Dankzij Conrad hadden Mark en ik vanavond het voorrecht om De Anderen te mogen beleven. De Anderen is een project van ROC Friese Poort Leeuwarden en het omvat een concert, een maaltijd en een voorstelling. Het gebeuren begon in de Doopsgezinde Kerk met prachtig veelstemmig koorgezang dat doorspekt werd met een onheilspellend bombast. Kippenvel gegarandeerd en enorm knap hoe gevoelens als angst en honger werden overgebracht. Door het koorgezang zag je de nazi's door de straten marcheren. Met een intermezzo van alleen saxofoon, voelde je het hart van een vluchteling onregelmatig slaan. Je rende haast met hem mee, op zoek naar eten en onderdak. Even later ploeterden we samen voort en putten we kracht uit het koor dat zong dat een hart weliswaar klein is als een gebalde vuist maar groot genoeg om alles gaande te houden.

Etenstijd. Boerenkool, uit de ietwat luxe gaarkeuken. De kerk is nog niet zo lang geleden flink opgeknapt en dan krijg je dat. Ik kon nog net op tijd voorkomen dat er een rookworst op mijn prakje werd gekieperd en daarna was het water halen bij de kampbewaarder. Vanaf de maaltijd begon de voorstelling al een beetje en ik heb er geen betere benaming voor dan dat het role-playingtoneel is. Het publiek speelt de rol van onderdrukte. Opschieten! Doorlopen!

Terug in de bankjes werden er aantekeningen uit een dagboek dat werd bijgehouden in (de trein naar) Buchenwald in het Nederlands op de muur geprojecteerd. Omkleed met geluid kwamen dezelfde citaten in het Engels van een cd. Gruwelijke gebeurtenissen kwamen voorbij. Een vluchteling verstopte zich tussen wat nietsvermoedende boerenkooleters. Even later werd hij ruw meegetrokken door een nazi. Daarna werd iedereen te kennen gegeven dat er vanaf half 8 naar de Tussendiepen gelopen zou worden. Coulant als de organisatie was voor mensen van suiker mochten Mark en ik met de auto. Daardoor hebben we wel een mars met schreeuwende bewakers gemist maar dat spijt me niet zoveel met deze temperatuur.

Een bakje koffie bij Mark thuis later waren we op de Tussendiepen. Daar werd ons te kennen gegeven dat we ons dienden op te stellen in rijen van 2. Eén voor één gingen we door een detectiepoortje. Na een hoop gezoem en lawaai produceerde een computer een kleur en een nummer. Je kreeg eenzelfde kleur kaartje (roze, rood of geel) in je hand gedrukt en werd met een welgemeend NUMMER ONTHOUDEN, DOORLOPEN! een prettige voorstelling gewenst. En binnen de lijnen blijven!

Gedwee, een enkele recalcitrante 50-plusser die heel puberaal net buiten de lijnen stond te glunderen daargelaten, lieten we ons de zaal in dirigeren. In het midden verzamelen. Hierrr!. Doorlopen! Ruimte maken! Opschieten! Oké. Kaartjes omhoog! Rood zit daar, geel daar en roze daar. Even schuifelen en het was weer kaartjes omhoog! Op in het verkeerde vak zitten staan sancties! Ik geloof niet dat men rekening had gehouden met kleurenblinden want de sancties voor de mensen die verkeerd zaten bleven uit.

Goed, daar zaten we dus. In een steenkoude loods midden in Dachau. In de trein hadden we net gezien hoe Max half gedwongen werd zijn vriend Horst dood te schoppen en even later vertelt hij dat 'ie een dood meisje van 13 geneukt heeft om aan de SS te kunnen bewijzen dat hij geen flikker is. Horst, die een roze driehoek moet dragen omdat hij een petitie voor gelijke rechten voor homo's heeft getekend, verwijt Max dat hij een hypocriete stommeling is. Jood of homo. Lood om oud ijzer. Echt niet, verweert Max, kijk maar ik heb extra groente in mijn soep gekregen. Hoewel Max blijft volhouden liever Jood dan flikker te zijn weet hij toch te regelen dat Horst vanuit de steengroeve wordt overgeplaatst naar de afdeling nutteloze dwangarbeid waar Max zelf ook zit. Een stapel stenen van A naar B verplaatsen en weer terug. Max zegt dat hij geld heeft gekregen van zijn oom, via de post. Horst gelooft dat de eerste keer. De tweede keer struikelt Max over z'n eigen leugens en moet hij bekennen de commandant te hebben gepijpt in ruil voor medicijnen voor Horst. Flikkers zijn overal zo blijkt. Maar een echte Ariër laat zich natuurlijk niet door flikkers afzuigen, enkel door Joden grijnst Max.

Nadat de commandant ontdekt dat Max en Horst wel erg close worden komt hij Horst vermoorden door hem zichzelf te laten elektrocuteren. Gooi je muts op op het hek en haal hem er weer af. Horst gooit braaf zijn muts op het hek maar vliegt daarna de commandant aan. Daarom wordt hij doodgeschoten. De nazi's lopen weg.  Dan gaat de sirene en dat betekent 3 minuten stilstaan. Max hijst het lijk van Horst op en gek van verdriet omhelst hij zijn overleden partner. Voorzichtig legt hij hem op de kar waarmee de doden worden afgevoerd. Al huilend bekent Max kleur, hij rukt zijn hemd met daarop een davidsster uit en verruilt het voor het hemd met de roze driehoek van Horst. Daarna werpt hij zich op het onder stroom staande hek.

Super! Een christelijke school die zo nadrukkelijk een lans breekt voor diversiteit in het algemeen en homoseksualiteit in het bijzonder. Ik ben enorm onder de indruk en dit blog doet het allemaal veel tekort. :)