Alweer een Drachtster Zondag voorbij, de laatste voorlopig. Hoewel deze editie iets intiemer van aard was, was het wederom groots.

De aftrap was voor Rutger Hauer, hij mocht de Gratama komen ophalen en die gelegenheid werd aangekleed met maar liefst 65 Friese paarden. Heel in het kort ging het ongeveer zo, de wethouder houdt een praatje over de prijs, Rutger luistert en voordat de prijs wordt uitgereikt moeten we even wachten. Dan komen er vanaf weerszijden van de Lawei paarden aan met ruiters erop. De paarden hadden er duidelijk geen zin in of misschien zelfs wel teveel. Hier en daar maakte er eentje gekke sprongen en er waren ook ruiters die hun paard niet echt in bedwang konden houden waardoor het dier de stoet inhaalde. Ik ben bang voor paarden. Toen ik een jaar of 7 was ben ik een keertje geschopt door een pony en later nog ben ik een keer van een paard gevallen. Paarden zijn eng.

En dan sta je dus ineens met je rug naar 63 van die dingen terwijl er 2 uiterst ontevreden vlak voor je staan. Iedere keer dat er geapplaudiseerd werd gingen ze bokken. Terwijl Rutger Hauer z'n prijs kreeg uitgereikt moest er echt aan de 2 tussen het publiek staande paarden worden gehangen. Met haar hele gewicht hing er iemand aan een paard terwijl het dier zenuwachtig rondjes om haar ging draaien. Noem me een bangerd maar ik vind dat doodeng. Mooi, indrukwekkend, majestueus ook maar vooral dood- en doodeng.

De Gratama zelf gaat niet zo goed trouwens. Of het gemeentebestuur onderschat haar eigen prijs, dat kan natuurlijk ook maar ik vond dat de wethouder veel te veel uitleg stond te geven over wat de Gratama was. De prijs bestaat al sinds 1997 als je dan de winnaar nog moet doordringen van wat hij gewonnen heeft vind ik een slecht teken. Rutger zelf had wel een tikkie bescheidener gemogen. De bijbehorende geldprijs van 2.500 euro ging naar z'n aidsfonds onder het motto "alle kleine beetjes helpen." Of het hem daarom te doen was weet ik niet maar Henry zette Rutger behoorlijk terug op z'n plek met een "daar gaat Floris!" toen Rutger op het paard geklommen was en wegreed.

De kop was eraf, de genodigden mochten direct mee naar binnen en voor de rest was het vanaf 1 uur Open Die Deur!  Ik bleek  bij de genodigden te horen en heb daarom een kom soep kunnen scoren. Er was ook een buffet maar dat heb ik links laten liggen. Eten van de Lawei en vegetariërs gaan nog steeds slecht samen is mijn ervaring. Later werd me nog door een wethouder gevraagd of ik ook met Rutger had gepraat maar toen hij bij het besloten feestje voor de bobo's kwam aanzetten was ik alweer weg. Op naar Iduna voor Mad Parents.

Die vond ik dusdanig leuk dat ik de hele middag maar ben blijven plakken. Na de eerste set kon Anton slechts er zit nog een aardige blues in van me krijgen maar dat was nogal een understatement. De Mad Parents hebben iets, veel eigenlijk. Na slechts 20 jaar oefenen is de band al enorm op elkaar ingespeeld en de Danzig-achtige stem van de zanger aangevuld met het virtuoze gitaarspel van een man waar je het op het eerste gezicht niet van verwacht maakten dat ik bleef wachten op de burgemeester. Die was vanmorgen namelijk nog snel gestrikt om de eerste cd in ontvangst te mogen komen nemen. Dat deed hij door een dansje te maken met wethouder Ketelaar en met een korte speech. Aangekondigd als misschien wel de swingendste burgemeester van Nederland en ieder geval van deze gemeente deelde hij met ons de levensles dat je nooit een oude lul wordt zolang je blijft rocken. Als ik daar ook tang of doos ofzo mag invullen dan doe ik er graag m'n voordeel mee.