Jan Ketelaar wees ons er terecht op dat "Part of it, take 5" nog niet op de site was verschenen. Dus voor alle trouwe volgers van Jan's gedachten, gevoelens en belevenissen volgt hier natuurlijk toch nog:

Part of it take 5

Los van aandachttrekkerij, egoïstische perikelen, avontuur, de adrenalinekicks, nieuwsgierigheid, het opdoen van zwetsmateriaal, de neiging om graag belangrijk te willen lijken en wat ik nog door blinde vlekken niet kan zien, is dat ik graag wil dat de wereld wat gezelliger wordt en dat iedereen te eten heeft.
Soms zou je graag op een dag als zo´n Japanse soldaat uit het oerwoud willen komen en dat ze zeggen “Er is helemaal geen oorlog, het is voorbij, ga naar huis, kom weer thuis, er is niets meer van de meeste narigheid over, we hebben allemaal te eten nu, er sterven vrijwel geen mensen meer in het verkeer, er wordt niet meer gebombardeerd voor de vrede, op de mijnenvelden wordt nu groente verbouwd, de boel is veilig en schoon nu, het is hartstikke gezellig, waar heb je al die jaren gezeten?”

Het is vreemd te constateren maar ook logisch dat wat er leeft of wat er sterft slecht tot je doordringt.
Toch is het zo dat het misschien wel goed zou zijn, een tijdje geen WK voetbal, geen Wimbledon, geen brood en spelen, geen hypes, geen afleidingsmanoeuvres.

Er is een bak vol selectieve boosheid, emmers vol verontwaardiging over futiliteiten, zoals over meisjes van dertien die de zee op willen en een land dat in rep en roer lijkt terwijl in datzelfde land iedere twee weken een kind van onder de twaalf in of onder een auto sterft.
Een Amsterdamse Marrokaan, of een Nederlandse Amerikaan die ergens in een brievenbus pist lijkt soms belangrijker dan een boot vluchtelingen en de omstandigheden van waaruit ze komen.
Maar goed, er is geloof ik een joods gezegde “red een mens en je redt de wereld’

“De staat” is gemaakt in een lange bui van gevoelens van onmacht. Waarom lijkt het niet gezelliger, waarom heeft niet iedereen te eten terwijl er raketten vertrekken, nieuwe gevechtsvliegtuigen besteld en gemaakt worden? Nou ja, noem het maar.

In hoeverre drukt de wereldsituatie op onze schouders, een mens is een sociaal dier, nu de wereld door de huidige verbindingsmogelijkheden zo klein lijkt te zijn lijken de mensen te sterven in je achtertuin.
Dat drukt op ons, er wordt nog al wat gedronken en geantidepressivaat.(wordt vervolgd)