De derde Drachtster zondag alweer en wat voor eentje! De hele dag rocken en bouncen op het Kyriat-Onoplein met een mooie line-up van platenspeler-spelers op Dencity. De frustratie die mijn deel was bij het stralen van mijn voorstel voor koopzondagen valt nu heel wat beter te verkroppen want we hebben gister flink afgerekend met de zogenaamde zondagsrust. Ik stond dan ook te glunderen in mijn mooie nieuwe shirtje uit de kofferbak van Henry.

Eerst moest de binnenkomst van de 8 van Dr88 nog even afgehandeld worden en daarna was de microfoon voor Teunis die met een alvast excuses voor de overlast Dencity voor geopend verklaarde. Dennis Rothman mocht als eerste op de playknop drukken en zo barstte een 7 uur durend dansfestijn los. De flyers die ook uit de kofferbak van Henry kwamen vonden gretig aftrek en ze werden ook goed bewaard. Mooi. Na twee flinke stapels flyers te hebben uitgedeeld ben ik richting Blues gewandeld om een pakje shag te kopen en me ervan te verzekeren dat men daar niet vergat wat er te doen was. Dencity is namelijk kort samengevat een donderdagavond in Blues buiten op het KO-plein. Meekomen dus en niet lacherig doen over mijn shirtje want daar krijg je spijt van. Met een flinke groep mensen togen we naar het plein. Pas voorbij het busstation waren de eerste bastonen te horen. Dat verbaasde me wel, ik had gedacht dat het geluid veel verder zou dragen. Niet dus en dat is wel zo mooi want je kunt hier bijna geen feestje bouwen zonder een stroom aan klachten over het geluidsniveau.

Asino en Devastate en Loo en Placido waren de acts waar ik het meeste naar uitkeek. Asino kwam, zag en overdonderde. Everybody who is here for minimal techno, get the fuck out of here! Het publiek liet zich lekker opzwepen. Aangevuld met de scratchkunsten van Devastate werd er een strakke en stevige set neergezet. Van jong tot oud zag je de mensen in beweging komen. Hoewel Dencity op Partyflock stond aangekondigd als 18+ waren het trouwens vooral de allerjongsten die het hardst uit hun dak gingen. Mooi!

De boodschap van Loo en Placido stond ook als een huis; jump around! Dat nummer vormde de rode draad in een feest van herkenning. De ene na de andere hit uit 30 jaar muziekgeschiedenis passeerde de revue. Hoezo vet feest? Bruut! =) Volgend jaar gewoon weer. De enige kanttekening die ik kan bedenken is dat er geen gras is op het KO-plein. Zeven uur staan is wel een lange zit.

Voor de mensen die geen jaar kunnen wachten, iedere donderdag in het Bluescafé dus meer van ditte. Misschien moet je wel even wat tuig aan de kant schoffelen maar geloof me, we bijten niet.