|
Categorie:
Drachten wil je meemaken
Onlangs moesten we afscheid nemen van een mooi en bijzonder mens. Het was goed om er te zijn en een mooi en waardig afscheid, pijnlijk dat wel, maar een vriend(in) zien huilen snijdt dwars door je ziel ik moet zoiets dan van me afschrijven….. Mijn hart doet pijn Alsof er zand in schuurt Niet de eerste keer Benieuwd hoe lang het duurt
Het is er weer Ik mis mijn moeder Al jaren eigenlijk Zou er een zalfje voor zijn
Maar ik wil er ook niet van af Want dan is ze zo dicht bij me Dan zie ik haar lopen En hoor haar fluiten
De eerste traan Een diepe zucht Voelt goed Doet niet zeer
Ben haar ook niet kwijt Hoef haar niet te zoeken Want ze is nu even hier Met je ogen dicht zie je meer
Zo neem ik haar mee Overal waar ik ben Laat ik haar al het mooie zien Kijk mem, mooi hé
Prachtig jonge Maar waarom huil je zo Ik mis je mem Er is alweer iemand dood
Het is zo moeilijk Een vriend(in) zien huilen Even doorzetten Hônke Dag jonge, dag mem…. Johannes 24-01-2012 |
|
Droom Op de snelweg in mijn droom zie ik een nieuwe afslag. Bang voor het onbekende maar toch neemt mijn avontuur het besluit om de afslag te nemen. Wel raar in de spiegel zie ik de afslag niet meer, de weg is moeilijk te begaan met veel onlogische bochten en overhangende takken maar het voelt vertrouwd. Nergens borden of markeringen, maar het is net alsof ik de richting begrijp. Alsof ik weet waar ik terechtkom is mijn vertrouwen hoog. Als de verharde weg over gaat in een zandweg valt het me op dat er geen sporen zijn. Soms moet ik stil staan om goed in te schatten hoe diep de kuilen zijn. Best lastig maar daarna wordt ik weer getrakteerd om lekker te kunnen scheuren.. De horizon vervaagt, langzaam wordt ik onzeker de weg wordt eentonig. Midden op de weg zie ik iemand staan hij heeft iets herkenbaars, als ik dichterbij ben stapt hij aan de kant. Het is m'n vader. Hij heeft een schep bij zich. Dit stond vooraan in werkplaats. Je moet je gereedschap beter verdelen, niet handig, zo'n grote kist, das veel te zwaar jonge en waarom heb je de schep niet in de olie gezet, dat hoort zo. Ik wil graag met je mee rijden. Ik zucht, heb het gevoel dat dit een lange rit wordt met passages over jezus, zonde, je moet zus, je moet zo. Maar heit zit al naast me. Ik kijk hem aan hij heeft een vreemde rustige blik in zijn ogen. Er is wel een voorwaarde, zo begint hij, ik ga je van alles vertellen onderweg maar je kunt niet reageren Moet kunnen zei ik. Maar de afspraak is al begonnen, ik kan praten wat ik wil er komt geen geluid uit m'n mond. Ik wil dit niet maar merk dat het al te laat is. Door de boxen galmt we’re on the road to no where en hoe toepasselijk is de tekst. Doe die wereldse muziek maar even uit. Ben nu al geneigd om te stoppen maar ben te nieuwsgierig wat er gaat komen. Zet me schrap om het verhaal aan te horen. Maar het is alleen maar mooi om te horen wat hij verteld. Tranen biggelen over m’n wangen, dit zijn woorden die ik zo graag eerder had willen horen. Ik merk dat ik zelf niet meer rij. Hoe ver ik het gaspedaal ook in trap ik ga niet sneller de brandstofmeter zakt niet, sturen helpt niet. Opeens staat de auto stil. Midden op de weg staat een bord met de tekst. Blow your horn. Mijn vader stapt uit en zegt dat hij hier verder gaat lopen. Je hoeft niks te zeggen jongen t' is goed zo. Ik wil hem wat vragen maar hij is al om de hoek. Verdwaasd blijf ik zitten en staar naar dat bord midden op de weg. Blij dat ik stil sta en de auto weer onder eigen controle heb ben ik toch gepikeerd dat ik niet verder kan. Stap uit, ruk aan het bord maar er is geen beweging in te krijgen. Er om heen kan niet, bomen en dikke rotsblokken versperren de zijkanten. Heit heeft de schep tegen de paal gezet. Ik blijf graven en bij iedere schep die ik doe komt er een herinnering boven. Ik ben al zo diep dat ik moeite heb om uit de kuil te klimmen. De herinneringen zijn verslavend. Maar ik durf niet verder te gaan. Er komt geen einde aan die paal. Stap naar de auto en haal een sigaret. Kijk nogmaals naar het bord, belachelijke tekst en plaats. Waarom laat hij me juist hier stoppen en waar gaat hij naar toe. Met tegenzin doe ik wat op het bord staat en druk ik op de toeter. In de verte hoor ik kerkklokken en ik ben……………….wakker. |
|
Culturele Zondag We hadden er zin in met z’n allen. En als het dan zover is stijgt best wel een beetje de spanning. Hoe krijg ik twintig stoelen in de kamer?Het was passen en meten maar het kon! En hoe zou het klein kunstkoor klinken in de kamer?Is het geuid wel goed? Kunnen ze er staan enz.. Maar tijdens het oefenen van het koor onder leiding van Meindert Bosklopper werd ik al een stuk rustiger. Het koor kon er staan het het klonk nog mooi ook in de kamer. En het koor zong prachtig! Tegen 11 uur lopen de eerste mensen al binnen, allemaal wat onwennig, wij ook trouwens. Maar na het eerste concert waren de reacties allemaal positief. Er waren zelfs mensen die je bedankten! Hoe leuk is dat! Het was allemaal prachtig en Ria en ik hebben er van genoten. En de andere bewoners ook! Tussen de concerten door was het lekker druk in de straat, het ene huis uit het andere huis weer in. Mooi om te zien, geweldig om mee te maken. Via deze plek wil ik dan ook Peter Westerhof nogmaals bedanken voor het vele werk wat hij er aan heeft besteed. Het is zeker voor herhaling vatbaar. Later zijn we nog even naar het museumplein gegaan. Ik wou graag Jaap Blonk live horen en zien. Het was dan ook genieten! Peter merkte terecht op dat het zo nu en dan stil was op het plein! Zo mooi om te horen en te zien. Ondertussen stel ik me voor hoe het geweest moet zijn (jaren twintig) in de bovenzaal van 'De Phoenix' waar de lange Kurt Schwitters de ursonate ten gehore bracht….. |
