Gisteren begon vandaag eigenlijk al. Thuisgekomen zag ik de oproep van Anton en meteen had ik zoiets van meewerken aan het afplakken van ramen voor een griezelig toneelstuk? Hell yeah! Dus de wekker op 8 uur en naar bed. Iets later dan de bedoeling was liep ik vanmorgen de oude Praktijschool binnen. Toch wel in een klein half uurtje een afstand gelopen waarvan Google zegt dat het drie kwartier duurt.

Er ging een raampje open. Hoi! Ook hoi, jullie hebben hulp nodig? Ik was al in een opperbest humeur want een mevrouw vroeg me bij het gemeentehuis of ik een schoolfeestje had. Vanwege mijn hoed. Dat neem ik gewoon als een vet compliment want ik ben elf-en-twintig. Bepaald geen leeftijd om nog op school te zitten. Dat vandaag wel samengevat kan worden als een schoolfeestje wist ik toen nog niet.

Binnengekomen in de Praktijkschool kreeg ik koffie en schudde ik een paar handen. De enige naam die ik daarbij onthouden heb is Remco. Halverwege die koffie was het hey, ga je mee, dan leg ik je uit wat de bedoeling is. Tuurlijk. Maar eerst koffie.

De bedoeling was om de deuren dicht te plakken met zwarte stoffige stukken stof, terwijl er gewacht werd op het karton van Anton. Rolletje tape, stanleymes en verduisteren maar. Dat voelde best raar. Aan de ene kant heb je zoiets van ik sta in een school en doe iets waar normaal gesproken iedere leraar boos om zou worden en aan de andere kant is verduisteren van een gebouw behoorlijk beladen. Vanwege bommen voor wie het niet snapt.

Toen ik bijna klaar was met de kleden ophangen stroomde de versterking binnen. André, Shanti, Maya en zoon en ook Niels, die stage loopt bij de Lawei. In totaal 4 DWJM'ers dus en dat vind ik helemaal geen slechte score. Wat nog beter was was dat Anton ook kwam met het verlossende karton. Ik weet niet wie bedacht heeft om de boel lekker makkelijk af te dekken met landbouwplastic maar ik weet wel dat dat sinds het Hemeltje in Volendam niet meer mag. Anyway, DWJM (en vooral Anton!) to the rescue. We hebben niet   alles weten af te plakken maar wel veel. omdat Shanti tot vijf uur doorgegaan is en Anton ook nog kwam helpen.

Veel is ook het wat ik aantal indrukken die ik vandaag heb gekregen wil noemen. Wat laat een mens veel achter als zhij ergens wegtrekt! Overal zag je kleine stukjes school. We kwamen nog 6 gipsen borstbeelden tegen waarvan eentje erg op een Surinaamse Beatrix leek vanwege het kapsel. Maya haar zoontje heeft van alles gevonden voor op zijn slaapkamer. Een bordje voor een nooduitgang bijvoorbeeld. Waarvan ik zei dat hij het op z'n slaapkamerdeur moest hangen. Stoer! Toch? Nee dus want meneer was veel te slim en zei mijn slaapkamerdeur is geen nooduitgang. Goed, bij het raam is het ook een mooi bordje.

De tijd vloog om en de lunch van de Lawei was dik in orde. Om kwart over drie kwam Anton me naar het vliegveld brengen. Dragracen. Het voelde net als Wâldrock qua sfeer. Leuk! Bij de ingang trof ik Teunis en hij zou net weg maar ging eerst nog hoi zeggen tegen een aantal mensen. Zo werd ik fijn voorgesteld aan een aantal mensen en hoefde ik me daarna geen vreemde eend in de bijt meer te voelen.

Na her en der een praatje gemaakt te hebben trof ik Piet van de organisatie. Hey Petra, wat leuk dat je hier bent. Heb je het naar je zin? Echt wel. De ene auto is nog mooier dan de andere en o mijn god wat staat daar wat. Onvoorstelbaar. Het is haast alsof ze elkaar achterna zitten zo snel wordt er achter elkaar gestart. Vierhonderd meter afleggen kan in vijf nogwat seconden volgens iemand die druk aan zijn motor zat te sleutelen en me tegelijkertijd heel wat wist uit te leggen. Onder andere dat hij ook 1600 kilometer aflegt naar Hongarije om daar 10x nog geen 10 seconden te racen. Drachten is de enige plaats in Nederland waar dit soort races worden gehouden. Het enige wat daar jammer aan is is het algemene probleem van Drachten, de opkomst. Die valt namelijk tegen.