Aangekomen bij het bruggetje liet Toet zich hard in de vijver plonzen. Louis schudde onaangenaam verrast zijn veren uit op de leuning. Hij had  misschien wel beter moeten weten. Toet spatte water naar hem op. "Ja, ben je niet gewend hè? Nattigheid!"

"Toet..." "Nee, niks!" Schreeuwde Toet. "Doe niet zo dwars." Ging Louis verder. "Laten we onze koppen bij elkaar steken. Met vereende krachten kunnen we een eind komen. De mensdieren hebben de supermarkt voor ons tegengehouden. Als zij niet verder gaan, dan doen wij dat."

"Hoe?" Vroeg Toet.

"Jij kent toch de mollenkoning?" "Ja." "Hem hebben we nodig. Zijn gravers kunnen voor ons een buizenstelsel graven naar de nieuwe riolering op de Oude Nering en dan hebben we alleen nog wat muizen nodig die een buis voor ons doorknagen zodat we ook daadwerkelijk kunnen afwateren."

"Afwateren?" Toet snapte het niet meer. "Sorry." Zei Louis. "Ik hoor teveel van de postduiven. Wat ik bedoel is dat het water door de tunnels in de opengeknaagde pvc-buizen kan wegstromen."

"Zeg dat dan zonder dure woorden." Antwoordde Toet.