|
Toekomst Vandaag lekker vrij omdat ik het hele weekend heb gewerkt. Lekker uitslapen en daarna wat om klooien. De hele nacht wat liggen malen. Er zijn de laatste tijd veel dingen in mijn leven verandert. Ik merk dat ik daar nog steeds veel mee bezig ben in mijn hoofd. Het wel bekende zinnetje van: “ je moet het een plekje geven”. Voel dat er heel langzaam steeds meer geluk in mijn aderen gaat stromen. Na mijn scheiding was het ff allemaal wat te veel. Maar door hulp van mijn vrienden en familie heb ik weer mijn weg gevonden. En inmiddels meer dan alleen maar verliefd. Ook dat geeft natuurlijk een enorme positieve impuls. We hebben elkaar er ook door heen gesleurd. Afgelopen week heeft mijn zoon die nog bij mij woont een kamer gevonden in Groningen. Dat is goed voor hem, vleugels uitslaan, lekker op je zelf in een prachtige stad. Mijn dochter woont in Amsterdam (dus die trein mag er wel komen in Drachten) Vanaf december is het dan ook definitief allemaal anders. Iedereen de deur uit ….. Je weet dat die dag komt maar als het dan zover is moet ik wel even een traantje weg pinken. Ineens ziet je toekomst er weer anders uit. Ondanks het feit dat we wel willen gaan samen wonen hebben we ook bewust gewacht tot dit moment. Maar nu is het moment daar. Zin in? Ja! En daar kun je dus een hele nacht van wakker liggen. Hoe gaan we dit doen, wanneer, is het allemaal niet te snel, wat vinden de kinderen er van….. Sluit maar met mijn spreuk (van John Lennon) Het Leven is wat je gebeurd terwijl je andere plannen maakt.
|
|
Parkeren. Gisteravond naar de commissievergadering geweest. Helaas voor mij was het punt parkeren ergens aan het einde en was het een lange zit. Was tegen 1 uur thuis nachts, op zich geen probleem maar de wekker ging wel weer om 6 uur. Heb mij echter niet verveeld en vond het wel interessant om weer even mee te maken hoe zo’n vergadering gaat. Pas na de pauze kwam het agendapunt parkeerbeleid. Ik mocht als inspreker (totaal waren er maar twee!) eerst aan het woord. Best wel raar hoor om dan meteen je zelf te zien zitten op zo’n enorm scherm. En je hoort je eigen stem ook nog eens door de hele zaal galmen. Ik baalde best wel dat er dus maar twee insprekers waren,heb het gevoel dat de rest van de centrumbewoners het allemaal wel goed vinden. Als je dan de mogelijkheid hebt om je menig te geven dan moet je er wel bij zijn en je laten horen. Ik heb in ieder geval te kennen gegeven dat ik het gevoel heb dat bezoekers die in het centrum willen parkeren er beter vanaf zijn dan de bewoners. En helaas is dit gevoel tijdens de vergadering niet weggegaan sterker nog het is eigenlijk meer bevestigd. In sommige gevallen kunnen bewoners van het centrum niet meer parkeren in hun eigen gedeelte van de straat maar bezoekers wel. En dat is in mijn optiek niet terecht. Ik heb gevraagd waarom de parkeer plekken in mijn gedeelte van de straat nu betaald parkeren wordt en niet beschikbaar zijn voor vergunninghouders. Meestal krijg je een antwoord met een uitleg maar die was dan wel heel vaag. Het is niet alleen maar het parkeren ook het feit dat wanneer je een garage of oprit hebt dan krijg je geen vergunning, een van de commissieleden merkte terecht op dat het niet zo kan zijn dat de overheid gaat bepalen wat jij met je garage en/of oprit doet. Ik ga nu geen volledig verslag geven van de vergadering want er waren heel veel vragen. De blog is meer bedoelt om ff stoom af te blazen. Wethouder Veenstra zei een paar keer dat nu alle vergunninghouders in hun straat kunnen parkeren en dat, dat toch een verbetering is maar het feit is dat niet alle vergunninghouders dat kunnen, zeg dat dan ook gewoon denk ik dan. Wat mij ook opviel tijden de vergadering was dat het heel veel ging om bezoekers en werkers in het centrum en veel minder over de bewoners. Tja een hoop gedoe dus en het kan zo simpel zijn denk ik dan, b.v. dat in de straten tegen het centrum het gewoon betaald parkeren wordt en dat je er kunt staan als vergunning houder. Ach eerlijk gezegd heb ik er niet zo’n zin meer in vraag een vergunning aan en als ik te ver moet lopen dan zet ik de auto wel in de voortuin. Schilder ik de auto in De Stijl kleuren staat leuk in de papegaaienbuurt.
|
|
Gisteravond stond de bus van Frank de Koster voor de deur. Ben even naar buiten gelopen om hem in levende lijve te ontmoeten in plaats van via het net. Ik heb maar een kwartiertje met Frank gesproken (nou ja hij praten ik luisteren) Wat Frank allemaal vertelde en wat hij allemaal deed met deze jongeren gaf mij een diep gevoel van respect!!!!! Goed werk en een pracht kerel, zeer gedreven. Het zingt nog allemaal wat na in mijn hoofd het zet mij echt tot denken. Eigenlijk heb ik nog veel meer vragen voor hem maar ik weet zeker dat we elkaar nog wel eens ergens tegen komen. Frank bedankt en een diepe buiging voor jou en voor wat je allemaal doet met deze jongeren!!!!!!!!!!!!!!! Johannes |
|
Na een goed gesprek met een dwjm'er durf ik het aan... om te delen. maar tis meer voor mezelf oktober 1999 Het is herfst, alleen dat al geeft je een zwaarmoedig gevoel. In deze tijd van het jaar zit er veel meer kleur in de bossen, maar met dit weer is het niet prettig wandelen, ik staar wat naar buiten naar de treurige kleur van de straat. Ik ben het liefst binnen maar daar heb ik het gevoel dat je er uit moet. Nog steeds schrik je van de telefoon en hoor meer vreemde geluiden om mij heen. Nog steeds heb je het gevoel dat ze elk moment weer even binnen komt. Zoals ze vaak deed. Even kijken hoe het met jullie is. Dan kwam ze binnen zonder te kloppen maar gaf het welbekende joehoe geluid. Het is allemaal wel te relativeren maar toch komen er steeds meer vragen dan antwoorden. Het ene moment valt je leven in stukken het andere moment kan het niet meer stuk. Soms moet je heel erg lachen, dan weer janken van een herinnering. Heit vertelde dat wanneer hij thuis komt zo nu en dan de tranen over zijn wangen rollen, dat doet dan zo zeer. De beelden van haar kamer in het ziekenhuis komen nog vaak in mijn dromen terug. Je weet het al en zij ook, ze kust je en huilt vanuit haar grootte hart. Dan is alles zo anders ik weet niet eens waar ik mijn armen laten moet. Niemand heeft hier schuld aan het is de manier waarop de dingen gaan. Het heeft niets te maken met dat ze het niet verdient heeft, dit zijn van die dingen die overkomen je gewoon. Maar het voelt zo oneerlijk je staat zo machteloos. Help my dan lieve, help my dan. Die woorden hoor ik nog zo vaak, haar angstig roepen om hulp, ze snijden door mijn ziel. De kamer vol met familie en niemand die haar helpen kan. Ze riep steeds harder om hulp en het moet voor haar het gevoel zijn geweest dat niemand haar hoorde. Het deed mij denken aan een lied van Nits, van de cd alankomaat. Louder and louder. Louder and louder you keep crying louder no one can hear you Higher and higher you keep flying higher No one can see you Lower and lower you keep falling lower Ogen die wel open staan maar dwars door je heen kijken. Alleen kom je op deze wereld en alleen moet je gaan. Die laatste nachten zonder eind, die laatste nachten in een voor haar hopeloze strijd. Haar strijd van het vechten was sterk en moedig maar haar lichaam gaf het al lang op tot op het laatst toe gestreden voor ons om hier te blijven. Pas toen haar eigen geest de moed had opgegeven, eigenlijk omdat ze niet meer kon was het gebeurd. Wat is een moeder rol toch onmetelijk belangrijk. Niet alleen zij is weg maar het voelt alsof er een stuk van jezelf is verdwenen. Zodra ik haar op een foto zie voelt het zo vertrouwd, maar er lang naar kijken kan niet wil ik mijn ogen droog houden. En bij elke oude kromme vrouw die ik zie lopen denk ik waarom zie niet en mem wel. De combinatie van een borrel en praten over mem geeft een garantie van een enorme kater. Als ik dan op bed lig en wakker wordt heb ik het gevoel dat ik weer van alles heb beleefd. Vaak blijf ik na zo’n nacht met de vraag zitten, heeft zij ooit terug gekregen wat ze mij allemaal heeft gegeven. Heb ik haar wel duidelijk genoeg laten merken hoe gek ik met haar was. Nu zij er niet meer is, voel ik het nog meer. Pas nu ze mij nooit meer zal horen, voel ik steeds harder mijn eigen woorden. Ik had haar nog zoveel willen vertellen, ik (wij) had nog zo veel plannen met haar. 11 jaar na dato en nog doet het zeer.......
|
|
oke weer een dagje werk.... in de auto naar huis hoor ik dat de kamer gaat praten over de oranjes.... Het koningshuis dus, ze kunnen per jaar 600000 euro declareren aan vakantie tripjes!!! Als ik daar over na denk wordt ik niet vrolijk. Ik krijg hierdoor steeds minder bergrip voor de oranjes. ik heb zoiets van kan iemand mij uitleggen waarom dit zo moet. Ze verdienen toch redelijk en dat mag van mij maar we moeten allemaal met wat minder en zij kunnen per jaar zoveel declareren. Ik dacht meteen in de auto van mmmm leuke poll. Maar dan zie ik steeds weer dat gedoe.... zo kan het ook reageren mag |
natuurlijk.
Auteur: Johannes De Boer
Archief
- February 2012 (1)
- December 2011 (1)
- July 2011 (1)
- 2011 (5)
- 2010 (9)
- 2009 (8)
Categorieën
« vorige pagina
| resultaten 21-25 van 25 |
volgende pagina »
