Drachten wil je meemaken

Plots valt tijdens het surfen mijn oog op een nieuw netwerkgroep Een netwerkgroep die zich richt op Drachten en Drachtsters. Verrassend, ik ben namelijk ook een Drachtster en hiervan nog niet op de hoogte. Ik meld mij voor de zoveelste keer aan bij een netwerkgroep als hyves, facebook, twitter. Keurig vul ik alle antwoorden in op de vragen zoals, heb ik ook kinderen of een man. Wat doe ik voor werk en zoal in mijn vrijetijd.  Ik raak hier al aardig in geroutineerd.

Terwijl ik wat verder rondsnuffel wordt ik geconfronteerd met de vraag: `wat doe jij eigenlijk voor Drachten?`. Deze vraag blijft hangen in mijn kop, wat doe ik voor Drachten? Geen idee. Ik heb altijd gedacht dat Drachten voor mij iets zou moeten betekenen. Ik doe helemaal niets!  Nou ja, niet voor Drachten. Ik richt mij eigenlijk niet zo op Drachten. Ik bedoel, ik woon in Drachten, mijn kinderen gaan naar school in Drachten, wij sporten in Drachten. Het is allemaal even praktisch in Drachten. Maar wanneer ik iets leuks wil doen in mijn vrije tijd ga echt ik niet naar de kade op de promenade. Ik ga naar de grote stad! Want daar is sfeer, gezelligheid, inspiratie en niet te vergeten, oneindigheid. In de grote stad gaat het altijd maar door, blijft leven. Drachten gaat iedere dag na 6 uur dicht. en dan is het stil, hij slaapt, is dood. Vroeger zocht ik al de gezelligheid elders. Ik voelde mij thuis in steden als Leeuwarden en Groningen. Had ik al gezegd dat ik in Groningen ben geboren? Ik voel me altijd heel trots als ik dit weer even mag zeggen. Dit gevoel overheerst echter niet wanneer ik meld dat ik in Drachten woon. Erger nog, vroeger schaamde ik mij daar eigenlijk een beetje voor. Ik weet nog dat ik toen fantaseerde over een Drachten die ik wél wilde meemaken en ik verzon met vriendinnen fantastische ideeën om Drachten een beetje bruizender te maken. Ik weet nog dat wij vonden dat de oude tabaksfabriek een leuk café moest worden. Een Grand café met de sfeer van de grote stad. Met gezellige mensen waarmee je uren op het terras (voor de tabaksfabriek) kon gaan zitten kletsen over van alles en nog wat. Ik geloof dat er nu een saai makelaarskantoor in huist. Ook wilden bandjes, net als in Leeuwarden op zondag in de koperen tuin. Bandjes waar je gewoon naartoe kon gaan als je zin had. Het kwam er niet van en het bleef idee saai in Drachten. Ik heb de hoop maar opgegeven en ben ik  verhuisd naar Nijmegen en heb ik daar een hele leuke tijd gehad.

Maar na tien jaar verhuisde ik, met mijn gezin, op de een of andere manier vrijwillig naar Drachten. Uit ervaring wist ik nog hoe praktisch Drachten was en dat had ik op dat moment nodig in mijn leven.

Ik woon hier nu alweer ongeveer 11 jaar. Nog altijd niet echt gericht op Drachten. Maar ik voel dat er iets aan het veranderden is in Drachten. Want zo nu en dan merk ik dat er iets leuks te doen was op de promenade. Of dat ik weer een geweldig concert had gemist in Iduna. Ook van simmerdeis had ik nooit gehoord en dat was ontzettend gezellig geweest en dat had ik ook weer gemist. Tot ik vorige jaar een beetje meer ging opletten en ik mezelf uiteindelijk terugvond in de middle of nowhere. En helemaal onder de indruk van theatergroep tuig. Maar ook spontaan genietend van een biertje en muziek, gezellig kletsen met andere mensen in de zon op het Kiryat Onoplein. Ik was echt verbaasd, verbaast dat er blijkbaar ergens mensen actief zijn die dit toch allemaal voor elkaar hebben gekregen. Knap werk. Ik was blij dat ik simmerdeis 2009 heb mogen meemaken en nu met overtuiging kan zeggen, dat ik trots ben op Drachten.

Dit wilde ik toch even kwijt.