(Toch maar een Toet)

Jody deed haar uiterste best om kwaad te kijken. Haar tanden stijf op elkaar, haar lippen weggetrokken, zo diep grommend als ze kon, zo keek ze Toet aan. Grrrrrr.

"Kwak" zei Toet.

Jody moest haar uiterste best doen om serieus te blijven lijken. Ze had heel wat te verliezen. Sinds ze achter het Witte Huis was komen wonen, was het haar bos. Toet mocht dan wel haar vriend en boven al redder zijn, maar dit ging zomaar niet! Toet had haar, Jody, laten schrikken. Jody, de leeuwin van de bossen bij Beetsterzwaag. Die Jody!

GRRRR!

Toet fladderde op en begreep wat Jody wilde zeggen. Het konijn wat net nog op de vlucht was keek natuurlijk vanuit de bosjes mee. Alsof hij angstig was zette Toet koers richting Lyndensteyn. Jody beet in de lucht, draaide zich om en keek het konijntje recht in de ogen.

Als bij een crossauto spatte de grond achter haar op toen ze zich afzette. Jody ging volle vaart, niet achter het konijn aan maar richting Lyndensteyn, naar Toet.