Geplaatst: Zaterdag 10 oktober 2009 - 9 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bluescafé

Stel je het volgende eens voor: achterin een middelgroot café staat een bandje, op drie meter afstand (waarom eigenlijk?) staat een tafeltje waar een aantal jongeren omheen zitten. Aan hun haar en kleding te zien zal de muziek in de smaak vallen. De band begint. Wij zijn the Hendrix is alive project en we gaan vanavond eens lekker voor jullie knallen. Zo gezegd, zo gedaan.

Een wat seniel aandoende man veert op van zijn kruk en gaat uitbunding staan dansen. Eelco, de gitarist, speelt een solo met zijn tanden maar niemand die het ziet omdat de oude man pontficaal voor hem kushandjes staat te geven naar de jongeren die allemaal een wtf erlebnis hebben. Het eerste nummer had ik nog zoiets van dat kan alleen hier maar het werd hoe langer hoe storender. Zo storend dat de band de man verzocht weer aan de bar te gaan zitten. Meneer had namelijk bedacht dat het goed zou zijn om de band de hand te schudden maar weigerde daarna om los te laten en dat is toch lastig wanneer je als band de intentie hebt om muziek ten gehore te brengen.

Omdat de man weigerde weg te gaan ben ik Hans gaan halen die bij de deur een hartig woordje stond te wisselen met een jongen uit ik meen Somalië die ook niet bepaald in aanmerking kwam voor de beschaafd gedrag award. Hans, de band is boos. Hans naar binnen, ik bleef even bij de deur om de jongeman voorlopig buiten te houden.

Fokking kankerhomo. Wie ikke? Nah, ik val niet op mannen en ben er ook geen dus dat gaat 'em niet worden jochie. De jongen zoekt bijval bij een naar binnen lopende Marokkaan. Gatverdamme man, check dan wat is dat?! Doe eens chill, respect voor haar is het antwoord dat ie krijgt. Hans komt terug. Ik herinner hem even aan de actieve anti-discriminatie plicht die op mijn initiatief aan de exploitatievergunning is verbonden en verzoek hem de jongen te laten vertrekken. Doei!

Weer naar binnen waar de band de sterren van de hemel staat te spelen. Jammer maar helaas kan het bijna niemand wat schelen. Bij de tweede set blijft het applaus zelfs achterwege. Waardeloos. De vorige keer dat de Hendrix is alive project er stond barstte de zaak haast uit de voegen van de swingende mensen. Ik had op weer zo'n avond gehoopt en ben dus teleurgesteld naar huis gegaan. Misschien dat het goed is om toch maar entree te gaan vragen.

Geplaatst: Zondag 3 mei 2009 - 23 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bluescafé

Teunis had het slim gespeeld. Omdat er precies nul kaarten verkocht waren voor de Beyond the Chaos Tour, had hij aan de uitbaters van Blues gevraagd of ze soms ook interesse hadden in vier gratis Braziliaanse bands. René liep woensdag al zingend door de kroeg. "We dansen de samba! We dansen de samba!" Dat het vier keiharde metalbands betrof was hem niet bekend. Mij lekker wel. Toen ik hem meedeelde dat hij het eerder richting Sepultura dan richting carnaval moest zoeken, zag ik hem even slikken.

Het enige waar ik over in zat was of het wel ging passen. Blues heeft maar een heel klein mini-podiumpje en metalbands hebben vaak een groot drumstel met twee bassdrums. Gelukkig was dit niet het geval met Envydust, Seita, Maldita en Sayowa. Het was wel passen en meten geblazen, de drummer zat letterlijk met de rug tegen de muur en als er mensen naar de wc wilden dan moest een gitarist een stapje opzij maar het ging gewoon. Op een Bluescafé manier dan.

Omstreeks negen uur begon het feest. Envydust als eerste. Het begon mooi melodieus met meerstemmige zang op een lekker baslijntje maar het duurde niet lang voordat de show explodeerde in een bak erg emotionele herrie. De leadzanger stond het ene moment op z'n tenen alsof hij zijn aanklacht wat dichter bij de hemel wilde declareren en het andere moment lag hij klein en ineengezakt op de grond. Ik was verkocht. Dat is erg knap voor een band waarvan ik me afvraag of het nou emo is.

Seita bracht wat ik Blues beloofd had. Death metal! Pure agressie in zijn meest elementaire vorm volgens het affiche. En dat was waar. Voor het eerst heb ik een moshpit meegemaakt in het Bluescafé. De mensen vlogen de band in, de zanger duwde ze terug om de boel vervolgens nog verder op te jutten. Heerlijk.

Maldita kon me niet zo bekoren. Waarom weet ik niet, misschien wel omdat het niet hard genoeg dreunde, het was gewoon mijn ding niet. Maar goed, dat zullen de meeste aanwezigen bij alle bands gedacht hebben. Vooral in het begin was er vrijwel alleen het vaste Bluespubliek. Later kwam er gelukkig ook nog wat instroom van Iduna bezoekers.

Sayowa hebben we niet gezien. Fiona was moe van een hele dag staan in de DA in Rijswijk en de reis naar Drachten. Dus zijn we naar huis gegaan. Met ieder een cd en een t-shirt van Envydust.

Fotootjes hier.

Geplaatst: Maandag 13 april 2009 - 4 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bluescafé

Elvis mag dan misschien dood zijn, Jimi Hendrix leeft!

Dat hij  tegenwoordig rechtshandig is, lang blond haar heeft en luistert naar de naam Eelco Bisschop mag de pret niet drukken. Met je ogen dicht zag je de échte. Met je ogen open ook trouwens. Zagend met de snaren langs de microfoonstandaard, solerend met zijn tanden, als ik in reïncarnatie geloofde dan wist ik het wel.

Op wat een gitaar van Jimi had kunnen zijn, een Fender uit 1959, nam Eelco een half gevuld Bluescafé mee naar Woodstock. Voortgestuwd door een uitstekende ritmesectie, bestaande uit Peter van Kouteren en Rob Meijran, waanden wij ons hippies.

Drie sets en een toegift lang beukte de blues op ons in en heb ik mijn handen blauw staan klappen. Mooi!

Was je er niet bij? Gaat dat dan zien en horen op hun myspace.