Heel klein en ingetogen, bijna onversterkt, begon Barrelhouse aan de eerste gitaarsolo. Het publiek keek haast ademloos toe. De vingers van de gitarist dansten over de hals van zijn gitaar. Als iemand een speld had laten vallen, dan had je dat kunnen horen. Zo mooi was het.

Barrelhouse greep me bij de keel en liet me niet weer los. Wat bijna timide begon ging groots en meeslepend verder en ik kon eigenlijk alleen maar dansen. De band had goede herinneringen aan Drachten - de stad van het helaas verloren gegane Brúne Jaske - en had er ook duidelijk zin in. Dikke vette blues werd er uitgerold over de aanwezigen en o mijn god, wat ging dat goed.

Het was genieten geblazen en dat droop er dan ook vanaf. Vanaf de eerste noot tot de toegift hebben zowel de band als het publiek plezier gehad. Naderhand vonden de cd-tjes dan ook gretig aftrek.

Iduna had eindelijk wat aan de duur betaalde dansvloervergunning (jawel, die bestaat)  en de vers gelegde nieuwe vloer is dan ook goed ingewijd.

De opwarmer, de Jeroen Sweers Boogie Woogie band, kreeg het publiek helaas minder mee. Ze brachten moderne muziek in een jaren twintig jasje en dat kwam niet helemaal uit de verf. Niet dat ze het slecht deden, bepaald niet, maar toen ze aanspoorden tot meeklappen en ik dat ook daadwerkelijk deed, viel ik al gauw uit de toon. Niemand anders deed het namelijk. Ik ging me er een beetje de dorpsgek van Drachten van voelen en dus ben ik maar gestopt. Stom misschien, maar ik ben niet zo'n held. Wellicht kan dat nog komen als er meer gekken afkomen op wat er in Drachten te doen valt. Want ook vanavond was de belangstelling met hooguit honderd mensen maar matig te noemen.

Vijf daarvan waren trouwens DWJM'ers, ook dat kan beter.

Wat? Drachten Death Faced Waar? Iduna. Met? Waco Jesus, Insurrection, Sacrifiacial Slaughter, Devangelist, Cote d'Aver en The Helmut Bernecker Noise/Gore Experience.

Dat onze burgervader een voorstander is van het vroegopstap.nl gebeuren hebben ze bij Iduna goed begrepen. Het gisteren gehouden Drachten Death Faced zou al om 6 uur van start gaan. Zou, want helaas ging er iets mis en moesten alle vier vroege bezoekers tot half zeven buiten in de kou staan wachten.

Eenmaal binnen bleek dat er nog druk gesoundcheckt werd. Om zeven uur waren de bands zover en blaasden de blastbeats de inmiddels zes bezoekers om de oren. Cote d'Aver had de eer van de aftrap en schreeuwde erop los dat het een lieve lust was. Ik was zwaar onder de indruk van de tweede zanger met zijn welhaast onmenselijke stembereik.

Toen Cote 'dAver uitgespeeld was, togen we naar de rookruimte alwaar de gitaristen van Sacrificial Slaughter een praatje met ons kwamen maken. It's fridaynight, where are the fucking metalheads vroegen de heren zich af. Goede vraag. Het lijkt me geen pretje om te moeten spelen voor een lege zaal.

De tweede band, Insurrection geloof ik, had er naar mijn mening ook zichtbaar last van. Hun optreden maakte op mij een ongeïnspireerde indruk.  Ze deden hun ding en daarmee is ook alles gezegd.

Devangelist maakte dat gelukkig meer dan goed. Heerlijk dreunende drone muziek waarop het prima hoofdschudden is. Reden genoeg voor mij een om cd-tje te kopen. Voor een tientje, zoals het hoort. Dat een en ander ook nog gebracht werd met de nodige humor en vooral zelfspot was mooi meegenomen.

Sacrificial Slaughter is de laatste band die wij hebben gezien. Tijdens het eerdere praatje hadden ze al aangekondigd behoorlijk bezopen te zijn en we wisten ons met de woorden "we dedicate these sloppy riffs to you"  een gewaarschuwd mens. Daardoor telde iedere aanwezige maar mooi voor twee. ;)

Wat ik knap vond is dat ze van de nood een deugd wisten te maken. De voorman was overal, behalve op het podium. Daardoor vervaagde de grens tussen band en publiek dusdanig dat iedereen deel was van de show. Dat is volgens mij ook waar de kracht van Iduna ligt. Het is klein en dus intiem. Ik heb er al met menig metalgod een praatje mogen maken.