader. Door puur toeval heeft u mij niet kunnen vermoorden. Ik had geluk. U denkt misschien dat u gewonnen hebt. U denkt misschien dat u door mijn vrienden en kameraden te doden de Arbeiderspartij hebt vernietigd of het geloof van de mensen wereldwijd in een multiculturele samenleving. Weet dat u zult mislukken. U hebt de wereld verenigd, ons wakker geschud en harder aan één zeel *) laten trekken.

U ziet uzelf als een held, een ridder. U bent geen held. Maar een ding is zeker: u hebt helden gemaakt. Op die warme julidag op Utoya hebt u de grootste helden gemaakt die de wereld ooit heeft gezien. U hebt alle mensen ter wereld verenigd, zwart en wit, mannen en vrouwen, kinderen en volwassenen, rood en blauw, christenen en moslims.

U wou een martelaar zijn, onsterfelijk. U hebt de wereld getoond wat de haat van één persoon kan doen. Maar bedenk hoeveel liefde we kunnen tonen als we allemaal samen zijn. Mensen van wie ik dacht dat ze me haatten, omhelsden mij op straat. Mensen die ik al jaren niet meer gehoord had, schreven me lange brieven over hoeveel het voor hen betekent dat ik het heb overleefd. Wat zegt u daarvan? U wou iets kapot maken, maar u hebt onze banden versterkt.

U hebt mijn vrienden vermoord, maar niet onze zaak, onze meningen, ons recht om onszelf te uiten. Op straat omhelzen moslimvrouwen willekeurige Noorse vrouwen. Uw doel was om de islam te verdrijven uit Europa, maar u hebt de moslims een dienst bewezen, want u hebt onze vriendschap sterker gemaakt.

U verdient geen dank, maar u verdient wel te horen waarop uw plan is uitgedraaid. Veel mensen zijn boos op u. U bent de meest gehate man van het moment. Maar ik ben niet boos. Ik ben niet bang voor u. U kunt ons niet raken. Wij zijn groter dan u. Wij vergelden geen kwaad met kwaad zoals u zou doen. Wij bestrijden het kwaad met het goede. En we zullen winnen!

Ivar Ostebo

 In een boekje las ik een verhaal over iemand die altijd blij is. De reden daarvoor was dat ze een kalender had gemaakt met elke dag iets moois erop waar ze de hele dag blij om kon zijn.

Dat kan ik ook wel gebruiken, dus ik ben begonnen de kalender te vullen.

Van verjaardagen wordt ik wel blij, maar dan zijn er nog veel dagen over.

Ik zoek naar mooie momenten die het waard zijn eens per jaar te herinneren.

Zelf kwam ik op de dag dat Nelson Mandela werd vrijgelaten, en de dag dat de eerste harttransplantatie is gelukt, en nog zo wat memorabele momenten uit de (nabije) geschiedenis.

Maar de kalender is nog niet vol. Wat is voor jou zo'n moment?

 Als je een kikker in een pan kokend water gooit, spingt hij er direct weer uit. Ja logisch, zouden wij ook doen.

Maar als je een kikker in een pan water doet en het water langzaam opwarmt, springt de kikker er niet uit, ook niet als het water erg heet wordt. De kiker laat zich doodkoken. 

Ai, wat een rotverhaal. Het wordt vaak gebruikt om uit te leggen hoe wij als mensen, net als kikkers niet door hebben dat onze wereld langzaam verandert. We passen ons een beetje aan, slikken telkens een beetje meer narigheid, maar komen niet tot radicale acties, zoals de kikker die uit het kokende water springt.

Tijdens mijn fietstocht deze zomer werd me dat echt duidelijk. Op de fiets van huis richting Staveren was alles zoals ik gewend was. Het boottochtje over het IJsselmeer was heerlijk, maar eenmaal aan de overkant was Enkhuizen duizend maal drukker dan ik me kon voorstellen en het bleef zo. Heel Noordholland was vol met auto's, zelfs op de kleine wegen. Ze rijden daar ook harder leek het wel, en de lontjes zijn korter.

Onderweg hebben we heel wat mensen gesproken, en wie in het westen woont vond het heel gewoon. Ze stonden verbaasd van onze ervaring. Ze zijn al aardig opgewarmd, dacht ik. Toch is het verklaarbaar, er wonen daar zoveel mensen.

De tocht langs de kust naar het zuiden en later door het Groene Hart was vergeven van het vliegtuiglawaai. Logisch dat mensen willen vliegen, zeker in deze zomer. Maar als je 's morgens om 5 uur rechtop in je bed zit omdat er een vliegtuig op z'n route naar Schiphol net boven mijn tent onder de wolken schiet, krijg ik mijn bedenkingen. Ja, zeiden de westerlingen, het was vannacht wel een beetje erger dan anders, maar dit is wel elke week een keer zo. Wij zijn het gewend.

In het oosten van het land werd het weer rustiger, minder lawaai, inder auto's, lagere snelheden en veel langere lontjes, meestal zelfs ronduit gemoedelijk.

Terug thuis realiseerde ik me dat ook in Drachten vooral de autobewegingen de 7 jaar dat ik hier woon enorm zijn toegenomen. In mijn eerste jaren was het rustig als ik in de tuin zat. Nu is er het constante geraas van de A7, en de altijd doorgaande stroom verkeer van en naar het winkelcentrum.

Ook wij in Drachten zijn in wezen kikkers en het gaat zo langzaam dat we niet beseffen dat we gekookt worden. 

"Iets eten dat op 1 poot staat (planten en paddestoelen) is beter dan iets eten dat op 2 poten staat (gevogelte), wat weer beter is dan iets op 4 poten (varkens, koeien en andere zoogdieren)". Een uitspraak van Michael Pollan.

Op mijn zoektocht naar waarom we vegetarisch zouden moeten eten kwam ik het volgende tegen: we kunnen planten (groente) direct tot ons nemen, of via vlees. Koeien bijvoorbeeld eten immers ook planten, dus die voedingsstoffen krijgen we dan toch via het vlees binnen, zij het tweedehands, dus indirect.

Nu zou het zo zijn dat alle vleeseters de voorkeur hebben voor vlees van vegetarische dieren. Wij eten koeien en kippen en die zijn vegetarisch. Maar ook roofdieren zullen liever geen ander roofdier eten. Ook zij hebben voorkeur voor plantenetende dieren.

Klopt dat of weet iemand een voorbeeld dat het tegendeel laat zien?

 De kracht van het denken

“Oh, dit lukt me nooit”. Hoe vaak zeggen of denken we dit als er een grote klus op ons wacht? “Ik zie als een berg tegen deze klus op”. Bergen zijn zwaar te beklimmen en moeilijk te verplaatsen. Zo’n klus blijkt in de praktijk ook meestal een grote opgave. Maar wie zin heeft in uitdagingen, zal het veel gemakkelijker hebben met dezelfde klus.

 Ik ben bang voor slangen en als ik er al aan denk, lopen de rillingen over mijn rug, stijgt m’n hartslag en ga ik zweten.

Als ik denk aan een verdrietige gebeurtenis uit mijn leven, springen de tranen in mijn ogen. Als ik me een moment van diep geluk herinner voel ik mijn hart heviger gaan kloppen en ik word frisser en opgewekter.

Hoe kan dat? Omdat het lichaam onze gedachten volgt.

Een kind dat denkt dat hij niet leuk genoeg is, zal eerder gepest worden dan het kind dat zichzelf wel leuk vind of die het niets kan schelen wat een ander van hem vindt.

Als opzie tegen een lange wandeltocht, ben ik bij voorbaat al moe. Als ik me verheug op een dag in de natuur, dat ik door het wandelen mijn hart en spieren zal voelen en van alles zal beleven, ga ik fit en fris op weg. Het zal blijken dat diezelfde tocht dan helemaal niet zwaar was.

De kracht van ons denken is enorm. En dat kun je dagelijks toepassen.

Als je iets wilt bereiken, kun je je van te voren precies voorstellen hoe je het gaat doen en welk mooie resultaat je gaat behalen. Grote kans dat je je gevisualiseerde doel bereikt. Veel atleten bereiden zich met hun gedachten op hun wedstrijd. Je kunt het beschouwen als training. Hoe meer details je kunt “fantaseren”, hoe beter het werkt. Je voelt de lucht langs je huid, de grond onder je voeten, je gewicht verplaatsen, de beweging van je voeten, spieren spannen en ontspannen, je hartslag en het geluk te kunnen sporten. Hoe levendiger de visualisatie is, hoe sterker de lichamelijke reacties zullen zijn. En wie niet visualiseert, loopt dus achter met trainen. Sterker nog, je kunt voor de marathon trainen terwijl je thuis op de bank zit. Als je maar kunt “fantaseren” en concentreren.

Het lichaam reageert op visualisatie omdat de geest geen onderscheid kan maken tussen een echte belevenis en “fantasie”. Wat we ons inbeelden wordt dus waar. Het lichaam volgt het brein, energie volgt de gedachte.

Daarom kun je je gedachten gebruiken om je gezondheid te ondersteunen. Als je ziek bent ga je natuurlijk naar een arts, maar je kunt de dokter en vooral jezelf helpen door je eigen immuunsysteem aan te moedigen.

Een prachtig voorbeeld hiervan vond ik in het boekje “Bondgenoot, autobiografie van een immuuncel” van Henk Franssen. Na het lezen was ik levendiger en positiever en vooral ontroerd.

Door mijn ervaring met yoga weet ik hoe sterk een beeldverhaal -gehoord in een staat van ontspanning- op ons onderbewuste kan inwerken. Het beeld wortelt dan diep en voedt de ziel zou je kunnen zeggen. En het fysieke lichaam reageert daar direct op.

Met deze informatie heb ik het verhaal van de immuuncel omgewerkt tot een reis door je eigen lichaam. Je voelt je hart pompen, je reist mee met je bloed en “ziet” hoe je immuuncellen worden gevoed met zuurstof, energie en liefde. Vervolgens moedig je je frisse, opgeladen immuuncellen aan om hun werk te doen. Dat kan bij iedereen anders zijn. De een laat de cellen een verkouden hoofd schoonmaken, een ander kan ze laten helpen om een wond te helen, bijvoorbeeld na een operatie of een breuk.

En net als in het boekje van Henk Fransen, is de immuuncel inzetbaar bij kanker. Iedereen produceert dagelijks kankercellen en het is de taak van het immuunsysteem die cellen te herkennen en op te ruimen. Echter, in periodes van stress, zwakte, ondervoeding of ongeluk, kan het immuunsysteem moeite met deze taak hebben. Daardoor heeft kanker kans te groeien. Met deze visualisatie help je je immuunsysteem weer sterker te maken en zo kun je je genezing ondersteunen.

Wat begint als een levendige “fantasie”, wordt door het lichaam omgezet in werkelijkheid. Dat is merkbaar doordat je je fitter voelt, helderder en vrolijker. En dat zijn juist weer de voorwaarden voor het immuunsysteem om goed te kunnen functioneren. 

Een fragment van de cd is te beluisteren op www.yogacd.nl/0000009e841132c07/index.html

Ik ben bezig de tuin meer "eetbaar" te maken en vandaag kreeg ik van mijn moeder een doornloze braam.

Die moet op de plaats waar nu een passieplant staat. Oersterk, heeft afgelopen winter zonder hulp overleefd en bloeit al 6 jaar met honderden bloemen, maar hij moet weg.

Wie hem wil mag hem komen halen. Zo snel mogelijk, en zelf helpen graven natuurlijk.

 Vanochtend ontmoette ik een oud-cursist van mijn yogales. Een gepensioneerde man die de laatste tijd veel heeft gesukkeld met zijn gezondheid. Hij meldde me zo snel mogelijk weer te komen want het had zo enorm geholpen tijdens de onderzoeken. CT-scan, MRI, gesprekken met artsen, dagen in afwachting van uitslagen. Het was heerlijk om in al die onrust gewoon rustig te kunnen ademen en zodoende het hoofd "koel" te houden. De rustige ademhaling kon hij ook gebruiken om 's avonds het piekeren te stoppen en in slaap te komen.

Vorige week ontmoette ik in @Holdert een paar biljartmannen. Zij sluiten net hun oefensessie af als ik de spullen voor mijn les klaarleg. Ze mogen graag even om de hoek kijken. "O, u doet yoga? Dan slaapt u zeker altijd lekker?" "O ja meneer, ik slaap heerlijk". "Zonder pilletje?" "Ja, en alle mensen die hier komen kunnen zonder pilletje slapen. U mag wel meedoen, er is genoeg ruimte vandaag". "Nee dank u, ik moet nog boodschappen doen".

Stiekem droom ik dat ik de biljartclub eens een yogales mag geven. En dat ze dan allemaal ervaren dat een bewuste ademhaling een verschil van dag en nacht kan zijn, ook bij het biljarten.

Vijf jaar geleden kregen we tibetaanse gebedsvlaggen van een vriendin. Meegebracht van een expeditie door Bhutan. Die vlaggen hang je buiten en dan neemt de wind de gebeden mee die op de vlaggen zijn gedrukt. Dat vind ik een prachtig idee en al die tijd hingen ze aan de schuur.

Inmiddels ze wel wat "suterig" en ik was al een paar weken van plan om ze weg te halen. Maar ja, dat hoort eigenlijk niet, de wind zou ze moeten verslijten.

Vandaag hoor ik ineens gerommel op het schuurdak. Ik draai me om en zie nog net een kraai met een van de vlaggetjes wegvliegen. Een mooi lakentje voor het nest. Nu gaan de gebedjes in de kleine kraaitjes over. De rest laat ik nog even hangen.

 Vandaag las ik deze column van Vincent Bijlo (blinde cabaretier, schrijver en columnist) in het blad UWV Perspectief en het raakte me diep.

Het lijkt me zo erg 

"Hoe is het nou eigenlijk precies om te zien?Hoe ervaar je dan de wereld? Het lijkt me zo moeilijk, dat je de hele tijd maar afgeleid wordt door die al beelden..... Heb je daar speciale scholen voor, die je daarmee leren omgaan? En hoor je nou ook slechter - dat zeggen ze vaak -  als ziende? Je reuk is natuurlijk ook veel minder ontwikkeld dan die van mij of is dat een vooroordeel? Als ik te impertinent ben, moet je het zeggen hoor.

En je bent natuurlijk stukken minder muzikaal. Of niet? Je concentratie is waarschijnlijk ook minder goed. Lijkt me toch erg lastig. En weet je, ik vind het heel knap dat je dat schrift kunt lezen. Het is zo klein en je doet het zo snel, al die krulletjes en lijntjes. Maar ik vind het ook zo ontzettend dapper zoals je je door het leven slaat.

En dat je nooit het echte niets kunt ervaren, dat je denkt dat niets een witte waas is. Maar dat kan niet, want wit bestaat niet voor mij, dus mijn niets is jouw niets niet. Jouw niets is altijd iets. Het lijkt me zo erg dat er altijd iets is. En al die kleuren. Baal je daar nooit eens van?

En hoe ga je om met lelijkheid? Ze zeggen dat er zoveel lelijks is. Het moet af en toe niet om aan te zien zijn. Hoe verwerk je dat allemaal? En heb je veel steun van je lotgenoten? Praat je erover met anderen? Ken je Peter de Groot? Waarom? Nou, die kan ook zien.

En jezelf in de spiegel zien; ik moet er niet aan denken. Wat een confrontatie moet dat toch altijd weer zijn, wat een klap voor je zelfvertrouwen. Lijkt me echt heel moeilijk allemaal. En als je je ogen dichtdoet dan gaat het allemaal gewoon door met die beelden, heb ik wel eens gehoord. Is dat echt zo? En dat je ziet dat al die andere zienden naar je kijken. Je wordt constant bespied; verschrikkelijk. Ben je dan ooit op je gemak?

En dat je altijd licht nodig hebt - je bent een echte lichtjunk, zo ontzettend afhankelijk. Overdag gaat het nog wel, met die zon, maar 's avonds heb je allerlei lichtproteses nodig om te kunnen functioneren. Ik heb wel eens gehoord dat zienden niet eens kunnen eten zonder licht. Is dat echt waar? Als ik te veel vraag, moet je het zeggen, hoor. En klopt het dat je, als je een ziende met een andere huisdkleur ziet, meteen anders over hem of haat gaat denken? En als je nou kon kiezen, he, ziend of horend, wat zou je dan kiezen?

He, niet boos worden. Ik ben niet cynisch, ik vraag jou gewoon wat je mij allemaal net vroeg."

 Vandaag gaf ik de laatste yogales van een serie van drie aan een middelbare school. Misschien komt er storm of zo, want de leerlingen waren nogal onrustig. De hele dag al hoorde ik. Op zich niet erg, hoewel af en toe een tikje gevaarlijk als ze bijvoorbeeld in een evenwichtshouding staan. Vaak zijn er in zo'n groep 2 of 3 kinderen die steeds net iets anders doen en daardoor de aandacht van anderen afleiden.

Ik baalde er een beetje van dat ze weinig geconcentreerd waren. Juist omdat ik probeer ze bruikbare dingen aan te reiken. Hoe je snel je hoofd wat leeg maakt, hoe je je hoofd helder krijgt en je hersenhelften leert samenwerken, hoe je 's avonds in slaap kunt vallen, dieper slaapt, hoe je onrust, boosheid, moeheid etc. kunt loslaten. Allemaal handig in een tienerleven, vooral als de examens naderen.

Het leek niet over te komen vandaag. Totdat........ ik na de les een van de kinderen die zowat niets serieus had meegedaan in een hoekje zag oefenen met een ademtechniek. Zo mooi.

 Voor deze ene keer: bij de kringloopwinkel Hart in Friesland ligt een doos met een boek en dubbel Live cd van Doe Maar!

Slechts 5 euro. Ik moet het even kwijt, want hier word ik gewoon vrolijk van.

Dus doe maar voor het goede doel. Er zijn er nog veel.

www.hartinfriesland.nl

 Wii denkt dat ik grijs haar heb en een knotje.

Hi hi, wie weet is het waar.

Ik maai door de kamer met het pookje van de Wii.

Drie kleinkinderen kunnen tennissen.

Hoewel, alleen maar op de Wii.

Wii is beter voor het interieur, wat vind Jij?

Ze doen het voor mij, voor het gevoel van Wij.

Wij doen aan sport, zeggen ze, net als Jij.

Die drie zijn stoere mannen op de Wii.

Stekeltjeshaar en spierballen, Wie is Wie?

Liever doen ze autoraces.

Zonder rijbewijs, met 9 levens.

Alledrie onverschrokken op de Wii.

Ze zijn vertrokken voor ik het zie,

Veel te snel voor Mij.

Er is ook yoga op de Wii, nou ja, in de winkel dan.

Want dat is weer te sloom vinden Zij.

 Voor de 4e keer vandaag schieten de tranen me in de ogen. Eerst de poll van Frank, de blog van Jurgen, de herrie van de Brede school, en nu lees ik dat het schip van Wubbo Ockels is vernield.

Misschien ken je de man niet, maar voor mij is hij de hoop op technologische milieugebied. Niet alleen voor Nederland, maar hij verricht baanbrekend werk wat wereldwijd van belang gaat worden. Terug naar vroeger gaat niet lukken, maar Wubbo zoekt met een groot team van knappe jonge koppen naar nieuwe oplossingen voor het energieprobleem.

Daarin gaat hij van zijn eigen gevoel uit. Hij houdt van vliegeren en toen het touw hem eens door de handen schoot werden die wel erg heet; veel energie dus. Met dat gegeven heeft hij nu een windmolen dat een schip tegen de wind in kan laten varen.

Ik vind hem een van de meest creatieve geesten op de wereld op dit moment. Veel van zijn innovaties had hij verwerkt in een zeilschip dat ook zijn woning wordt. Vier dagen zeilen zou genoeg zijn om een maand lang op het schip te kunnen leven, met alle luxe die wij tegenwoordig gewend zijn. In dit schip zit zoveel nieuwe techniek dat niemand het geld er voor (over) heeft gehad om het toe te passen. Wel Ockels.

En dat komt er een stelletje idioten die dit toekomst kapitaal vernietigen.

http://www.nu.nl/binnenland/2392694/zeilschip-wubbo-ockels-gezonken.html

Genietend van de dageraad word ik opgeschrikt door een discodreun. Verwarring. Het is geen zaterdag en ik woon toch niet naast die hamburgertent? Even later blijkt het een test voor het sinterklaasfeest van de Brede School in de Drait, toch zeker 300 meter van mijn dichte ramen met dubbel glas vandaan.

Een menigte verzamelt zich op het plein, maar ik hoor ze niet. Wel twee volwassenen die de jeugd probeert op te hitsen. In hun enthousiasme schreeuwen ze nog eens extra hard in hun microfoon. Ze proberen de groten achter te krijgen en de kleuters vooraan. Lekker dicht bij de boxen denk ik dan. Als de hele groep een welkomstlied voor de sint zingt, hoor ik dat wel, maar ik moet mijn best doen. Hoe is het mogelijk; hoeveel honderd kinderen en ouders zijn daar aan het zingen? Heerlijk.

Maar het versterkte geluid irriteert me mateloos. Het is maar kort gelukkig en maar een paar keer per jaar, en ik zit gelukkig op 300 meter. Wie van de kleuters vandaag een piep in haar oor krijgt van die veel te veel decibellen, is het morgen hopelijk weer kwijt. Maar er komt een keer dat die piep niet meer weggaat. Dan krijgt zo'n kind de diagnose tinnitus. Volgens de kno-artsen moet je daar mee leren leven, er is niks aan te doen.

Ik kan je vertellen, dat is niet makkelijk. Voor velen is het een hel die ze niet willen beleven, zij plegen zelfmoord. Het kan ook een ruis zijn trouwens, of beide. Al die jaren dat ik om utens was, had ik een droom; terug naar Friesland, want daar zijn nog stille plekken. Al voordat het zover kwam besefte ik dat het in mijzelf nooit meer stil zal zijn.

Vrijdagmiddag loop ik de huiskamer binnen. Het is 12 november en er staat nog een mandje met snoep op tafel. “Was het mooi, Sint Maarten?”, vraag ik. Hij knikt. “Ja geweldig, prachtig gezongen”. Ik zie een traan van ontroering.

Ik probeer elke week tijd met hem door te brengen. Omdat het gezellig is en omdat ik zijn ontwikkeling wil meemaken, omdat hij me raakt ook, het is een bijzonder mens.

Soms gaan we naar buiten en hij wijst de weg; altijd verassend. Nieuwe plekken die hij kent, onder de indruk van een vrachtwagen met rode laadbak, altijd een ontdekkingstocht. Maar het liefst gaat hij naar het water en het dierenparkje.

Als hij een poos naar buiten staart vraag ik wel eens wat hij denkt. “Niets” is vaak het antwoord. Ik ben jaloers, ik oefen al jaren om eens niets in mijn hoofd te hebben.

Als ik opper een spelletje te doen, slaat hij dat af, hij laat zich niet sturen, doet alleen wat in z’n eigen kop opkomt.

Met slecht weer kijken we soms een DVD. Meestal die van de Hubble, maar ik probeer altijd een idee aan z’n hoofd toe te voegen dat ik ook leuk vind, zoals de Beagle of Planet earth. Daar kunnen we samen over praten en stil worden over de schoonheid van de aarde. Maar dat zijn mijn woorden.

Dit mens leeft in het nu, wat een rijkdom. Slechts af en toe een fijne herinnering of een vooruitblik, maar nooit ver. Geen toekomstplannen, geen dramatisch verleden.

En dan ineens, vol vuur: “oh, ik kan haast niet wachten tot het sinterklaas is”.

Kind geweest, volwassen geworden, jarenlang een verantwoordelijk mens geweest, maar de volwassenheid is van hem afgesleten, van mijn vader.

(in het kader van de kleine schrijver)

Spetters 

flinterdun krullend

stromend energiek onpeilbare

dreigende diepte donderend geraas

schoonheid

Een paar weken geleden was ik op Terschelling voor een leuke cursus. Fiets gehuurd en via de grootste omweg naar de Folkshegeskoalle gereden.

Tijdens die tocht kwam ik langs een groot spandoek waarop de NUON en Essent aankondigden 2 kolencentrales in de Waddenzee te bouwen. Van de verwarring moest ik er letterlijk even bij stilstaan.

De Waddenzee had toch de status van werelderfgoed gekregen? Ik weet het nog precies, want op het moment van dat nieuws waren we bezig aan een geweldige zwerftocht over het wad, die een maand duurde. Heerlijk, ondergaande zonnen, stromend water, levende zee boordevol zeehonden en boze krabbetjes.

Nu weet ik dat het echt waar is:  <http://tripolis.greenpeace.nl/public/r/wecQlMinQkZyatwy4uLzVg/vPjKYjWpEma+9Xr1gI7uxw/RKrGjCToaplmtJtfOfKqIQ>

Een bijdrage tot de statistiek

Op elke honderd mensen

zijn er tweeenvijftig

die alles beter weten,

onzeker van elke stap -

bijna de hele rest,

bereid om te helpen,

als het niet te lang duurt

- wel negenenveertig,

de goedheid zelve,

omdat ze niet anders kunnen

- vier, nou, misschien vijf,

in staat tot bewondering zonder afgunst

- achttien,

leven er in voortdurende angst,

voor iemand of iets 

- zevenenzeventig,

hebben er talent om gelukkig te zijn

- ruim twintig, hoogstens,

zijn als individu ongevaarlijk,

maar slaan los in de massa

- in elk geval meer dan de helft,

zijn wreed,

als de omstandigheden hen dwingen,

- hoeveel kun je beter niet weten,

ook niet bij benadering,

verstandig als het te laat is

- niet veel meer

dan voor het te laat is,

willen er van het leven alleen dingen

- veertig,

hoewel ik me hier liever vergis,

duiken, een en al pijn, in elkaar,

zonder lantaarn in het donker

- drieentachtig,

vroeg of laat,

verdienen er medelijden

- negenennegentig,

zijn sterfelijk

- honderd op de honderd.

Een getal dat vooralsnog niet verandert.

Wistawa Szymborska