Pas op, deze posting wordt weliswaar iets genuanceerder dan de vorige, toch bevat hij enkele meningen die de mijne zijn. Ben het gerust oneens met me. =)

No Bowling dus. Ik was er en het was leuk. Zappop 2.0 heb ik begrepen. In ieder hoekje van de Lawei was wel iets te beleven. Zelfs, of beter, juist op de trap. Onder het motto No Bowling helpt aanstormend singer/songwritertalent een treetje hoger, gebeurden daar de meest mooie dingen. Helemaal toen er een tussendeur dicht ging. Een kniesoor die er op let misschien, maar ik ga graag op in wat ik beleef en dat ging een stuk beter toen het bombast van Oceana Company niet langer over J.B. Dazen donderde.

Twee grote oranje lampen en een bloemetjesgordijn maakten van de trap een van de meest intieme podia die ik ooit mee heb mogen maken. Hulde voor degene die dat bedacht heeft. Hulde ook voor de talenten die er heel klein en kwetsbaar stonden. De trap was voor mij het hoogtepunt van No Bowling.

J.B Dazen zong over wat mijn afwas had kunnen zijn. Tommy Ebben was in z'n eentje welhaast groter dan het luid voortrazende Spooner en Xiu Xi bracht met speelgoedinstrumentjes een geluid waarin ik The Capricorns met Aepril Schaile hoorde samensmelten. Vette shit, in de meest positieve zin des woords.