De Telegraaf is erin geslaagd om "plotseling" de enige overlevende van de vliegtuigramp in Tripoli aan de lijn te krijgen. Met het korte bericht op internet (koop de krant voor het hele verhaal) werd op z'n minst de indruk gewekt dat de verantwoordelijke persmuskiet Ruben had verteld dat zijn ouders en broer dood zijn. Twitter explodeerde in een storm van kritiek en de (andere) media pikten het op.

Iemand maakte @telegraafboycot aan en dat account kreeg binnen enkele uren duizenden volgers terwijl de Telegraaf-twitter een pijnlijk aantal volgers verloor. De rapen waren gaar. Zelfs 100% Telegraaf-dochter geenstijl schreef (let op de url) dat de Telegraaf aan emo-terreur doet.

Een ouderwetse dode boom als de krant van wakker Nederland is, reageerde de redactie op de stomst denkbare manier. @Telegraafboycot moest van het internet af vanwege inbreuk op de goede *kuch* merknaam. De schijnbaar niet al te slimme twitterbazen gehoorzaamden.  @Telegraafboycot werd afgesloten en @Tgraafboycot was geboren.  Het eveneens snel groeiende aantal volgers van @Tgraafboycot heeft de mensen achter twitter schijnbaar overtuigd van het belang van de anti-Telegraaf-actie want het oorspronklijke account werd in ere hersteld. Opeens was inbreuk op een merknaam geen probleem meer. De macht van het getal kwam, zag en overwon.

DWJM kan zoiets ook, als genoeg mensen het willen...

Dankzij Conrad hadden Mark en ik vanavond het voorrecht om De Anderen te mogen beleven. De Anderen is een project van ROC Friese Poort Leeuwarden en het omvat een concert, een maaltijd en een voorstelling. Het gebeuren begon in de Doopsgezinde Kerk met prachtig veelstemmig koorgezang dat doorspekt werd met een onheilspellend bombast. Kippenvel gegarandeerd en enorm knap hoe gevoelens als angst en honger werden overgebracht. Door het koorgezang zag je de nazi's door de straten marcheren. Met een intermezzo van alleen saxofoon, voelde je het hart van een vluchteling onregelmatig slaan. Je rende haast met hem mee, op zoek naar eten en onderdak. Even later ploeterden we samen voort en putten we kracht uit het koor dat zong dat een hart weliswaar klein is als een gebalde vuist maar groot genoeg om alles gaande te houden.

Etenstijd. Boerenkool, uit de ietwat luxe gaarkeuken. De kerk is nog niet zo lang geleden flink opgeknapt en dan krijg je dat. Ik kon nog net op tijd voorkomen dat er een rookworst op mijn prakje werd gekieperd en daarna was het water halen bij de kampbewaarder. Vanaf de maaltijd begon de voorstelling al een beetje en ik heb er geen betere benaming voor dan dat het role-playingtoneel is. Het publiek speelt de rol van onderdrukte. Opschieten! Doorlopen!

Terug in de bankjes werden er aantekeningen uit een dagboek dat werd bijgehouden in (de trein naar) Buchenwald in het Nederlands op de muur geprojecteerd. Omkleed met geluid kwamen dezelfde citaten in het Engels van een cd. Gruwelijke gebeurtenissen kwamen voorbij. Een vluchteling verstopte zich tussen wat nietsvermoedende boerenkooleters. Even later werd hij ruw meegetrokken door een nazi. Daarna werd iedereen te kennen gegeven dat er vanaf half 8 naar de Tussendiepen gelopen zou worden. Coulant als de organisatie was voor mensen van suiker mochten Mark en ik met de auto. Daardoor hebben we wel een mars met schreeuwende bewakers gemist maar dat spijt me niet zoveel met deze temperatuur.

Een bakje koffie bij Mark thuis later waren we op de Tussendiepen. Daar werd ons te kennen gegeven dat we ons dienden op te stellen in rijen van 2. Eén voor één gingen we door een detectiepoortje. Na een hoop gezoem en lawaai produceerde een computer een kleur en een nummer. Je kreeg eenzelfde kleur kaartje (roze, rood of geel) in je hand gedrukt en werd met een welgemeend NUMMER ONTHOUDEN, DOORLOPEN! een prettige voorstelling gewenst. En binnen de lijnen blijven!

Gedwee, een enkele recalcitrante 50-plusser die heel puberaal net buiten de lijnen stond te glunderen daargelaten, lieten we ons de zaal in dirigeren. In het midden verzamelen. Hierrr!. Doorlopen! Ruimte maken! Opschieten! Oké. Kaartjes omhoog! Rood zit daar, geel daar en roze daar. Even schuifelen en het was weer kaartjes omhoog! Op in het verkeerde vak zitten staan sancties! Ik geloof niet dat men rekening had gehouden met kleurenblinden want de sancties voor de mensen die verkeerd zaten bleven uit.

Goed, daar zaten we dus. In een steenkoude loods midden in Dachau. In de trein hadden we net gezien hoe Max half gedwongen werd zijn vriend Horst dood te schoppen en even later vertelt hij dat 'ie een dood meisje van 13 geneukt heeft om aan de SS te kunnen bewijzen dat hij geen flikker is. Horst, die een roze driehoek moet dragen omdat hij een petitie voor gelijke rechten voor homo's heeft getekend, verwijt Max dat hij een hypocriete stommeling is. Jood of homo. Lood om oud ijzer. Echt niet, verweert Max, kijk maar ik heb extra groente in mijn soep gekregen. Hoewel Max blijft volhouden liever Jood dan flikker te zijn weet hij toch te regelen dat Horst vanuit de steengroeve wordt overgeplaatst naar de afdeling nutteloze dwangarbeid waar Max zelf ook zit. Een stapel stenen van A naar B verplaatsen en weer terug. Max zegt dat hij geld heeft gekregen van zijn oom, via de post. Horst gelooft dat de eerste keer. De tweede keer struikelt Max over z'n eigen leugens en moet hij bekennen de commandant te hebben gepijpt in ruil voor medicijnen voor Horst. Flikkers zijn overal zo blijkt. Maar een echte Ariër laat zich natuurlijk niet door flikkers afzuigen, enkel door Joden grijnst Max.

Nadat de commandant ontdekt dat Max en Horst wel erg close worden komt hij Horst vermoorden door hem zichzelf te laten elektrocuteren. Gooi je muts op op het hek en haal hem er weer af. Horst gooit braaf zijn muts op het hek maar vliegt daarna de commandant aan. Daarom wordt hij doodgeschoten. De nazi's lopen weg.  Dan gaat de sirene en dat betekent 3 minuten stilstaan. Max hijst het lijk van Horst op en gek van verdriet omhelst hij zijn overleden partner. Voorzichtig legt hij hem op de kar waarmee de doden worden afgevoerd. Al huilend bekent Max kleur, hij rukt zijn hemd met daarop een davidsster uit en verruilt het voor het hemd met de roze driehoek van Horst. Daarna werpt hij zich op het onder stroom staande hek.

Super! Een christelijke school die zo nadrukkelijk een lans breekt voor diversiteit in het algemeen en homoseksualiteit in het bijzonder. Ik ben enorm onder de indruk en dit blog doet het allemaal veel tekort. :)

Het is een week van afzeggingen, morgen geen Smelne Podium vanwege de raadsvergadering die al om 18:00 uur begint en woensdag geen dinnerdate met Conrad.  Vandaar dat ik een date zoek, anders is het maar sneu van het extra kaartje.

Voor wie woensdag van 17:00 tot 20.30 uur niks te doen heeft en die het wel aandurft om met mij van een concert, een  sobere maaltijd (boerenkool) én een voorstelling te genieten, aanmelden kan hieronder in de comments. Bij overweldigende belangstelling (dwz > 1) gaan we loten of zo.

Voor meer informatie over waar je met me heen kunt, klik hierrr.

Afgelopen vrijdag liet Hare Majesteit opgewekt weten dat Zeeland Koninginnedag aan de Van Amsbergjes had teruggegeven. Op radio 1 verzuchtten inwoners van Wemeldinge en Middelburg dat het donderddagavond niet was gelukt de hond uit te laten of een ommetje te maken. Dat mocht niet in verband met de veiligheidsmaatregelen. Een dag eerder mochten de bewoners van een bejaardenflat in Apeldoorn niet naar buiten omdat Koninginnedag van vorig jaar werd herdacht.

Ter gelegenheid daarvan liet de televisie Karst Tates weer tot in den treure tegen de Naald vliegen. Nog net niet in slowmotion.

Dan worden op 4 mei bij de dodenherdenking op de Dam de twee minuten stilte ineens bruut verstoord. Iemand schreeuwt en er breekt paniek uit. Ook bij de politie want anders arresteer je niet iemand die van schrik zijn koffer laat vallen. Bij de persconferentie over het incident vroeg een journaliste van de NOS hoe het toch had kunnen gebeuren dat er ondanks de geldende noodverordening toch een notoir lastpak en een man met een koffertje binnen het zicht van de Koningin hadden kunnen komen. Verscheidene kranten spreken er vandaag gelukkig schande van. Wat is dat voor paniekzaaierij? We kunnen onmogelijk vooraf iedereen in de kont kijken. Zoiets.

Puntje voor de kranten. Wel jammer dat er niemand bericht wat een noodverordening eigenlijk is. Een noodverordening vormt namelijk een ernstige inbreuk op de grondrechten van ieder mens. De politie krijgt dan verregaande bevoegdheden en bepaalt waar je mag gaan en staan. Letterlijk. Zie het voorbeeld hierboven van de bejaarden die het bevel binnen blijven kregen. Je zou toch van de waakhond van de democratie mogen verwachten dat er goed opgelet wordt of de overheid een dergelijk paardemiddel niet al te licht inzet.

Helaas is het tegendeel waar en krijgt als klap op de vuurpijl de voorzitter van het Instituut voor Veiligheids- en Crisismanagement én voorzitter van de senaatsfractie van de VVD, Uri Rosenthal, uitgebreid de gelegenheid om te beargumenteren waarom we eigenlijk echt niet meer met een tas of koffer over straat mogen naar een evenement.

U, beste burger, bent tegenwoordig in de eerste plaats een verdachte. U kunt mogelijk de openbare orde gaan verstoren. Helemaal als u er een beetje afwijkend uitziet of als u een petje draagt. De waakhond van de democratie beklaagt zich daar niet over maar wakkert het aan.

Als u denkt dat veiligheid maakbaar is dan doet u daar aan mee.

(klik)