Potzenmaker Jan Ketelaar is terug uit New York. De belevenissen waren nog niet allemaal beschreven. Daar gaan we dus met:

Part of it take 9
Vrijdag 18-9-09 7.59 uur

“Is wat jou beweegt hetzelfde als wat je gaande houdt”
Berend van Epscheuten

Gister Halina Reijn gezien, "la voix humaine" geregisseerd door Ivo van Hove.
Dat is niet zo maar wat een beetje toneel spelen dat gaat met hart en ziel.
In een oude loods op een tribune, een tot de essentie teruggebracht decor.
Het was een diep treurig stuk maar prachtig. Prachtig

Ik heb deelgenomen aan een bijeenkomst over "site specific theatre". Dat je een stuk maakt speciaal voor een bepaalde locatie. Ik moest wel denken aan hongergebieden ook aan Afghanistan en Irak. Die mensen leken me wel serieus hoor, daar gaat het niet om.
Het is altijd bijzonder hoe iemand een fascinatie heeft voor een deelgebied, hoe iemand zich volledig kan verliezen, in iets, dat voor de buitenstaander een detail lijkt.

Vandaag gaan we de beelden een beetje verzetten, naar ik hoop. Ze staan nu toch een beetje als stiefkinderen bij het afgetuigde en verlaten Frieslandhuis. Dat is op, zeg maar, 80 meter vanaf het festivalterrein waar het meeste gebeurt.
Op het festivalterrein zit het meeste publiek te eten, te zitten en te zijn, ik zou het mooi vinden als de beelden er tussen de mensen in staan. De directie van Oerol zowel als die van de Parade vinden het een goed plan.
Nu moet de organisatie van Governors eiland het nog goedkeuren. Als het niet toegestaan wordt ben ik zeer benieuwd naar de reden.

Je hebt, als je niet te zeer in je zelf gekeerd bent en er enigszins toonbaar uit ziet, snel en veel contact in de stad. Veel fijne momenten, een blik, een woord, een aanraking, dat komt misschien, omdat je met elkaar, allemaal een beetje alleen bent, maar misschien ook omdat er niets van je verwacht wordt omdat je toch zo weer verder met je eigen leven gaat.

Als ik weer thuis ben ga ik me ga ik me eerst eens goed scheren en dan vreselijk kussen, alles wat niet tegenstribbelt. Want dat mis ik wel, als het zo door gaat ben en heb ik straks 2 weken niet gekust. Ik hunker met grote hunker, het gaat hier nu geloof ik niet over seks, al weet je het niet zeker, wat mij betreft is seks toch ook een soort verslaving.
Wat je hier ook allemaal ziet lopen en bewegen zeg, als dat in optocht over de promenade zou gaan. Maar ook wat een lippen en monden waar je compleet in lijkt te kunnen verdwijnen.
Goed ik zal het hier verder maar bij laten.

Gister sprak ik met Julian, hij was tijdens het aandoen van zijn trui een stuk bril verloren.
Laat ik dat nu, na lang gezoek in het donker, weer terug vinden. Daar was ik wel blij om en hij ook.
Julian doet in real estate, dat is huizen verkopen heb ik begrepen. We hadden het ook een beetje over  ouder worden, en het gevoel dat het nu al, soms pijnlijk tot je door dringt, dat je tijd opraakt.
Julian had een mooi boek gelezen, van een bioloog, die schreef dat bijvoorbeeld een mier, in z’n mierenkolonie,  geen besef heeft, hoe en waarom hij functioneert, laat staan van tijd, maar toch een zinvol leven leidt, simpel omdat hij deel uit maakt van een groter geheel dat hij niet kent maar wel ondersteunt. En zo is het bij mensen misschien ook: waarom zou een mens beter zijn of beter moeten zijn dan een mier...dat is toch wel een troostrijke gedachte.

(wordt vervolgd)