Jody vloog bijna door het bos. Zo hard ging ze, onder een laag hangende tak door, over een greppel, zigzaggend tussen de bomen. Ze zat achter een konijn aan. Sinds de dag dat Toet haar bevrijd had van de boom waaraan ze zat vastgebonden in het Thalenpark, had Jody aan alle dieren kunnen wennen behalve konijnen.

Konijnen! Jody moest ze niet. Rare beesten die maar overal aan zitten te snuffelen. En maar lief kijken. En snuffelen. Jody wist het wel zeker, het waren spionnen. Waarvan of waarvoor, dat wist ze niet. Maar al dat gesnuffel kon alleen maar gedonder betekenen.

Gas!

Toet vloog erboven. Hij kwaakte het uit van het lachen. Jody en haar konijnen. Nog nooit had ze er eentje kunnen pakken.

Jody gromde te hard om Toet te kunnen horen schateren. Ze rende en rende en rende! Toet zag dat Jody recht op een slootje aanstuurde en besloot daar eens een flink bommetje in te maken.

Plons!

Jody stond van schrik haar vacht uit te schudden. Toet kwam naast haar staan om zich ook uit te schudden.

"Jij rotzak!" Gromde Jody.