Natuurlijk gebeuren er genoeg leuke dingen bij het tiener- en jongerenwerk. Fijne ontwikkelingen zoals de vele kortlopende stages van leerlingen. Zoals de hier uit voortvloeiende onderlinge vriendschappen onder elkaar.

Vrij veel tieners kwamen en komen ook bij mij terecht en vragen om hun korte stage bij mij te mogen lopen. Met soms aangepaste ritjes en bezoekjes kan dat ook best wel. De opdrachten die ze krijgen zet hen meestal aan het denken en dat is de bedoeling ook. Maar ook heel mooi; terwijl er stage gelopen wordt maken zij kennis met "het" voor hun geschikte tienercentrum. Zo komen er al heel wat tieners binnen die met veel plezier hier hun middag of avond door brengen. Zo nemen ook zij weer een vriendje of vriendinnetje mee.

Een gedeelte van deze tieners blijft nog met regelmaat mee rijden maar meestal verdwijnen zij langzaam of snel uit de bus en vinden hun plek in zo'n tienerruimte. Elke keer weer is dat voor mij - loslaten - elke keer vind ik het toch een beetje moeilijk om afscheid te nemen van een periode waar een einde aan is gekomen. Maar ik weet heus wel dat dit de goede weg is en dat andere werkers het over genomen hebben.

Al heel vaak heb ik goede vriendschappen gezien waar van ik weet; die heb ik in de bus samen gebracht dat is dan weer een blije gedachte en zo wordt dat los laten ook gemakkelijker.

Zet het in de categorie [tijdgeest] 't is wat om zo iets in deze categorie neer te planten. Dan is het dus geen uit zondering meer, dat het voorvalt. Nee hoor, echt niet steeds vaker loop ik er tegen op, ehh zij lopen tegen mij op.

Tieners die 's middags, wanneer er geen school is of de lesuren voorbij zijn nog maar een paar uren op straat moeten hangen! Natuurlijk niet vreemd dat zij na een tijdje het daar zo gezellig vinden dat ze 's avonds daar ook maar verblijven. Op straat, bij die vrienden, in het parkje, noem maar op.

Ik durf niet te veel over opvoeden te zeggen want dan komt de verontwaardiging ook al snel om de bocht. Wil echt geen ouders tegen me hebben die hun huis netjes willen houden en daarom pas bij thuiskomst hun kroost binnen laten. Toch lekker om een netjes bankstel tegen te komen, een schone keuken en geen troep op de vloer na een dag werken of vermaken.

Jullie moesten eens weten hoe regelmatig ik smsjes etc. krijg van tieners die "dan maar bij mij in de bus willen zitten". En die anderen....... die zoeken hun heil wel bij vrienden en op andere plekken. Ja hoor, zo worden ze ook zelfstandig, leren ze keuzes maken. Klopt helemaal mee eens en dan niet zeuren wanneer de keuze niet bevalt want je bent er niet om te corrigeren.

Ik was laatst bij een gezin waar ook anderen bij zaten. Die ouders kregen heel veel symphatie en begrip; van mij hadden ze een schop onder hun kont kunnen krijgen.

'k ga weer buiten spelen, groeten Frank

 In de busflits van 10 nov. 2011 http://ymlp.com/zkly8r heb ik geprobeerd een vergelijking te maken van mijn belevingen op straat in de periode rond 2000 en afgelopen periode.

Iedereen kan hier natuurlijk ook zelf conclussies uit trekken, het aanvullen of tegenspreken.

Mijn conclussie is in ieder geval dat er verbeteringen zijn geweest in het aanbod op fysiek gebied. Hoewel nooit iedereen tevreden zal zijn er is nog al wat bij gekomen aan vertoef/spel/ontspannings ruimte in Drachten.

Maar blijkbaar zijn deze aanpassingen en vernieuwingen onvoldoende om het innerlijke bij met tieners en jongeren te raken. Alle vernieuwingen die doorgevoerd zijn om zorg en welzijn dichter bij elkaar te krijgen, om de regie-rol duidelijk te krijgen zullen de komende en verder vooruit in de tijd iets zichtbaar moeten kunnen maken.

Wat dit betreft zijn we volgens mij nog maar net begonnen en moet er op "werkers" niveau nog veel gebeuren. Belangrijk vind ikzelf dat niet alleen "wij" maar juist "zij"; de tieners en jongeren MOETEN weten wat wij aan het doen zijn. Hier ontbreekt nog voldoende aan, de bijeenkomsten, de uitleg en werkwijze samenkomsten zijn te veel voor werkers etc.

Ik ben blij met de vernieuwingen die lijntjes korter maken, die verantwoordelijken en eindverantwoordelijken duidelijker zichtbaar maken. Het blijft juist in deze periode belangrijk om vanuit ons werkveld in zorg en welzijn kritisch te zijn op wat goed werkt en wat beter kan. Onze en mijn houding moeten dan ook iets uitstralen en een boodschap afgeven aan elkaar. We moeten elkaar uitlokken, uittesten van mijn part uitschelden om ons gezamenlijk doel te willen bereiken.

De Busflits van Oktober gaat over het deactiveren van mijn twitteraccount. Blijkbaar ben ik niet goed in staat om met al deze nieuwigheden om te gaan. Al snel vind ik informatie te persoonlijk gaan worden. Dan vind ik het niet prettig dat ik mee werk aan tweets waarbij een tiener volgens mij te veel laat zien van zichzelf. Waarschijnlijk is zo iets juist prettig om mee te lezen maar dan praat ik liever face tot face.

DE BUSLITS:

Waarom van Twitter?  / Busflits 23 okt. 2011

Ik raad niemand aan die op Twitter actief is om mij op te volgen en maar van Twitter te gaan.
Het is een snel en goed medium om actuele informatie uit te wisselen en contacten te onderhouden. De reden waarom ik er op ben gegaan is in het verlengde hiervan ook de reden dat ik mijn account heb opgezegd. Mijn doel was om tieners en jongeren die ik op straat en elders tegen kom ook tegen te komen op Twitter. Dat er hiernaast ook andere netwerken en andere personen bij komen was heel prettig maar niet het doel. Dit was een fijne bijkomstigheid, aan deze netwerken en personen ligt het dan ook helemaal niet. Ik kwam op de hoogte van veranderingen elders en kwam ook met geweldige collega's elders in contact.
Bij deze wil ik ook iedereen bedanken voor deze periode.

Waarom dan eraf Frank?

Ik kreeg al snel te maken met tieners die Twitter gingen gebruiken om afspraken te maken,
dat is toch mooi? Ja zeker en in de meeste gevallen kon het ook iets opleveren. Maar met de communicatie van momenteel betekende dit ook dat veel tieners op het laatste moment afspraken gingen verzetten of de plek van ontmoeting gingen aanpassen.
Waar ik eerst bij een groep kwam werd het steeds vaker; haal me hier of daar maar op. Natuurlijk kan ik weigeren en natuurlijk kan ik bijstellen maar er was nog iets anders aan de hand. Omdat ik met een busje jongeren op zoek kreeg ik onder het rijden dan ook vaak deze berichtjes. Het is al moeilijk genoeg om soms de afspraken op tijd na te komen maar om dan steeds de bus te stoppen en de route aan te passen, nee dat ging echt niet.

Een andere vervelende ontwikkeling ontstond omdat inhoudelijke tweets die elkaar opvolgden te maken kregen met derden die over het zelfde onderwerp mee deden. Dit is natuurlijk geweldig maar was voor mij het begin van "ruis". Het shop gedrag van tieners en jongeren is normaal binnen ons werk. Tieners en jongeren zoeken nu eenmaal naar antwoorden of steun en kunnen hierbij kiezen of ze dit bij een ander, meer anderen en/of bij mij doen.

Tot nu toe zou er niets aan de hand zijn maar ook andere middelen komen om de hoek kijken.
Men gaat met mij of een ander verder op MSN, Whatsapps of iets dergelijks. Zo krijg ik bij mijn volgende bezoekje aan iemand of aan een groep opeens niet meer de informatie waar het gebleven was, dingen waren bijgesteld of veranderd. Voor het gebruik van Twitter kreeg ik hier veel minder mee te maken en dat kwam (achteraf bekeken) door deze extra gelegenheid die tieners en jongeren kregen. De logica gebied om te zeggen dat het niet mogelijk is om hier goede afspraken met elkaar over te maken.

Iedereen zal zeggen, Frank dat is toch een goede ontwikkeling?
Ja zeker maar er zat ook een keerzijde aan, voldoende om er nog eens goed over na te denken.
Het directe contact op straat, de ontmoetingen in parken, op pleinen en hoekjes hebben voor mij een prioriteit. Dat is de plek waar het moet gebeuren. De energie om dit goed te willen doen werd door internetactiviteiten een beetje weggeslokt. Ruim 90% van de tieners en jongeren waar ik contact mee heb twitteren niet en juist in deze omgeving zijn er ook velen die vrij weinig of voor andere doelen internetten. Voor de tieners en jongeren met wie ik wel tweets uitwisselde was het leuk tot heel belangrijk. Toch weet ik dat er voldoende ruimte overblijft om elkaar goed te ontmoeten.

Het kan zijn dat lezers mij bekritiseren om van Twitter te gaan, dat mag ook. Het kan zijn dat men vindt dat ik geen goed gebruik kon maken van deze nieuwe uitdaging en dat mag men ook vinden.

Twitter donderdag 29 september 2011

Hoe wanhopig kan een mens zich voelen.. vanaf volgende week geen huishoudelijke hulp meer?? Ik word alleen maar zieker.. maar op papier niet. en papieren zijn natuurlijk allesbepalend.. zieker dan vorig jaar, maar minder hulp nodig _Smallingerland hoe kan dat? ik word alleen maar zieker, 45 kg afvallen helpt niet, wil graag revalideren maar dok vindt me te ziek, ik wil er alles aan doen maar word met de maand zieker en dat gaat zo hard dat de huisarts er van schrikt, maar @_Smallingerland vindt van niet #weghulp #wmo #paniek

Marrit heb een paar tweets van jou achter elkaar geplakt

Stel je wordt wakker.....

en je denkt; wat heb ik de afgelopen tijd gedaan

waar ben ik mee bezig geweest

wie heb ik opgezocht

aan wie heb ik gevraagd hoe gaat het

stel dat je moet zeggen

het ging steeds over mij

hoe ik me voelde, bij wie ik wilde zijn

stel dat je wakker wordt en je jezelf

dat nou eens niet afvraagt

dat het niet eens in je op komt

door de drukte van de dag

de dingen die je nog wil doen

stel je voor dat  je het

wel deed, aan anderen denken

dat je het voor jezelf deed

dan moet je twee keer wakker worden

Mijn onmisbare "netwerk" / Busflits 28 Augustus 2011

Ik heb er zin  in, na drie weken van afwezigheid, ik ben ook benieuwd,
hoe staat het er bij met hem en haar. Is het gelukt? Is hij alweer terug?
Hoe is het in die wijk de afgelopen tijd gegaan? Allemaal vragen.
Zo vertelde zij vlak voor m'n vakantie dat ze samen voor langere tijd
geholpen worden om beter met elkaar om te kunnen gaan en met
hun kindje. Wie weet mag dat kindje weer bij hen terug geplaatst worden.
Van verschillende tieners weet ik dat ze onderwijs in een andere vorm
aangeboden krijgen en anderen worden overgeplaatst naar een andere school.
En dan die jongen die met justitie in aanraking kwam, hoe gaat het met hem?
Zo zijn er voor mij allemaal belangrijke ontwikkelingen geweest waar ik
graag het vervolg van wil weten.
Het komt voor dat na een vakantie een groep verdwenen lijkt,
er een hele nieuwe groep bij gekomen of groepen veranderd zijn.
Best wel weer spannend om te beginnen, maar ik weet nu al dat
een aantal tieners en jongeren er weer zullen zijn.
Zij die zelf wel zorgen dat er contact is, die mij zelf benaderen om te
vragen; kom je weer! Redelijk veel tieners ken ik langer dan een seizoen,
de meesten zelfs. Een flink aantal jongeren blijven inzichtelijk vanaf dag 1
dat ik begonnen ben. Toen 11, 12 jaar nu 21, 22 jaren oud.
Deze jongeren zijn voor mij belangrijk genoeg want zij weten hoe ik ben,
zij vertrouwen mij. Zij kennen mijn zwakheden en mijn sterke punten.
Wie beter dan ik kan zo het verhaal over dit
straathoekwerk bij tieners op straat vertellen; zij dus!
Vaak komt het voor dat wanneer ik met een groep tieners kennis maak
zij van deze jongeren al weten hoe ik in elkaar steek.
Ik hoef mezelf niet te verkopen en mag al snel erbij zitten,
hoe snel je geaccepteerd kan worden.
In sommige wijken ontmoet je kinderen al rond de 11 jaar die
vrijwel elke avond op straat rond hangen. Met hen omgaan is heel
anders dan met tieners van 15 of jongeren.
Daar wil ik graag de volgende keer meer over schrijven, deze keer
wilde ik mijn onmisbare netwerk in het zonnetje zetten!

( alle busflitsen zijn te vinden via de website http://www.frankdekoster.nl )

We hebben het grootste deel van onze vakantie er alweer opzitten. Nog even en Tjesje werkt weer in de Miente in Gorredijk en ik zoals de afgelopen 10 jaren bij de M.O.S.  't Schouwtje (ons campertje) heeft het niet af laten weten in Twente afgelopen week en tot nu toe ook niet bij Zweeloo. We hebben pakweg 6 boerencampings bezocht en een kleinere normale camping. Tussentijds voldoende getwitterd en gepingd, gesmst en gebeld om toch nog een klein beetje op de hoogte te blijven. Ook net zoals nu, even op DWJM komen omdat ik 3 weken wegblijven, voor mijzelf, te lang vond duren. 

Omdat een dorpsgenoot overleden was zijn we afgelopen weekend terug gegaan want we wilden allebei het afscheid mee maken. Zodoende hadden we onze "verder reikende blik" maar bijgesteld, dat komt dan een andere keer maar. Het is nu al donker buiten, de avonden korten weer in. De muggen kunnen wij redelijk de baas met anti insectgel. Meestal houden ze op met steken na 5 uur maar daar wilde ik niet meer op wachten zodoende.

Wij hadden afgesproken om de kleinste weggetjes op te zoeken en alle anderen wegen ongebruikt te laten. Dat bleek een goede keus want zelfs op plekken waar we eerder geweest zijn hebben we zo nieuwe dingen ontdekt. Het enige nadeel is soms dat de weg uiteindelijk helemaal onbegaanbaar wordt. Achteraf hebben we ook veel meer gezien omdat je op zulke smalle weggetjes niet eens snel kan rijden.

Ook zijn we de eindstrijd van 't Swarte Wief gaan bekijken tegen al die andere skutsjes van de lytse A-klasse. Voor ons helemaal leuk omdat Paul onze zoon ook mee vaart en omdat zij de 1ste plaats veroverde. Als ware helden werden zij in de Lemmer bij de sluis toegejuichd vanaf de kade. Omdat het ook feestdagen waren voor de vrouw van Paul hebben wij 2 dagen op hun kinderen gepast. Met de kleindochter zijn we ook nog even snel naar de zeephelling bij place2B gegaan. Drie keren heb ik de moeite genomen om eraf te glijden waarvan de 3de keer het beste resultaat op leverde. De reis naar huis in al die natte kleren was wel wat minder.

Rededelijk wat smsjes gehad uit Drachten om mij een fijne vakantie toe te wensen en natuurlijk; wanneer ben je d'r weer! Nou ik kom graag weer terug. Heb het ook een keertje op Twitter gezet, ik vind het allebei geweldig, thuis komen en aan het "werk" gaan. Meestal ga ik dan ook twee keren per dag graag ergens heen!

Preventie en voorlichting

Op allerlei manieren wordt voorlichting aangeboden, landelijk, provinciaal, gemeentelijk en zelfs door bedrijven. Maar het blijft niet bij drank ook op het vroeg sexueel actief worden van tieners blijkt voorlichting lang niet altijd het "schot" in de roos te zijn. Zelf heb ik meerdere keren meegewerkt aan voorlichting over drank, sex en drugs en ook meerdere keren heb ik grote bedenkingen gehad over het effect. Toch werkte ik hier aan mee; niets doen is ook niet goed, misschien een gedachte die speelde - je moet toch met netwerken samenwerken.

Pas nog had ik een collega verteld over een groep meisjes die over sexuele realties praten alsof het dagelijks werk is. Niet ouder als 14 tot 16 jaar en ik durf hier niet neer te zetten wat ik te horen krijg! De opmerking van; dan is het echt nodig om weer een activiteit, een preventieprogramma te maken is er dan al snel. Maar als je blieft; vernieuw. Verval niet in oude gewoonten, verval niet in; leuke ontspannen activiteiten er door heen die zogenaamd goed aanslaan. Tieners vertrouwd maken met kleurige coctail achtige drankjes zonder alchohol, ach leuk voor de handel maar waardeloos bij voorlichting!

Na voorlichtingsactiviteiten ga ik altijd gelijk met tieners naar buiten en dan hoor ik hun beleving echt wel. Het is zo weggegooid geld wanneer er duizenden euro's in gepompt worden. Wij kunnen elkaar natuurlijk complimenten maken wanneer zo'n programma klaar is en iedereen weer vertrokken is. Zelf heb ik de "echte" doelgroep toch al te vaak gemist bij grootschalige activiteiten! Wij kunnen na de tijd met onze netwerkparticipanten napraten en blij naar huis gaan, maar de poli op de ziekenhuizen worden alleen maar vaker geconfronteerd met deze te veeldrinkende tieners. 

Vraagt iemand mij hoe moet het dan met die voorlichting; kleinschalig! Waar dan; op de plek waar ze vertrouwd met volwassenen zijn. Door wie moet het gemaakt worden ; samen met de echte doelgroep. Doelgroep, VNN, GGD en MOS bijvoorbeeld met de mensen die betrokkenheid hebben en de tieners en jongeren. In een ruimte, een soos met 20 tieners, in de bus met 12 jongeren, op school in een klas, maakt niet uit maar niet meer in die grootste kantine, op dat inmense veld. Althans zo zie ik het nog tot iets kunnen komen. Meer ook niet want het hoort erbij, of we het leuk vinden of niet!   

http://overdestreep.kro.nl/seizoenen/seizoen_1/afleveringen/04-08-2011/default.aspx

KIJK ZELF EN OVERTUIG!

Jongens en meisjes die het gezien hebben, ik heb voldoende gepingd om te weten dat jongens en meisjes bijna of echt gehuild hadden!

Werkgevers een nieuwe kans:

Voor een jonge man van 18/19 jaar ben ik op zoek naar een werkgever. Hij of zij kan deze kerel in dienst nemen met de wetenschap dat deze jongeman een hele geschiedenis heeft opgebouwd. Jawel met voldoende ervaring op het politie bureau en met flinke naamsbekendheid bij de justitie.

Het wordt tijd dat die instanties die nu allemaal met hem bezig zijn dat "ene" kunnen bereiken dat nodig is om hem naar een betere toekomst te leiden. Maar hoewel er al gesprekken en beloften gedaan zijn het komt er niet van. Zoals het er nu voor staat wil hij die omdraai echt maken en gewoon met betaald eerlijk werken aan geld komen. Voor iedereen moet het duidelijk zijn dat dit de momenten zijn om spijkers met koppen te slaan! Ik heb vertrouwen in zijn besluit!

Hij zit in de WIJ regeling en recent is beslist dat hij voldoende capaciteit heeft en geen gebruik hoeft te maken van de andere regelingen. Ook deze jongen zegt zelf dat hij wil aanpakken en doorzetten!

Daarom zoek ik een werkgever die het lef heeft om hem een kans te geven. hij is bereid in de produktie te gaan, maakt hem niet uit als er maar een baan in zit. Wanneer een redactielid van een krant dit leest neem het gerust over, wanneer jij nog iemand weet die een sterke kerel kan gebruiken reageer even. Mijn nummer is 0623959915 (Frank de Koster).

Busflits: "Dat is fijn netwerken"

Een paar weken geleden werd ik gebeld door Nynke. Al jaren werkt zij in de hulpverlening en nu werkt ze bij ons in de buurt. Nynke ken ik nog uit de tijd dat zij als tiener in een jeugdsoos zat. Zo zijn er al verschillende volwassenen bij deze instanties aan het werk die ik nog heb meegemaakt bij het tiener en jongerenwerk. Terug naar Nynke, wij zijn in die periode van "toen" jaren met elkaar opgetrokken en hebben werkelijk van alles beleefd als groep en persoonlijk. Dromen, wensen, teleurstellingen maar ook werken voor kinderdisco's, vakantieweekend, filmavonden  en andere activiteiten. In die periode kwamen preventie activiteiten langzaam op gang en deze jeugd heeft de ontwikkeling kunnen volgen. Zij was er bijvoorbeeld bij dat een instantie een preventie programma voor tieners wilde ontwikkelen. In samenwerking met onze groep en deze instantie hebben wij dit toen vorm gegeven. Zij was erbij toen wij samen met verslavingszorg een programma voor ouders van blowende tieners en jongeren gingen uitwerken. Maar natuurlijk ook wanneer wij met al die tieners naar het zwembad in Drachten of Heerenveen gingen en ouders vroegen om te rijden.

En dan kom ik in die hele andere omgeving terecht, ik zie haar aan het werk op die leefgroep en ik zie daar tegelijk tieners die ik van nu ken. Wat is dat een fijne "combi". Geen voorstellingsrondes, geen elkaar beter leren kennen maar in plaats daarvan bijpraten en al snel weten wat we voor elkaar en die tiener(s) kunnen betekenen. Het fijne is dat ik dit nu al meerdere keren tegen gekomen ben en dat steeds weer blijkt dat de vanzelfsprekendheid zo aanwezig is. Zelfs die tieners voelen het en die openheid en de logica pakken zo echt wel voordelig uit. We kunnen gelijk  - to the point - komen en durven elkaar duidelijk aan te spreken!

Maar er kleven meer voordelen aan wanneer je het leuk werk vindt, ik kom ze overal tegen. In de snackbar, in de kledingzaak volwassenen die eens die opstandige tieners waren of teruggetrokken. Die met hun ellende bij me kwamen en hun verhalen over mooie belevenissen. voor mij is er een extra dimensie bijgekomen. En met die "Nynke's" erbij ook nog wel  eens winst voor de tieners en jongeren van nu!

Een mooie middag om met een stel tieners eens bij de fitness langs te gaan in het Slingepark. Gewichten worden in- en uit geschoven en spierkracht vergeleken. Toch prachtig dat deze plek niet voor niets is gemaakt. Regelmatig zijn hier bewoners, zelfs heb ik een echte senior gezien, te vinden. en dan die trimbaan, zonder 1 cent activiteitengeld hebben wij op deze manier met tieners en jongeren veel plezier ook nog. Met het mooie weer zijn we ook nog bij verschillende zwemwaters geweest, van Smalle Ee tot aan de grens van Smallingerland.

Met een groep jongeren voor langere tijd aan een activiteit bezig zijn.  Jongeren die door bewoners (enigszins) lastig gevonden worden (al of niet terecht) blijft naast een uitdaging ook een verademing. Zo komen gesprekjes, wensen en zorgen veel gemakkelijker te voorschijn dan aan een tafel!

Op de fotopagina: http://www.mijnalbum.nl/Album=ZSD4KCRM

.... zijn nogal wat tieners en jongeren duidelijk in beeld. Dat mag ook want zij hebben niets te verbergen. Zij horen in de buurt, bij die wijk, in die straat en op dat veld! Het is goed te begrijpen wanneer omwonenden van mij soms weinig snappen. Wanneer zij iets zien en denken; waarom doet die straathoekwerker "nu" niets. Ik voel met ze mee maar zoals vaker moet ik even wachten op het moment dat het "werkt". Echt wel daar wacht ik niet weken mee en al snel zal ik iemand of meerderen er dan op aanspreken.

Afgelopen week ook nog bij mensen thuis geweest, dus rondjes rijden is niet alles. Zo ook met een "ex" verslaafde jongere bij 3 jongens thuis en de ouders. Hier hebben we met elkaar kennis gemaakt en de jongens die willen stoppen en de ouders konden met deze jongere in gesprek. Het was geen "ex" verslaafde die het al gewent is om er over te praten. Dat vond ik mooi, alles kwam recht voor de raap en uit het hart. Natuurlijk moet het hier niet bij blijven en samen maken we een afspraak met Auke van de VNN om er een goed vervolg op te krijgen. dit soort activiteiten zijn niet terug te vinden in foto albums, deze tieners en jongeren horen zich veilig te voelen bij ons. Maar het leek me leuk om 1 activiteit even toe te lichten.

Zo heeft elke week weer veel te brengen en is er elke week wel iets moois te doen. Zoals ..... voor deze keer genoeg dacht ik! wil nog wel vaker een blog schrijven.

Busflits "ik was te snel"

Sinds enkele weken kom ik bij een tienergroepje dat al langere tijd bij een winkelcentrum rondhangt.
Geen groepje waarbij drankjes en wiet al een prominente plaats ingenomen hebben.
Jonge tieners die ook gezien willen worden,
die ook aanwezig willen zijn en natuurlijk ook aandacht niet uit de weg gaan.
Gewoon kinderen van gewone ouders uit gewone huizen uit gewone straten.
Ik wil hier dan ook geen speciale tieners van maken en gelijk al onder een bepaalde groep gooien.
Dat stempeltje drukken moet maar even vergeten worden,
dan generaliseren we al weer snel en krijgen zij ook aandacht vanuit deze zienswijze.

Maar ik kan dan wel denken dat mijn werkwijze zich aanpast aan de omstandigheden,
de praktijk liet een ander beeld zien.
Dus al enkele keren met deze jonge tieners een beetje op stap geweest meende ik dat het wel kon.
Zoals meestal goed gaat; eens een paar andere tieners erbij, beetje de breedte in.
Het werkt echt om hun gezichtveld wat ruimer te maken en anderen met hun in contact te brengen.
Vaak hoor ik ook; ze zijn best wel leuk he?
Of ik zie zelfs dat tieners hier door weer wat ruimte meer krijgen,
zelfs muziek en sport kunnen door andere tieners in de belangstelling komen.

Maar ik was te vroeg geweest en........ een paar tieners waren zo vrij om mij hier over via Twitter op te wijzen.
Eerst een beetje onduidelijk maar door te vragen wat ze precies bedoelde werd het mij al snel wel duidelijk.
Ik heb ze zonder tegen argumenten direct gelijk gegeven.
Ik heb sorry gezegd en beloofd om de eerst volgende keer dat we elkaar tegen
komen het weer oppakken zoals zij het uitgelegd hebben.
Zo ben ik in dit geval ondanks mijn kritische houding toch in die generaliserende
wereld terecht gekomen maar hebben deze tieners mij hier even duidelijk op gewezen.

Hierbij het mailtje waar ik om had gevraagd:

lieve, Frank
we zijn dus vandaag 22-6-2011
vanavond zijn we in mosbusje geweest het was een feestje van brenda.
maar we hoorde dat jij xxxxxxx had meegenomen en nog 3 andere mensen die wouden wij niet mee hebben
xxxxxx en xxxxxx mochten van ons ook niet mee en dus werd de bus een beetje vol
later kwam er nog een jongen bij, die heel druk was en met blikjes of papiertje gooide naar sietse
hier zijn namen die van ons groepje zijn; (=========)

Het had ook anders gekunt, anders wanneer ik bij mijn standpunt gebleven was,
anders wanneer die tieners bij elkaar gingen klagen en ik er pas veel later achter zou komen.
Gelukkig is het dan prettig voor mij dat die "laagdrempeligheid" tenminste wel goed werkt.
Dat deze tieners en jongeren gemakkelijk bij me aankloppen.

(Busflits)
Echt niet altijd gaat het zo; dat tieners heel gemakkelijk een activiteit invulling geven.
Input voor ze, nee hoor deze keer wisten zij het zelf wel te doen.
Aanwijzingen geven waar zij op moeten letten, nee hoor was deze drie keren niet nodig.
Het begon met een vraag van mij aan ze;
kunnen jullie in drie filmpjes spelen waar dingen gebeuren die vaak voorkomen op straat?
Al snel hadden ze een stuk of 6 thema's bedacht. Iets met drugs en alcohol, iets met diefstal,
brandje stichten, muziek en sociale netwerken op internet.
Uiteindelijk zijn er drie thema's uitgesprongen en die zijn dan ook op film vastgelegd.
Korte filmpjes, dat wel, maar alles bijelkaar mocht het niet langer worden dan maximaal een half uurtje.

Ik thuis natuurlijk wat teksen bedenken en daarna met deze tieners in 't busje
even bij elkaar om over de inhoud te praten.
Nou ze wisten zelf wel teksten te bedenken
en anders lieten ze gerust dat stukje tekst van mij voor wat het was.
De thema's die gefilmd zijn waren fietsendiefstal bij het busstation,
wiet proberen te krijgen om de hoek en als laatste flink aan de alcohol in het park.

De rol verdeling bleek ook al geen enkel probleem
en zo had ik een weinig inspirerende of toevoegende rol tijdens de drie opname-avonden.
Alle keren waren zij aanwezig en het plezier dat wij samen hadden stond steeds voor op!
Voor mij voelde het als een beloning na al die minimaal wekelijkse bezoekjes die ik aan ze breng.
8 tieners die niet eens uit 1 groep komen maar vanuit verschillende hoeken uit
Drachten en sommigen konden elkaar niet eens goed.
En toch, vanaf de eerste keer hadden ze die "klik" om het samen te doen.
Wanneer iemand niet op tijd kwam opdagen werd er heen gebeld, niet door mij maar door henzelf.

Nu zijn de flimpjes gemaakt en moeten nog aan elkaar geplakt worden.
Binnenkort gaan wij samen een middagje aan het water door brengen.
Een warme zonnige middag nog een keer met elkaar door brengen.
Eigenlijk kunnen ze ook wel zonder mij, zoals ze al hebben laten zien,
maar gelukkig hoor ik toch bij deze CREW!

======================

Ondertussen hebben wij dat zonnen en zwemmen alweer achter de rug.
Alweer verleden tijd en nu gaan we gewoon weer door net zoals met die andere groep......

(Tweetdeck)
Vanavond hele kalme groep relaxte sfeer bij de steiger en in de bus; geloof je 't zelf?
Dus beetje 't tegendeel desondanks goed uit elkaar gegaan.
Vrijdagavond is vaker de avond dat er drank in het spel is.
Sommigen krijgen dan blijkbaar de neiging om het altijd tot ruzie te kunnen laten uitmonden.
Zo dus wat consternatie bij de steiger waar de groep vertoefde.
Dus de bus in en even op adem komen.
Hoe 't zo gemakkelijk ging weet ikzelf ook niet maar ze waren zo binnen!
Half uurtje later met mildere stemming,
maar dus wel aangeschoten bij een rustige omgeving weer de vrijheid in gestuurd.
Gemiddeld 18 jaar die kan je toch niet allemaal thuis afleveren!

Ook bij deze groep hoor ik er gelukkig bij!

Veel vaker dan we beseffen en soms zelfs zonder dat we het in de gaten hebben dringen reclame boodschappen onze hersenen in. Zo wijs als wij zijn zullen wij natuurlijk onze eigen keus maken en onszelf niet laten beinvloeden door mooie plaatjes en uitzonderlijke beloften. 

Vandaar dat die reclame niet weg te denken is zeker? Maar daar blijft het niet bij want voor onze samenleving is meer nodig en dat komt van andere reclame makers. Zij, die bijvoorbeeld onze maatschappelijke sociale leven voor ons op de kaart zetten. Zo krijgen wij een gezondheidszorg die onbetaalbaar wordt en zullen wij dit ook accepteren. Natuurlijk klagen we wel en natuurlijk zeggen wij tegen elkaar wel doen het zelf.

Nou dat is dus niet waar, anderen doen het, anderen zullen dan ook de kosten door kunnen laten berekenen op..... juist op de consument, client, de klant.  Of het nou gaat over kerncentrales of nieuw gebouwde woningen waar bewoners ziekte op lopen terwijl dit al jaren bekent is. Die "anderen" zullen dit onder de pet houden en dit gaat best ver. Zo, op deze manier stijgt de dokters en specialistenrekening ook flink.

Durf het eigenlijk niet eens meer te hebben over die bonussen waar iedereen ook al het geloof in beterschap verloren heeft. Wat een klaagzang van mij... maar even de tv aan zetten. Even een spotje bekijken!

http://www.dwjm.nl/frankbusje/albums/1023/13545

Centrum Jeugd & Gezin,

toch nog maar even een extra geheugensteuntje

Wanneer tieners het begrijpen willen

jongeren er even stil voor willen zijn,

gewoon omdat zij dat helemaal zelf willen.

Dan ben ik blij, echt blij op 4 Mei

Op dit soort feestdagen hoor ik het soms dagen van te voren al. In ieder geval op de dag zelf is het zeker. Vandaag dus ook weer enkele keren en het liefste zou ik er direct heen gaan! Ik voel me zo alleen - niemand wil iets met me doen - ze nemen de telefoon niet eens op - ze zijn  allemaal weg zonder mij - ze hebben me niet gevraagd - .... en nog een waslijst aan eenzaamheid.

Oke, het zijn vaak jongeren die hun sporen al hebben verdiend. Ze weten dat met hem of haar erbij de kans op leuk stappen flink verstoord kan worden. Zij weten (als vrienden en vriendinnen) dat deze jongen of dit meisje op een gegeven moment weer voor escalatie kan zorgen. Ik begrijp het; dat ze met z'n 8te naar Groningen zijn gegaan en haar er niet bij hebben gevraagd. Ik snap ook wel dat hij niet hoeft te rekenen dat ze hem vragen om mee te gaan. Te vaak ging het ook zo, te vaak werd de sfeer zo ook verziekt.

Maar de onmacht, het verdriet en de tranen door de telefoon heen, het geschreeuw ik laat het maar neer komen. Echt; ze doen het er niet om, zij willen net zo graag het feest in, de gekte in en mee genieten. Nu zitten ze thuis te klooien in hun huisje of op hun kamer. Ik kan toch niet al deze eenzaamheid opvangen, dan wordt mijn eigen prive leven zelf een puinhoop. Wel luisteren en terug praten. Niet opmonteren of zeggen; komt wel goed of valt wel mee! Het is niet goed en het valt niet mee en dat zeg ik ook. Zo blijf ik aan de lijn tot dat het aan de andere kant weer wat rustiger is en ik beloof om later op de dag nog terug te bellen.

Hun feestdag, hun persoonlijkheidstoornis, of gedragsprobleem bijelkaar maakt het ze zo kwetsbaar met of zonder hulpverlening, met of zonder mijzelf. Toch zijn het juist deze tieners en jongeren waar ik extra veel om geef! Die ik met hun verjaardag niet wil vergeten. Juist zij, die zo vaak bij hulpverlening afhaken, die steeds weer opnieuw inzichtelijk gemaakt moeten worden. Opnieuw in de kaartenbak opgezocht en er uit gehaald worden.

In ieder geval 4 jongeren hebben vandaag in Drachten zo Koninginnendag, maar daar zal het wel niet bij blijven. De vlag hangt uit, het is feest! Maar niet voor allemaal!

http://www.mijnalbum.nl/Album=8KKCNPQN

Op een mooie "eigen" manier hebben echte vrienden afscheid genomen van hem. Een kleurrijke man in het Drachtsterbeeld. Zo kwamen ze samen in het Reidingpark en zo konden ze samen en voor zichzelf laten zien en voelen dat die verbondenheid er is. Een groep tieners wilde hier absoluut bij zijn en logisch dat wij hier op tijd waren en gebleven zijn tot de wensballon uit het zicht verdwenen was, hoger en hoger!

Jongens en meiden die ik donderdag's avond in de bus haal, die vrijwel altijd met een lachend gezicht, veel verhalen en bijbehorende drukte binnen wandelen. Het speelveld is vrijwel leeg wanneer we daar weg rijden! Zo ook deze keer, maar nu waren ze wat meer bezig met andere zaken. Sommigen beetje zenuwachtig, juist iets drukker, met verwachtingen, of stiller.

De andere tieners en jongere parkbezoekers op de witte bankjes hebben deze hele bijeenkomst geen onvertogen woord laten vallen. Vanaf de hoger gelegen bankjes geen opmerking naar beneden en geen lastigvallende door heen loop activiteiten.

Het was respectvol zo, met de groep beneden was het liefdevol hoe zij met elkaar om gingen, ik had het niet willen missen. De korte maar doetreffende inleidende woorden, de eenvoudige en tegelijk mooie opbouw op het bankje. Iedereen die de moeite nam om iets op te schrijven en hier de tijd voor kreeg. De kaarsjes die het bankje verlichte om de foto. De tieners en jongeren die erbij waren en echt betrokken waren, de volwassen vrienden die iedereen evenveel ruimte gaven om dit te beleven.

Zelf heb ik hem lang niet goed genoeg gekend, maar door deze bijeenkomst is het wel als of ik hem nu iets beter ken!